Nýtt kvennablað - 01.02.1955, Blaðsíða 13

Nýtt kvennablað - 01.02.1955, Blaðsíða 13
fauk dálítið í mig, svona þér að segja en nú er ég orðin sátt við hann, karlgreyið," sagði Jóna. „Sagði hann þér frá rimmunni?" „Nei, það gerði hann ekki, en ég frétti það samt," sagði Signý. „Jæja, við tölum ekki um það meir," sagði Jóna. „Það er indæl kaffilyktin hjá þér, eins og fyrri, og mér er þörf á kaffi. Eg hef verið að þræla í heyskap, hérna upp á Mýrum, þessa viku. Það var að hirða það seinasta úr engjunum. Svo dreif ég mig á fætur klukkan sex, og hingað er ég kom- in í morgunkaffið hjá þér. Ég þarf nefnilega að taka á móti fáeinum slátrum í dag hjá sveitamanni." „Farðu þá að hrersa þig á kaffinu, þú ert svo ósköp þreytuleg," sagði Signý. „Sízt að furSa, ég hef sjaldan þrælað annað eins og í sumar. Þú hefur svei mér haft það náðugra, enda sjaldan litið svona vel út. Það er mik- ill munur fyrir þig að þurfa ekki að hugsa um hey- skapinn. Þú hefur náttúrlega verið bundin við telpu angann í rúminu. Líklega hefSi ég nú samt látið hana eiga sig og reynt að puða eitthvað utan heimilis, en þaS er nú kannski munur aS eiga mennina til aS vinna fyrir heim'linu." Jóna glevpti í sig kaffiS. Svo fór hún að heilsa Siggu. „Mér sýnist hún nú hreint ekki þi'án- ingalpg, blessaS barniS. Þetta er nú svo sem ekki hvít- voðungur í reifum. Hvernig er hægt að búast við því, að þú sitjir inni yfir henni alla daga?" „ÞaS var víst ekki ætlast til þess heldur," sagði Signý. „Þorbjörg tók hana til sín, og henni leið þar ágætleia. Eg var bara engin manneskia til að vinna í sveit, það verður náttúrlega dýrt aS kaupa hey handa kúnni, en Jónas hefur ekki setað átt við að fara af bátnum. begar svona vel aflast. Svo áttum við talsverðar firningar." ,.ÞaS er líka látið af því, að hann hafi þénaS í sumar. ÞaS er ágætt aS ykkar hagur vænkast. HvaS, sem karlinn segir, tekur mér alltaf sárt til þín, Nýja mín. Ekki er ómögulegt að krakkakvölin komist til heilsu, sem heilsa heitir. En mér þykir vera fínt í rúminu þfnu, Sigríður litla. Hefur Þorbjörg gefið þér þetta „fína- rí?" Sigga sao-ði, aS konan á Sléttu hefSi sent sér þaS. „Það kalla ég einstakt, fvrst bú gekkst í burtu frá henni, en mér fprst víst ekki aS tala um baS. bar sem mín stelpa siekk í burtu frá prófastsfrúnni. En baS var allt því að kenna, að strákavillidýrin komu heim. Það hefur sjálfsagt ekki verið mikið gagn að þeim þar, og enginn séð eftir þeim. Þeir eru nú fi'arska kotrosknir, fyrst Bensi er ekki heima. Það hefur sfálfsagt ekki allt verið honum að kenna, strákgrevinu, þó honum værj kennt um þaS allt. Og gott er aS hevra, aS bát- urinn er fundinn alveg óskemmdur, svo ekki þarf aS fjandskapast út af honum lengur." Svo marg kyssti Jóna systur sína og dóttur hennar og flýtti sér út í kuldann. Signý stundi mæðulega yfir kjörum systur NÍTT KVENNABLAÐ ERNESTINA SCHUMAN HEINK (1861—1936) Söngur gat ckki hindraS það, að heimurinn yrði eitt ófrið- arbál. Menn, sem hlustað höfðu á söng hennar, bárust nú á banaspjótum og bróðir barðist gegn bróður. Elzti sonur henn- ar ba.ðist fyrir keisarann sinn, en hinir fjórir í skotgröfum Bandamanna. En litla gráhærða móðirin þeirra hélt áfram að syngja. Henni barst fregn um það, að Ágúst, elzti sonur hennar hefði falHS. Og hún hélt áfram að syngja. Hún heimsótti hermennina í herbúðunum og sjúkrahúsunum og söng fyrir þá. Áður hafði hún sungið fyrir menn, sem, fögn- uðu henni með dynjandi lófaklappi og fagnaðarópum, en nú söng hún vó'gTuljóS Brahms fyrir unga pilta, sem lágu hljóðir og þjáðust. Og margir af þeim höfðu engar hendur til þess að klappa meS, það voru aðeins augun, sem þakklætiS) guldu. Hún söng Heilög nótt fyrir menn, sem höfSu veriS drengir daginn fyrir orustuna. Og þegar hún hafði lokið só'ngnum, skalf hún af gcðsviræri"'gu, því að þessir sáru piltar gáfu henni dýrmæt- ustu g'öfina, sem henni hafði nokkurn tíma hlotnazt — þeir kölluðu hana „móður," sama nafninu og Georg litli. Rorsary, Ijóðið um hina eilífu ást, var þeim kærast, því að þeir elskuSu allir. (Frægar konur). sinnar. Hún fann þaS allt í einu, aS hún hafSi sjálf ólikt betra hlutskipti aS flestu leyti. „ ÞaS er gaman aS báturinn hans Bensa skuli vera fundinn," sagSi Sigga. Signý samsinnti því áhugalaust. „Skyldi hann vera kominn heim í Víkina?" spurSi Sigga. „HvaS heldurðu að ég viti það," sagSi mamma hennar. „Mér stendur víst Iíka á sama, hvort hann er kominn eða ekki." Nú komu viSburSaríkir dagar. Margir sveitamenn komu í Bjarnabæ og fengu sér kaffi. Sumir lögðu tvæx eða þrjár krónur ofan á sængina hjá Siggu litlu og kvöddu hana brosandi. Þá saug móðir hennar vana- lega upp í nefiS og fannst að það hefSi veriS nær, aS þær hefSu komizt í sínar hendur. HvaS hafSi krakk- inn aS gera viS peninga? Henni var víst veitt, þaS sem hún þurfti. Svo voru aðrir, sem létu krónur í hennar lófa. Þá varS hún hýr á svipinn dágóSa stund. Svo færSist mæðublærinn aftur yfir svip hennar. Hvernig skyldi standa á því, að hún var svo raunaleg á svipinn alla daga, hugsaSi Sigga oft og einatt. Því gat hún ekki veriS eins kát og Gréta í Móunum, sem hafSi þó miklu fleiri krakka aS þjóna og fæSa. Þó var Gréta aldrei raunaleg á svipinn. Spcgillinn sýndi Siggu sífellt nýjar og nýiar myndir. Allir, sem áttu heima fyrir utan kaupstaSinn fóru fram hjá Bjarnabæ, sumir meS marga hesta undir rciSingi. ASrir með fáa. Allir hestarnir voru svo feitir og fallegir undan sumrinu. Hana hafði alltaf langaS II

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.