Nýtt kvennablað - 01.12.1967, Blaðsíða 11

Nýtt kvennablað - 01.12.1967, Blaðsíða 11
Staöurinn Víðivellir er fyrirmyndar hús, með túni, renni- sléttu og halla norðan við heimreiðina alsettum skógviði og blómum. Allt var þetta nýrækt, þar sem áður var þýfi og mosaþembur. Fast við íbúðarhúsið er blómaskáli, að mestu úr gleri, tengdur við hina stóru dagstofu hússins, sem var margbreytileg með fínum húsgögnum og lista- verkum og gluggum móti sólu. Sést þar niður á Elliða- vatn. Mér fannst ég vera komin til suðrænna landa, enda skein sólin á sinn dýrlegasta hátt, okkur öllum til gleði. Út úr stofunni voru dyr út í eldhúsið, rétt þar hjá for- stofa með ýmsum gögnum, fatahengi, klósetti og flciru. Ur einu horni stofunnar var gangur og herbergi til beggja hliða. í einni stofunni voru börn hjónanna að leik, hið yngsta sveinn jafngamall vininum mínum. Kom það sér, því að hann þurfti að kanna húsdýr og fleira með börn- unum. — Ekki stóð á veizluréttum handa okkur, allra handa lostæti, en ekki nenni ég að greina það nánar, enda varla hæf til þess. En góð skil voru réttunum gerð og hver sótti sér eftir vild á hin stóru, veglegu borð. Masað var allan tímann, og er líða tók á daginn var staðið upp og talað í ræðuformi, þakkað og rifjaðar upp ljúfar minning- ar, sem komu fram í hugann. Eg mundi vel og vissi að margt vantaði í skóla minn og mörgu var ábótavant. En mér er það alltaf jafn ljóst, er ég talaði um og sagði þá, að litlu skipti hvaða skóla verið er í, allt sé undir því kom- ið fyrir hvern nemanda, að hann ávaxti námið vel, ekki sízt hið verklega, og færi sér í nyt hið bezta, sem hann hefur séð og heyrt í skólanum. Dúxinn, sem allt gat lært og var efstur, gleymist stund- um með öllu, en hinn neðsti, eða næstneðsti, hefur sig upp í heiðurssæti með ástundun, í hvaða stöðu sem hann velur sér. — Ræktun hvers og eins verður ævinlega þyngst á metunum og kemur að beztum notum. Við verðum aS fullkomna sífellt lærdóm okkar, en cngum endist ævin til að læra allt, er hann vill, þótt vel sé á haldið. — Ég er orðin gömul, en veit, hversu undur margt mig þyrstir í að æfa og læra. Bráðum er ævi mín öll, ef ráða má af aldri, þótt sjón og heyrn séu í bezta lagi. En ég bið um náð til að geta fengið að starfa til enda, þótt ég viti að störfum mínum sé ábótavant, ég hef þær málsbætur, að ég gat ekki betur. Þakklát var ég og er námsmeyjum mínum fyrir hlý orð og gerðir í minn garð, sem þær hafa sýnt mér. — Þessi dagur á Víðivöllum líður mér ekki úr minni. Forstjórinn blindi í Víði og húsherra á Víðivöllum stóð hjá okkur, fallegur og kvikur, sem ungur væri, en aðgætinn og hlýr,^ fljótur að hugsa í samræðum. — Það var eins og hann sæi þetta allt, er í kringum hann var. Sú sjón var margæfð innra með honum. Drengirnir hans ungu og konan hans elskulega, sem er góðum gáfum gædd og hagyrðingur bezti, er hún dvaldist í skóla mínum '46, voru sýnilega yndi hins blinda manns á hinu fagra heimili. Hjónin fylgdu okkur út fyrir tún er samkvæminu sleit og við skildum í þökk. Ég hef þó mest að þakka, meðal annars fyrir gjöf, handunninn lampa, er lýsir mér á marga vegu, frá námsmeyjum minum, þeim er þarna voru, enn fremur fyrir heillaóskir og ástúð er veitir mér yndi og verma minningar ínínar. Heima á Þelum í Hveragerði sumarið 1967. Árný Filippusdóttir. Heimspeki tvítugs manns Eftir Vilhjálm Stefánsson, landkönnuð. Á hjarta mitt leitar kennd i kvöld, er kœrleikur skaparans i öndverðu gaf sem leiðarljós í lifi hvers óbreytts manns, því dstin er lögmál — alheimsmál, hver einasta sál það kann. Hún veitir þvi ytra veg og skraut og vermir hinn innra mann. Það stórt er að vinna sigursveig, i sögunni dýrð og hrós, i frœgðarverkum og skörungsskap að skína sem fagurt Ijós. En öll þau verðlaun, sem veröld á frd valdhafa nokkurs lands, ég fyrirlit — kýs mér konudst og kóngsriki óbreytts manns. Þó glaumurinn nafn mitt hefji hátt i hrósi' er mér engin þcegð, þvi konunnar ást, sem óð minn söng, skal aldregi mœld við frcegð. Og engin virðing, sem veröld á frá valdhafa nokkurs lands, má komast til jafns við konuást i kjörum og líðan manns. En bregðist himnesk og heilög dst og hlotnist ei þér né mér, þá dyljum sorgir og dáið lif, með drengskap við hvað sem er. Því þeir, sem ölturu byggðu bezt, og brautsmiðir sérhvers lands, eru kappar, sem hlutu' ei konudst né kóngsriki óbreytts manns. (Blaðinu var sent þetta kvæði og þakkar fyrir að mega birta það.) SVARTBAKUR w .*.**.* • • • • •»'M.— • • ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ ¦ -¦¦'¦¦¦'¦¦¦'¦ >¦¦¦¦¦;•,¦¦'¦,•:¦.¦ o ¦¦¦¦:¦ ¦¦¦¦¦¦ . 0 o¦¦¦¦¦¦.-¦ OOOOOO" • • ¦• ¦ ' ' ./!.. !i . w H ... —';*«i»- w(t-«ii | kll Hll ¦>! I i.i . »u <il -f«t-H>« «« ¦ «« í 4.-5. tbl. 1965 er útsaums- mynd: Sex ís- lenzkir fuglar, nú kemur sá 7. Þegar hann bætist í hóp- inn er tilvalið að sauma þá í klukkustreng. NÝTT KVENNABLAÐ

x

Nýtt kvennablað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Nýtt kvennablað
https://timarit.is/publication/767

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.