Skólablaðið - 30.11.1928, Blaðsíða 6

-6-
Jafnaðarmanna-postular með tölu loka sínum
liðuga munni. Þa væri engin Þörf lengur á
Þeirra starfi.
En Þótt ég hallist persónulega fremur að
stefnu eldri skáldanna eða Þeirra, er yrkja
i sama anda, ætla ég Þó að athuga kvæði
Kristjáns út frá sjónarhóli hans andlegu
venzlamanna. Eins og nærri má geta, er
Þorri kvseðanna ástarljóð og saknaðar. En Þó
bregður fyrir á víð og dreif smellnum kvæð-
um, eins og til dæmis "Sveininum frxðai' Það
kvæði er stutt, en sannarlega laggott. Pilt-
ur lofast stúlku. Hann verður að fara burt
um stundarsakir, en hún gefur honum Þetta
fagra loforð: "Sanna skaltu, að sjötíu ár
ég myndi bíðai' Eftir sjö ára skeið kemur
piltur heim. Hann sér Þá, að minni unnustunn-
ar hefir raskast, Því að "Þrígift var hún og
var orðin - einnig lofuð fjórða sinnið".
Kvæðið fyrir minni kvenna er prýðisvel
ort. Adam auminginn flakkar einmana í Pára-
dis og veit ekkert, hvað harui á að gera sér
til afÞreygingar. En "drottinn hugsar hljóð-
ur - um hjarta hans duldu Þráj- svo skapaði1
hann mesta meistaraverið - af mörgum, 'sem
heimurinn á".
Skínandi fallegt er kvæðið um Sigurð
Breiðfjörð, skáldið, sem féll úr hor og
harðrétti, með 1jóðadísina í faðmi. Kvæðið
endai' á Þessari sannorðu vísu:
ýmsir segja.ú’Ef ég hefði
aðeins fengið Þá að lifa,
skyldi hann ekki úr hor og hungri
hafa dáið við að skrifa.
En kringum Þá er hor og hungur,
hópur slxkra manna lifir,
er sami dauði daga og nætur
dvelur hjá og vofir yfir.
Svipað er kvæðið um meistarann,en Þó öllu
fallegra. Þar er lýst í .átta vísu^rðum Þess-
arri sí-endurteknu sögu um listamanninn hor-
dauða, og er Þar mikiö efni í stuttu máli.
Megin-kjami Þessarra tveggja kvæða er eig-
inlega dregið saman í vísunni í "Huggun".
pótt haldir Þú umi hálan stig,
hataður og snauður,
allir lofa og elska Þig,
er Þú liggur dauður.
Ekki ætla. ég að fara fleiri orðum um
kvæðabók Kristjáns að Þessu sinni. Álit
mitt er að vísu ekki á Þá lund, að hér sé
stórskáld á ferð. Bn Þó verður við Það að
kannast, að Kristján er dyggur Þjónn í Þágu
Þeirrar skáldastefnu, er hér á landi befir
náð undirtökum hin síðustu ár, Þótt ég verði
að telja Það mjög misfarið.
Gunnar Thoroddsen.
-----x-----
V I Ð GULLFOSS .
í klettasyllum syngur
sonur fljótsins ljóð.
Á bergið fossins. finguy
fagran leikur óð.
Og ótal raddir óma,
svo undir tekur jörðj
mjer heyrast hamrar tóna,
við helga messugjörð.
ÞÚ foss ert frónskur klerkur,
i frónskum hamrakór.
Þinn rymur rómur sterkixr,
Þú rammur ert sem Þór.
ÞÍn skírn i úða skær,
sem skín við sólárbrá,
er litum lauguð tærum,
úr lindum himins blá.
Jeg krýp í lágri lautu
og lýt Þjer hái foss.
Að brjósti Þinu blautu'
mjer býður úðakoss.
Á bergi tæpt jeg titra
og töfrast læt um stund.
Á gull Þitt sje jeg glitra,
i gegnum sælublund,
Jón Gislason.
-----x---—
FJÁRLÆGÐIN GERIR FJÖLLIN BLÁ.
Þetta er óhrekjanleg staðreynd. Þvi lengra^
sem vjer eruim frá háum og hrikalegum f jöll-
um, Því tigulegri sýnast Þau. Urðir Þeirra
og ýmsar misfell\xr hverfa, og alt sveipast
blárri móðu. Við tökum Þau fram yfir fjöll-
in, sem nálægt okkur eru, Þótt eðli Þeirra
og ásigkomulag sje hið sama.
Þetta álit okkar á fegurð fjallanna endur-
tekur sig á mcrgum sviðum hins daglega lifs.
Þar glepur gufuhvolfið okkur ekki sýn,heldur
hinar lægri hvatiir, sem í okkur búa, og
oft hjálpar Þar til skortur á sjálfstæðri
hugsun og óÞroskuð dómgreind. Ánnaðhvort