Skólablaðið - 06.04.1929, Blaðsíða 6

-6-
Tilgangurinn Þessi, hvort sem hann er sá
eða ekki, skin svo berlega i gegn\m Þessa
grein, að augljósara verður ekki á kosið. Er
slikt "fair play',' eins og að orði er komist?
Jeg held að fáir svari Þvi játandi.
Jeg vildi nú stuttlega athuga Þau fögru
orð, sem fallið hafa úr sjálfblekungi postúl-
ans i minn garð,- "Heyr á endemi.'" er liklega
eina setningin, sem hann hefir ekki tætt og
spunnið úr útúrsnúninga, en hver veit nema að
homom takist Það næst er hann leggur á vaðið.
Þá segir hann, að jeg hafi sagt, að fjelagið
væri stúka og eklcert annað. Þetta er auðvitað
rangt. Jeg taldi forsprakka fjelagsins nota
sömu meðul, sömu blekkingar og stúkurnar,Það
er, að Þeir flagga með, að frelsi sje innan
bindindisfjelagsskapar. Það er hreinasta vit-
leysa, að mönnum aukist frelsi eftir Þvi sem
Þeir takast fleiri skuldbindingar á hendur.
Mennirnir eru bundnir en ekki frjálsir, eins
og "bindindi" bendir á. Ef postulinn getur
ekki melt Þessi rök, er likt ástatt fyrir hon-
um og manninum, sem skilur ekki stjörnufræði
af Þvi að hann trúir bókstaflega á bibliuna.
Þaö Þýðir ekkert fyrir postulann að setja
upp einhverja sakleysisgrimu, Þegar minst er
á svonefndar kjaftakerlingar, honum ætti um
slikt að vera vel kunnugt að norðan. Á sam-
kundum Þeirra, kaffigildunum, er mörgum ó-
hróðrinum af stað komið, og Það taldi jeg á
fundinum mjög liklegt, næsta áreiðanlegt, að
óhróðurinn wn skólann mætti rekja til Þeirra
kvenna. Fleira ljet hann ekki i minn garð
fjúka"
Þorvarðtxr Þorvarðsson.
---'—x-----
A 3 T .
(Flutt á kaffikvnldi "Framtiðarinnar"
24. nóv. 1928).
Jeg yrki sjaldan um ástir, dans nje vin,
jeg á svo fátt til að segja' um hluti Þá,
Þvi aðra viðburði geymir minning min
og mjer er tamara Þeim að greina frá.
Og liklegt er Þá minn æfidagur dvin,
að dauður, gleymdur, jeg hverfi' i timans sjá,
sem piparsveinn, eða eitthvað ekki betra
með æfikross - máske niutiu vetra.
Nú streyma ástarljóð öll skáldum frá
og alÞjóð bergmálar Þeirra gigjuslátt.
Þau setja stimpil sinn allar bækur á
og eru kunngjörð á margvíslegan hátt.
En skáldin sjálf verða' að tylla sjer á tá,
Þau týnast annars - jeg læt Það opinskátt.
Við bjargráð slik verður baslsamt fyrir
marga,
sem bestu gripunum vilja ekki farga.
Menn skyldu halda á slikri ástaröld,
að alt i botnlausiom væði kærleikshyl,
en "eldhúsrómanar" æðstu skipa völd -
og ekkert meir - Þvi svo er búið spil.
En ástin sanna er orðin stirðnuð, köld
og ekki framar i Þessum heimi til,
en trygðin útkulnuð, hennar flúði friður,
og fjandinn tók hann - já, Þvi fór ver og
miður.
Þið heyrið oftlega greint frá gjftingum
og gleðj'ist auðvitað svo sem vera ber,
Þvi slikt er hagur til handa prestunum,
sem hafa litlu að moða úr hjá sjer.
En nú er byrjað að brydda' á nýjungum,
svo budda kirkjunnar Þyngjast nokkuð fer,
Þvi hjónaskilnaðir vaxa viðsjállega.
Það veldur sál minni beiskjuÞrungnum trega.
Já - andinn gamli er ei i sessi hár,
Þvi "ástin" nýja til valda ryður sjer
og hver sá strákur, sem átján fyllir ár
með átján stelpur á hverja' skemtun fer.
Það liggur við að mjer hrynji h"fug tár
við hugsun slika, en ekki tjáir mjer,
að spyrna brynjulaus broddum timans móti.
Jeg berst með tiskunnar striða "lduróti.
Nú góðir fjelagar.' Jeg hefi' ort um ást,
Þá ást, sem hjaðnar, ef eitthvað móti bei-,
sem aðeins örskamma dagstmd kann að ldjást
en kippir svo að sjer skottinu og fer.
Jeg kann ei mikið við Þesskyns flog að
fást
Þið fyrirgefið - en Þetta dagsatt er.
Þó vera. megi' aö jeg læri hennar hrekki,
Þvi hent slikt getur - jeg veit Það svei
mjer ekki.
Guðlaugur Lárusson.
-----x------
Greiðið SKÖLABLAÐIÐ skilvislegaj
----------------x.-----