Skólablaðið - 09.04.1932, Blaðsíða 6

Skólablaðið - 09.04.1932, Blaðsíða 6
-ð- öánægju kurr heyrðist úr hópnum, en hann hjaðnaði brátt niður. Þeir Þurftu aö fá vinnu. Vin'durinn hafði fengið ósk sina uppfylta, og Það var farið að hellirigna. En verka- maðurinn, betlarinn, virtist ekki gefa Þvi neinn gaum, Þó að hann væri orðinn gegnvorur löngu áður en hann kom heim. Hann stikaði Þungbúinn á svip með kreppta hnefana á móti veörinu og tautaði fyrir munni sér:"BetlariJ' L. P. | V I B YSTU SKER. Allsstaðar er barist. Bardaginn er eðli lifsins. An hans væri allt autt og tómt. En hann er mismunandi, eins og mennirnir. Við berjumst daglega við latneskar orð- myndir eða flóknar stærðfræðis formúlur. En við innum Þetta. af hendi, að minsta kosti stundum, með elju og Þrautseigju bar- dagamrnnsi>is,i Þeirri trú, að Þetta sé nú helgasta skylda vor - leiðin til Þess að veróa maður. Og með Þetta fyrir augum hb'ld- um við syngjandi á móti framtiðinni. En við hin ystu sker, Þar sem brimaldan kveður sifelt sama, Þunglyndislega lagið>- óbreytanlegt eins og lögmál tilverunnar,- er einnig barist fyrir lifinu. Þar er ekki •barist við spekiorð Hórasar eða málsnild Ciceros, heldur við hina grimmu og tró'lls- legu islensku náttúru. Þar, mitt í hildar- leik náttúrunnar sjálfrar, berjast sjómenn- irnir, kjarni hinnar 'islensku Þjóðar, við höfuðskepnuna sjálfa - Ægir í allri sinni tign og veldi. Sjómaðurinn elskar hafið, bæði kyrð Þess og mikilleik Þess. Það er óskiljanlegt viö lif hans, stærsti Þáttur- inn i baráttu hans. Fegurri söng Þekkir hann ekki, en Þegar Gýmir skellur á bátskinnungn- um og ögrar honum með veldi sinu. Hann Þekk- ir ekki fegurri tóna. ímist eru Þeir hvellir og háir sem ljónsöskur eða bliðir sem barns- hjal. Og i eyrum hans -eru ástarsöngvar hafs- ins jafnvel fegurri en svannans, sem hvisl- ar i eyru unnusta. sins. Vestmannaeyjar risa hnarreistar upp úr hafinu. feær eru hrikalegar en Þó brosandi og blómlegar með græna og grasi vaxna fjalls- tinda, sem gnæfa hátt yfir strandbjörgin,er útöldur hafsins brotna á. Á milli Þessara einkennilegu fjalla búa harðfengir sjómenn. I skjóli Þeirra leita Þeir bátum sinum hælis á vetrarvertiðinni. KLukkan um työ fara sjómennirnir á kreik. Þeir verða að komast ut á miöin áður en birta tekur. Maninn glottir fölur upp yfir fjallsbrún- irnar og óskar fullhugunum góðs gengis og góðrar heimkomu úr greipum Ægis.- Þeir verða að fara oft og tiðum út i hrið og náttmyrkur meðan aðrir sofa svefni hinna réttlátu i rúm- um sinum. Náttmyrkrið er svart og engin birta nema af hinum daufu götuljóskerum. En Þetta er lif Þeirra, gleði og yndi. Annars- staðar en á sjónum vilja Þeir ekki vera. Það er heimkynni Þeirra. páum segja Þeir frá sorgum sinum, enginn veit Þær og enginn Þekk- ir Þær. Þeir eru dulir og hylja vel harma sina, eins og góðum Islending sæmir, En maður getur imyndað sér, hvernig Þeim er innanbrjósts, Þegar Þeir fara frá heimilum sinum, ástvinum og- bb'rnum, og koma ef til vill aldrei af tur. En Þeir mögla ekki, Það væri uppreisn móti starfi Þeirra og lifsvenjum. Náttúran sjálf hefur kennt Þeim Það. Fegurri sjón hefi ég ekki séð en Þegar bátarnir halda. úr höfn. Myrkrið grúfir yfir,og ekkert hljóð heyrist nema köll sjómannanna., sem eru að starfi sinu, og Þyturinn i vindinum. Bátarnir liggja á höfninni, allir ljósum skreyttir. Þeir vagga mjúklega á hinum litlu öldum. Ljósin eru græn, hvit og rauð,og ljósadýrðin er stór- fengleg, Það er sem áhorfandinn sé kominn inn i einhvern töfraheim, óháðan tima og rúmi, en ekki i litið og fátæklegt fiskiÞorp við suður- strönd landsins. Svo gefur einn báturinn ljósmerki. Smátt og smátt fer allur flotinn að hreyfast. Ljósa- dýrðin verður enn margbreyttari. Allir regn- bogans litir endurspeglast i tærum vatnsflet- inum. Vélaskröltið veröur hærra og hærra. Þaö bergmálar i fjöllunum og Heimaklettur, Þessi risvaxni jötunn, magnar hljóðið og send- ir Það út i náttmyrkrið. Brátt fara bátarnir ut úr höfninni. Þeir dreifast i allar áttir, til Þess að leita Þorsksi)is_ gullsins. Siðustu ljósin hverfa út i náttmyrkrið. Veðráttan er hörð Þarna i Eyjunum. Hún hef- ur leikið ibúana grátt og höggvið stórt skarð i sjómannastéttina. Þegar kemur fram á miðj- an dag hvessir oft skyndilega,Þó að litið hafi út fyrir gott sjóveður um daginn, Himininn verður skýjaður og öldurnar fara að verða risavaxnar. Sjórinn lemur klettana án afláts, og strandlengjan er eitt brimlöður. Bátarn- ir tinast smátt og smátt heim undir landið. Folk Þyrpist á hafnarbakkann og starir út á

x

Skólablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skólablaðið
https://timarit.is/publication/782

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.