Organistablaðið - 02.06.1973, Blaðsíða 2

Organistablaðið - 02.06.1973, Blaðsíða 2
Á rneðan kirkjan lifir, deyr ekki söngur hennar. Meðan hann verkar ekki iþungur, niðurdragandi og gleðilaus er allt í lagi. Söngur er samstilling liuga og orða. Hugur, tunga, ihjarta og raust verða að fylgjast að. Ekki má gleyma því, að livert sinn er hljómur kirkjuklu'kku ikallar, ljós er tendrað á a'ltari eða orgellei'karinn stiTlir inn tóna orgelsins er verið að minnast upprisu Krists. 'Hver sunnudagur er í rauninni páskadagur, fagnaðarhátíð, sigur Krists yfir dauðanum, ljóssins yfir myrkrinu. Almenn þátttaka ikirkjugesta í guðsþjónustunni er ekki nægileg. Ordinaría (hinir föstu liðir) messunnar ættu að vera fyrir söfnuðinn. Kórinn ætti aðeins að vera forsöngvari, einnig í messusvörum. Söng- ur, eða tón prestsins gegnir tvíþættum tilgangi: Að vera sérstakur hátíðaflutningur orðsins en einnig til að orðið iberist ibetur. Með thélgiisiðalbó'kinni frá 1934, var tón prestsins bæði aukið og stytt. iHætt var að tóna pistil og guðspjall en víxlsöngur í uppihafi og enda guðsiþjónustu aukinn. Sigfús Einarsison samdi víxlsöngvana og 'hefur sjálfsagt ætlast til að söfnuðurinn tæki undir. En iþar sem að kirkju- kórar flytja svörin yfirleitt fjórrödduð, ihefur það ekki verið gert. Sigfús samdi sitt tón eftir tóni Iþví er Pétur Guðjónason innleiddi nær 100 árum áður, eða um 1840. iÞað tón var aftur samdð eftir tóni því er Daninn Wiberg samdi. iHætt var að nota tón Wibergs í Danmörku upp úr 1918, er Thomas Laub kemur til sögunnar með tón er nú er notað þar í landi og víðar ásamt tóni því er Jens Peter Larsen tók saman samkvæmt Gregorstóni og prentað er í dönsku messusöngbókinni frá 1954. íslendingar eru mjög fastlhe'ldnir. Festa er nauðsynleg, en stöðn- un má ekki eiga sér stað. Hinn lítúrgíski söngur síðaldar er enginn postullegur arfur, sem ek'ki má 'hrófla 'við. Víst er að ungt fó'l'k hefur ekki sama smckk og afar okkar og ömmur. Að sjálfsögðu má ekki ihlaupa með íraifári eftir hverri tízku, en alls ekki má loka kirkjunni fyrir unga fólkinu. Breytinga er þörf, en toezt er að flýta sér hægt. Samvinna allra aðila kirkjunnar er nauðsynleg. Nýja sálmabókin er spor á rétta átt. Hún er lítúrgískari en sú fyrri og sálmasöng'bókaviðbætir mun ibæta enn. Fjölröddun sáilma og messusvara gefur kirkjugestum e. t. v. til- finningu fyrir konsertflutningi, sem ekki megi skemma. Fileira get- ur líka fcomið til greina en söngur. Víxltal getur verið fagurt og 2 OUGANIS'lAliLAÐIB

x

Organistablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Organistablaðið
https://timarit.is/publication/787

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.