Monitor - 27.10.2011, Blaðsíða 13

Monitor - 27.10.2011, Blaðsíða 13
13 FIMMTUDAGUR 27. OKTÓBER 2011 Monitor Ingólfur Þórarinsson, betur þekktur sem Ingó Veðurguð, er metnaðarfullur og hreinskilinn náungi sem hefur troðið upp á hér um bil hverjum krók og kima landsins frá sautján ára aldri. Hann hefur nú sagt skilið við Veð- urguðina og gefur út sína fyrstu sólóplötu í næstu viku sem ber einfaldlega nafnið Ingó. Hann segir plötuna, sem er persónulegri en platan Góðar stundir með Veðurguð- unum, ekki marka endalok hljómsveitarinnar í ljósi þess hve þéttan hóp meðlimir hennar mynda. Með plötunni vonast hann meðal annars til að hrista af sér Bahama- gæjann eða Gestalista-gæjann. Ingó er líka knattspyrnu- kappi mikill og hefur nú snúið aftur til heimaliðs síns, Selfoss, og hyggst taka fótboltann fastari tökum næsta sumar heldur en undanfarið enda var æskudraumurinn að verða atvinnumaður á því sviði. Hver er þín fyrsta minning tengd því að koma fram sem tónlistarmaður? Ég byrjaði að spila á gítar í sjöunda eða áttunda bekk og stofnaði strax hljómsveit sem hét Malbik. Við spiluðum á öllum bekkjarkvöldum, ég man sérstaklega eftir því fyrsta. Við spiluðum Farin með Skítamóral, When I Come Around með Greenday og Rape Me með Nirvana, kennurunum fannst það ekki skemmtilegt lag. Dagskrá kvöldsins var Malbik í 45 mínútur og síðan vídjóspóla og ég held að við höfum spilað Rape Me sex sinnum og Farin fjórum sinnum enda kunnum við bara þessi þrjú lög. Þú ert unglingsstrákur á Selfossi þegar Skítamórall, frá sama bæjarfélagi, trylla landann með smelli eftir smell. Voru þeir þér vissar fyrirmyndir á þessum tíma? Já, þeir voru það. Það var samt kannski eins gott að maður sá þá ekki á sveitaböllunum sjálfum, ég held að þeir hafi ekki verið eins góðar fyrirmyndir þar (hlær). Þetta eru allt voða fínir strákar, og fyrirmyndirnar voru Skítamórall, Á móti sól og Land og synir, þessar sveita- ballahljómsveitir voru svona að toppa þegar ég var að byrja að læra á gítar. Ef maður hefði verið þrettán ára í dag þá væri maður kannski að spila eitthvað allt annað, maður væri kannski meira retró og artí. Þetta var bara það sem var í gangi þá og ég er voða ánægður að hafa alist upp við þetta. Þetta gefur mér ákveðna sérstöðu í dag, það eru voða fáir á mínum aldri í dag sem eru í þessari popptónlist. Mér fi nnst ég oft vera hálfgerður pönkari, svona eini ungi maðurinn sem tekur sveitaböllin alla leið og gefur út þannig popptónlist. Að sama skapi líður mér samt stundum eins og ég sé að selja vídjóspólur á meðan allir eru að dánlóda. Það er náttúrlega allt morandi í plötusnúðum, hip-hop, R‘n‘B og rappi á meðan ég er ballfílingnum. Maður mætir kannski á ball með hljómsveit og ætlar eitthvað að fara að rokka á meðan aðallagið í dag er eitthvað teknó/R‘n‘B/hip-hop-lag. Sagan segir að þú hafi r lengi vel stefnt að því að verða atvinnumaður í knattspyrnu. Hvenær hætti það að vera draumurinn? Ég fór til Svíþjóðar þegar ég var sautján, þá var ég að taka fótboltann alla leið og hafði alltaf gert, og fékk tækifæri til að fara í unglingaakademíu hjá Örgryte. Síðan komst ég í U-lið, sem er svona næsta lið á eftir meist- arafl okki, og þá var mér boðinn samningur en þetta var frekar einmanalegt líf, að vera ungur í stórborg og vera bara búinn með eitt ár í framhaldsskóla. Ég kom heim um jólin og þá var ég beðinn um að spila á giggi með gömlu hljómsveitinni, það var voða gaman að koma til Íslands og maður var búinn að sakna þess. Eina sem maður gerði úti var að æfa tvisvar á dag og svo ekkert meir, svo mér fannst það bara ekki nógu gaman. Þá má segja að ég hafi snúið frá því að taka boltann alla leið og snúið út í músíkina. Hefur hvarfl að að þér að segja skilið við fótboltann til að sinna tónlistinni hundrað prósent? Já, það hefur komið upp í huga mér en svo hef ég nú svolítið mikla trú á mér í fótbolta svo mig langar dálítið að sýna hvað ég get í nokkur sumur á meðan ég get það ennþá. Það er freistandi, í staðinn fyrir að vakna kannski einn daginn, orðinn 37 ára og geta það ekki lengur. Þú fékkst smjörþefi nn af þessu popparalífi með þátttöku í Idol-Stjörnuleit á sínum tíma. Hvernig horfi r þessi þátttaka við þér í dag? Þegar ég horfi á Idol í dag þá horfi r þetta ömurlega við mér, ég verð að segja það eins og er. Mér fi nnst þetta of leikstýrt og of lítið verið að gefa fólki frelsi til að sýna í hverju það er gott. Stundum er fólki settur mjög þröngur rammi utan um hvaða lög það má velja og svo eru dómarar að gagnrýna keppendur og aðferðir dómaranna skrýtnar. Það er kannski hægt að syngja betur og koma fram betur en ég held að það að einhverjir dómarar séu alltaf að segja tónlistarmanni hvernig hann á að gera eitthvað sé það versta sem hægt er að gera við hann, jafnvel þótt hann sé skemmtikraftur. Þessir dómarar áttu að vera að gefa álit til að hjálpa manni, en ég upplifði þetta fyrst og fremst sem niðurbrot. Það hefði til dæmis hentað mér miklu betur að fá að velja úr fl eiri lögum, ráða hvernig þau væru spiluð í staðinn fyrir þennan karíókí-stíl. Ef ég lít til baka þá var maður alltof ungur og meðvirkur á þessum tíma, sagði bara „já og amen“ við öllu sem var sagt við mann í staðinn fyrir að vera svolítið harður eins og maður hefði kannski verið í dag. Maður hefði sagt að allt þetta að maður ætti að brosa meira, horfa í myndavélina og vera svona og syngja hinsegin væri bara vitleysa. Það sem ég hef helst lært á mínum ferli eftir þetta var að fl est sem mér var sagt á þessum tíma var bull, að undanskildum nokkrum skemmtilegum augnablikum. En hvað græddir þú helst á Idolinu? Það var kannski það að þeir sem höfðu virkilegt vit á poppbransanum sáu eitthvað í mér, sem þeir hefðu kannski annars ekki gert. Einar Bárðar hafði strax samband við mig eftir keppnina og fékk mig á umboðs- samning hjá Concert. Það gaf mér allavega það klapp á bakið sem ég þurfti og eftir það tók ég þetta bara alla leið. Annars er ég þannig að ef ég er gagnrýndur þá fi nnst mér þeim mun skemmtilegra að sýna að það sem verið er að gagnrýna sé kjaftæði. Eftir að dómararnir höfðu skotið á mig viku eftir viku, þá fannst mér gaman að koma, gera þetta bara sjálfur og segja í raun: „Hringið í mig eftir tíu ár.“ Þú fórst með aðalhlutverk í söngleiknum um Buddy Holly og hefur gefi ð út að þig langi að leika meira. Má búast við að sjá þig á leiksviði eða jafnvel kvikmyndum á næstunni? Jú, ég hef trú á að ég gæti leikið meira. Ég held að það sé þar sem margir stranda, þeir hafa ekki trú á því að þeir geti gert hlutina, en ég hef fullt sjálfstraust sem leikari og þess vegna langar mig dálítið að prófa án þess að þurfa að vera að harka sem leikari í mörg ár. Ég er dálítið að bíða eftir því að eitthvað tækifæri komi upp í hendurnar á mér, að einhver vilji kannski prófa að nota mig sem leikara, svipað eins og það sem gerðist með Buddy Holly og gekk mjög vel. Hjá leikurum fi nnst mér það vera þannig að annaðhvort eru þeir með þetta eða ekki og ég hef sem sagt trú á því að sem leikari hafi ég þetta. Nú hefur þú verið öfgaduglegur að troða upp úti um allt. Fyrir hvernig hópa af fólki fi nnst þér skemmtilegast að spila? Í dag fi nnst mér langskemmtilegast að spila fyrir krakka, kannski frá þriggja ára upp í þrettán ára og jafn- vel aðeins eldri. Þeir eru móttækilegastir, eru náttúrlega sem betur fer alltaf bláedrú, og þeir eru alltaf einlægir. Þeir sitja og hlusta og það er auðvelt að gleðja þau, það þarf oft svo lítið til. Annars fi nnst mér eiginlega alltaf gaman að koma fram en sérstaklega gaman fyrir krakkahópa. Hyggst þú þá gefa út eitthvað sérstakt barnaefni í náinni framtíð? Nei, ég myndi örugglega aldrei gefa út plötu sem væri bara með barnaefni. Mér fi nnst fólk oft vanmeta krakka dálítið, þeir eru nefnilega dálítið klárir. Þeir vilja ekkert endilega eitthvað átrúnaðargoð sem er einhver álfur eða trúður, kannski fi nnst þeim bara kúl að fíla Ingó þótt hann sé bara venjulegur strákur, eða 25 ára, sem gerir sín eigin lög. Krakkar vilja ekkert endilega bara hlusta á eitthvað sem er sérstaklega stílað inn á þau. Hvert er vandræðalegasta giggið sem þú hefur spilað? Það var þegar við bróðir minn vorum bókaðir í fi mm- tugsafmæli í húsnæði veitingastaðar og gerðum ráð fyrir að giggið sjálft færi fram í veislusal á efri hæð staðarins. Við mættum þangað en þá var bara enginn þar. Við vor- um steinhissa en leituðum áfram, enda vissir um að við hefðum verið bókaðir þarna til að spila í 25 mínútur. Svo fórum við á neðri hæðina til að spyrja gæjann í afgreiðsl- unni en hann kannaðist ekki við neitt fi mmtugsafmæli. Þá heyrði ég allt í einu kallað á mig frá veitingastaðnum sjálfum og þá sat þar maður með konunni sinni. Þau voru að borða forrétt saman og hann sagðist sem sagt hafa bókað mig. Ég var svolítið undrandi en spurði hann hvort ég væri kannski kominn of snemma. Þá sagði hann: „Nei nei, það er bara núna. Ætlið þið ekki að byrja?“. Ég spurði hann hvort hann vildi að við spiluðum fyrir alla sem sætu þarna en hann sagði: „Nei, bara fyrir okkur tvö.“ Þá áttum við sem sagt að spila bara fyrir hjón sem voru úti að borða í tilefni af fi mmtugsafmæli konunnar. Við viss- um aldrei hvert við ættum að horfa, hvort við ættum að horfa á þau meðan þau borðuðu eða bara út í sal, en við létum okkur hafa þetta og þetta er mjög eftirminnilegt. Af hverju Bahamaeyjar? Þetta var fyrsta lagið sem ég gaf út og ég hef einhvern veginn alltaf haldið að guð hafi horft á hvað ég harkaði mikið frá því að ég var sautján ára, alltaf allsgáður og þvílíkt að standa mig, spilaði úti um allar trissur og góður við alla og hann hafi svo bara sent mér þetta þegar ég var 21 árs. Ég man ennþá hvar ég var þegar þessi hugmynd kom, ég var að keyra á hringtorgi við Pylsuvagninn á Selfossi með rúðuþurrkurnar á þegar allt í einu fór þessi „Bahama“-melódía að hljóma í hausnum á mér og ég losnaði ekki við hana. Þetta var töfrum líkast og ég fór heim og kláraði lagið, bjó til smá intró og fyndinn texta og svo sagði ég við strákana að við ættum að taka þetta upp. Veðurguðirnir voru eitthvað efi ns í byrjun, en svo tókum við þetta upp og fórum með þetta niður á FM og svo sat ég fyrir utan höfuðstöðvar þeirra þegar þeir spiluðu lagið svona ellefu sinnum í röð. Þá vissi ég að eitthvað væri að fara að gerast. Textarnir sem þú hefur samið með Veðurguðunum eru oftast til einfaldir en hafa margir hverjir hitt vel í mark. Upp úr hverju leggur þú helst þegar þú semur popptexta? Ég er kannski ekki mjög ljóðrænn í sjálfu sér en mér fi nnst skemmtilegast að segja eitthvað umbúðalaust. Texti: Einar Lövdahl Gunnlaugsson einar@monitor.is Myndir: Sigurgeir Sigurðarson sigurgeir@mbl.is Mér fi nnst ég oft vera hálfgerður pönkari, svona eini ungi maðurinn sem tekur sveitaböllin alla leið og gefur út þannig popptónlist. Það eru fáar poppstjörnur hérlendis jafnduglegar að koma fram og Ingó, sem gefur senn út sína fyrstu sólóplötu. Hann langar þó ekki einungis að starfa við tónlist á komandi árum því hann langar líka að láta til sín taka í leiklist, fótboltaþjálfun og jafnvel stjórnmálum. að forðast freistingar Helsta kúnstin HRAÐASPURNINGAR Fyrstu sex: 310586. Uppáhaldsmatur: Slátur með jafningi og kartöfl um. Uppáhaldsstaður í heiminum: Tenerife eða Kúba, mér fi nnst gott að vera þar sem er gott veður. Uppáhaldstónlistarmaður: John Lennon. Uppáhaldslag úr eigin smiðju: Hún á mann, á nýju plötunni.

x

Monitor

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Monitor
https://timarit.is/publication/791

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.