Framsóknarblaðið


Framsóknarblaðið - 23.10.1963, Blaðsíða 1

Framsóknarblaðið - 23.10.1963, Blaðsíða 1
Utgefandi Framsóknarfélag Vestmannaev'a. Málgagn Framsóknar- og sam- vinnumanna í Vestmannaeyjum 26. árgangur. Vestmannaeyjum, 23. okt. 1963. 16. tölublað. i»W^N<Uw^Mi u*>mw>i»ti»i nW^^ Guðný Sigurmundsdóttir 1 Minning iA»MteMa#M*w Þriðjudaginn 15. þ. m. var borin til grafar frá kirkju Betel safnaðarins hér Guðný Sigur- mundsdóttir, eiginkona Einais Gíslasonar, leiðtoga safnaðarins. Guðný Sigurmundsdóttir fædd ist 1. janúar 1926 að Heiði hér í bæ, dóttir hjónanna Margrétar Þorsteinsdóttur og Sigurmundar Einarssonar. Hún ólst upp hér í Eyjum. Að loknu barnaskólanámi stundaði hún nám í Gagnfræða- skólanum hér veturna 1939— 1942 og lauk gagnfræðaprófi með mjög góðri 1. einkunn. I skólanum lærði hún m. a. er- lend tungumál, ensku, dönsku og þýzku, hjá hinum kunna málagarpi og kennara Axel Bjarnasen, sem þá kenndi er- lendu málin í skólanum og sneið námsefnið og kennsluna að kröfum Verzlunarskóla ís- lands af gildum ástæðum. Guðný Sigurmundsdóttir átti ættir að rekja í Árnesþing. Al- systir ömmu hennar var Sigríð- Ur húsfreyja í Brattholti, sem skeleggast beitti sér gegn því á sínum tíma, að Gullfoss í Hvítá yrði „braskvara" og seldur út- lendingi . Einar Eiríksson föðurafi Guð nýjar Sigurmundsdóttur var kunnur tónlistarmaður á sína vísu um sveitir Árnessýslu fyrir og um aldamótin og organisti í Skálholtskirkju um árabil. Það er vitað, að tónlistargáfan er ríkjandi erfðaeigind, og fór ekki Guðný varhluta af þessum ríku gáfnaeigindum afa síns. Vík ég að því síðar. Arið 1948, 23. maí, giftist Guðný Sigurmundsdóttir eftir- Hfandi manni sínum, Einari Gíslasyni frá Arnarhóli hér í bæ. Þau eignuðust 4 börn: Guðrúnu Margréti, Guðna, Sigurmund Gísla og að 4. barninu lézt móð- inn 6. þ. m. ásamt barninu.. — Söknuður og sorg gagntók henn ar nánustu ástvini. — Vini og kunningja setti hljóða. — Dáin, — horfin í blóma lífsins, aðeins tæpra 38 ára. — Mæt kona, móð- ir og eiginkona gengin til for- mæðra sinna. - Trúföst kona, gáf uð og fleiri dyggðum prýdd köll uð héðan skyndilega frá eigin manni og börnum og öðrum ást- vinum. — Eru það nokkur und- ur, þó að okkur mönnunum finnist vegir guðs vera órannsak anlegir? Guðný Sigurmundsdóttir var sérstæð kona. Þau árin, sem hún stundaði nám í Gagnfræðaskól- anum hér, duldist ekki okkur kennurum hennar hinar miklu gáfur hennar. Hún var fyrir- mynd nemenda sinna um ástund un og siðprýði. Hún hafði þeg- ar tamið sér fastmótaða fram- komu um 13 ára aldur. Skap- gerðin reyndist meitluð og væn, hugarfarið göfugt og drengi'er^t. Slík mannssál er ekki allra. Hún velur úr. Hún er vinavönd. Þannig munum við allir kennarar Guðnýjar Sigurmundsdóttur minnast henn ar, grannvöxnu stúlkunnar með gáfulega og festulega andlitið. Á þessum árum mótaðist Guð- ný hvað mest af söfnuði sínum og í honum, en undirstöðuna mun liin heittrúaða móðir henn ar hafa lagt þegar á bernsku- skeiðinu. í Gagnfræðaskólanum undi hún sér vel, — og undi þar vel áhrifum og leiðsögn og hélt ætíð síðan tryggð við þá stofnun. Þrettán ára gömul gekk Guð- ný Sigurmundsdóttir í Betelsöfn uðinn hér. Það var hið mikla happ þessa safnaðar, því að hún var honum öflugur og leiðandi starfskraftur í mörg ár. Á æskuskeiðinu nam Guðný Sigurmundsdóttir orgel- og pía- nó-leik tvö haust hjá Gunnari Sigargeirssyni í Reykjavík. Þá reyndust meðfæddar hljómlistar gáfur náminu ríkari, því að námstíminn var stuttur, en leiknin næsta furðuleg á svo stuttum tíma. Eftir það nám var Guðný organisti Betelsafnaðar- ins hér og söngstjóri. Á margan annan hátt helgaði hún söfnuði sínum mikinn hluta starfskrafta sinna til hinztu stundar. Hún túlkaði þar iðulega ræður, sem fluttar voru á erlendum málum, og var hér haft á orði, hversu hún snéri þeim hindrunarlaust á hreint og ómengað móðurmál- ið. Einnig flutti hún ræður þar frá eigi brjósti. Þær einkennd- ust jafnan af skýrri hugsun, ylj- aðri heitri trúarsannfæringu og trúarvissu. avo- vci, að enskir gestn dáðust að. Guðný Sigurmundsdóttir var hvergi hálf. Skapgerð hennar var annars eðlis og mannkostir. Þess nutu einnig vinir hennar í tryggð og nærfærni. Gagnfræðaskólinn reyndist því vaxinn að efla með henni trú á hinar miklu námsgáfur hennar og námsgetu. Eftir dvöl sína í skólanum stundaði hún sjálfsnám í íslenzku og erlend- um tungumálum. Húh las mik- ið góðar bókmenntir, erlendar sem íslenzkar, og hafði unun af að læra erlend tungumál. Hún nam sænsku af sjálfsdáðum, svo að hún þýddi úr því máli. Á seinustu árum nam hún einnig franska tungu, einnig mest af sjálfsdáðum. Ensku talaði hún Guðnýju Sigurmundadóttur var svo farið eins og svo mörg- um öðrum mannlegum sálum, sem hlotið hafa óvenju ríkar og margslungnar gáfur í vöggu- gjöf, að sálarlífið var viðkvæmt og næmt fyrir áhrifum, hvort sem þau voru jákvæð eða nei- kvæð. Það er sem sál slíkra sé slungin hárfínum strengjum eða alsett skynhimnum, ef ég mætti orða það þannig. Þessar sálir finna, greina eða skynja ýmis- konar andlega strauma, sem öðr um, öllum fjöldanum, eru huld ir með öllu'. T. d. er slíkt sálar- líf sérstaklega viðkvæmt fyrir návist annarra, skynjar mann- gerðina af óskiljanlegum næm- leik, skynjar og finnur persónu- leikann og útstreymið frá hon- um. Þannig var Guðný Sigur- mundsdóttir. Hún var því fædd mannþekkjari. í návist annarra gat sál hennar orðið snortin göfgi eða gripin andstyggð, eftir því sem efni stóðu til. Guðný Sigurmundsdóttir er horfin sjónum okkar, — dáin, eins o^ við orðum það í daglegu ía i. Mikill harmur er kveðinn , éí ttimanni hennar, börnum m nánustu á tvinum. E.j harmur — og svo harmur þarf ekki að vera eitt og sama hug- takið. Trú okkar og lífsskoðan- ir geta valdið þar miklum mun hugtaka í einu og sama orðinu. Trúað gæti ég því, að trú og sannfæring þess fólks, sem Guð- ný Sigurmundsdóttir unni heit- ast og fórnaði mestu fyrir um dagana, væri þess eðlis, að dauð inn ylli þar ekki þeim harmi og sárindum, sem víða annars stað- ar. En til þess þarf mikla trúar- lega víðsýni samfara heitri sann færingu og manngöfgi. Eg votta eiginmanni og börn- um Guðnýjar Sigurmundsdótt- ur innilegustu hluttekningu mína svo og öðrum hennar nán- ustu ástvinum og venzlafólki. Mætti minnið um góða móður og göfuga verða börnum henn- ar hjartfólgið leiðarljós á lífs- leiðinni. Þorsteinn Þ. Víglundsson.

x

Framsóknarblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Framsóknarblaðið
https://timarit.is/publication/795

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.