Eyjablaðið - 31.01.1955, Blaðsíða 1

Verkalýðsfelagið knýr $ram
og Snót semur um grunn-
kaupshcekkun.
Verkalýðsfélag Vestmannaeyja og Verka-
kvennafélagið Snót hafa nú gert samninga
við Vinnuveitendafélagið hér. Félagsfundur
á þó eftir að fjalla um samning Verkalýðs-
félagsins til staðfestingar. —
Svo sem kunnugt er sagði
Verkalýðsfélagið upp samning-
uin í haust með jrað aðalmark-
mið fyrir augum, að ná fram
jrví mjólkurverði, sem ríkisstjórn
in lofaði að hér skyldi gilda,
þegar desember- verkfallið 1952
var leySt.
Efnd þessa lofórðs fekkst þó
ekki og er þar skemmst frá að
segja, að Verkalýðsfélagið hefur
átt í látlausu jn'efi urn þetta nú
í full tvö ár. Nokkur árangur
náðst strax og síðan smám
saman en full efncl ekki fyrr
en nú. — Á morgun verður
mjólkurverð hjá Samsölunni hér
kr. 2,70 pr. líter. — Er hér um
stóran sigur að ræða, og stærri
en fjárhagsávinningurinn gefur
til kynna, þar eð stjórnarvöld-
in ættu nú að vita betur en áðúr,
að vonlaust er að bregðast gefn-
um loforum. Máli þesSu var nú
þannig komið ,að cf jressi lausn
hefði ekki fengist, hefði mál ver-
ið höfðað fyrir svikin. Lágu fyrir
gögn, sem Alþýðusambandið
hafði fvrir hönd \'erkalýðs-
félagsins gefið ríkisstjórninni
kost á að kynna sér. Voru þar
staðfest af mörgum vitnum lof-
orð stjórnarráðsins frá 1952 um
sama. mjólkurverð í Vestmániiá-
eyjum og gilti í Reykjavík, og
vanefndirnar sannaðar.
bess eru ekki tök að svo
komnu að rekja þetta mál lið
fyrir !ið hér, en bent skal á að
hér standa bæjarbúar almennt í
þakkarskuld við Verkalýðs-
félagið, senr haft hefur forgöngu
málsins, en nú stóðu auk þess
að hinni endanlegu lausn máls-
ins Snót og Vinnuveitendafélag-
ið. •
Aðrar breytingár á samningi
Verkal.fél. eru hækkun á kaupi
í seinentsvinnu úr kr. 15,74 um
tímann í kr. 19,08 og þegar vakt-
vinnumenn í fiskimjölsverk-
smiðjum bæta á sig aukavakt
(3ju vaktinni) greiðist sú vinna
með 75% álagi í stað 50% áð-
ur.
Snót samdi um almenna kaup-
hækkun úr kr. 10,49 um tU11-
ann í kr. 11,13 og eru breyting-
ar Jress samnings auglýstar á
SJÓMANNADASRÆÐUR‘ ÚT-
GERÐARMANNA OG RAUN-
VERULEIKINN.
Þegar rætt er meðal almenn-
ings um uppsögn á fiskverðssamn
ingi frá 18. jan. 1954, sem frarn-
kvæmt liefur verið hér í Vest-
mannaéyjum, þá virðist sem
hæst beri spurningin um jiað
hvort þetta hafi verið nauðsyn-
legt.
Fullyrða má, að nær hver ein-
asti starfandi sjómaður hér hafi
fyrir löngu gert sér ljóst, sé hann
annars tkki að einhverju leyti
tilheyrandi gagnaðilum, að ef
líta beri á sjómannafélagið
„Jötunn“ og Vélstjórafélag Vest-
mannaeyja, sem trúfastar undir-
stöður síns upphaflega ætlunar-
verks, sem sé að skapa sjómönn-
um þessa bæjar skilyrði til mann-
sæmandi lífskjara á borð við
aðrar stéttir þjóðfélagsins, þá
ha.fi uppsögnin verið eins eðli-
leg og sjálfsögð og hverjum ein-
réii miólkurverð
öðrum stað hér í blaðinu.
Bæði félögin gerðu viðbótar-
samning við atvinnurekendur
jiar sem bundið er fastmælum
að ekki komi til samn-
ingsuppsagnar aðila fyrir 1.
júní n. k. en verkamenn og
verkakonur skuli fá hverjar Jrær
kaup- og kjarabætur, sem hlið-
stæð Reykjavíkurfélög semji um
á þessu tímabili — og er Jietta
gert til að tryggja að ekki komi
hér til íramleiðslutruflana á ver-
tíð ofan á það, sem orðið er af
ágreiningi landverkafólks við at-
vinnurekendur. Með þessu sýna
þeir aðilar, sem hér liafa að unn-
ið ólíkt meiri ábyrgðartilfinn-
ingu en útgerðarmenn þeir og
bæjarfulltrúar, senr lraldið hafa
hér uppi róðrarbanni í heilan
mánuð og enn refjast við að
semja um réttmæta greiðslu fyrir
aflahlut sjómanna sinna.
stökuin sjómanni er það eðlilegt
og sjálfságt að vinna útgerðar-
manni sínum og þjóðinni allri
af heilum hug og samvizkusemi.
Menn skyldu nú ætla að jrað
ætti ekki að vera erfið jrraut
fyrir sjómannásamtökin hér að
gegna hlutverki sínu sómasam-
lega, sérstaklega þegar minning-
ar um hugnæmar lofræður og
önnur virðingar- og þakklætis-
tákn til handa sjómannastétt-
inni, flutt af helztu forvígis-
mönnum útgerðarsamtakanna á
sjómannadögunum, ylja mönn-
um um hjartarætur.
En verkin sýna merkin, svo
sem kunnugt er.
I’að er ekki nýtt fyrirbæri að
sjómannasamtökin hér í Vest-
mannaeyjum segi upp samning-
um sínum, svo að aftaníhang-
endur L. í. Ú.- heildsalanna
þurfa ekkert að furða sig á Javí,
sem nú hefur skeð. Allir, sem
til þekkja vita að oft var þörf,
en nú er nauðsyn.
IFurðulegt
tiltæki
sáttasemjara j
Joyíi fógeti hefur aug- (
lýst atkvæðagreiðslu um (
tillögu, sem hann kall- )
ar miðlunartillögu í deilu (
útvegsmanna og sjó- )
manna um fiskverð. (
Eftir því sem blaðið )
hefur fregnað mun ,miðl- (
unartillagan' fela í sér )
óbreytt fiskverð. Tiiboð (
útvegsmanna um breyt- )
ingor ó kjarasamningi (
„Jötuns", sem felt var ó )
fundi félagsins er fært (
tií óhagræðis sjómönn- )
um í tillögunni. Þó rugl- )
ar fógeti óuppsögðum )
kjarasamningi vélstjóra )
inn í tillöguna og sann- (
ar með öllu þessu fó- )
fræði sína um karamól )
sjómanna, þjónustusemi (
við bdtagjaldey'riíbrask- )
arana og óhæfni til sótta- (
semjarastarfa. )
Sjómenn munu gjalda (
honum verðugt svar í )
dag. )
SAMTÖKIN HÓFU OKKUR ÚR
ÖRBIRGÐINNI.
Áður hafa samningsuppsagn-
ir sjómanna haft Jrann tilgang,
að sækja brattann til bættra
kjara og útilokunar þess eymd-
arbasls, sem var hlutskipti sjó-
mannastéttar þessa lands til
skamms tíma. Það þarf ekki
neinn öldung til að muna eftir
því, Jiegar segja mátti að hver
óbreyttur sjómaður í annara
Jjjónustu svalt hálfu hungri með
fjölskyldu sinni stóran hluta árs-
ins, og haðfi rétt til hnífs og
skeiðar þegar bezt lét.
Og hver vill halda því fram,
að gömlu sjómennirnir hafi
ekki nennt að bera sig eftir
björginni, væru möguleikar fyrir
hendi? Það verða sjálfsagt fáir til
þess. En hvað var þá þess vald-
andi að.lífsskilyrðin voru þann-
Framhald á 4. síðu.
STEINGRÍMUR ARNAR.:
Sjómannasamtökin munu ekki
bregðast skyldu sinni.