Eyjablaðið - 31.12.1955, Blaðsíða 1

Cílil áramóiakugláðing
um alvinnumál
Skáldið
°g
þ j ó ð i n.
Það ár sem nú er að kveðja
hefur verið atburðaríkt og
verður þjóðinni minnisstætt
um langan aldur. Sú staðreynd
mun ekki fyrnast, meðan ís-
lenzk þjóð er við lýði, að árið
1955 fékk Halldór Kiljan Lax-
ness bókmenntaverðlaun Nób-
els, vakti alheims athygli á ís-
lenzkri menningu og sannaði
að Island er bústaður sjálf-
stæðrar þjóðar en ekki aðeins
atómstöð og fótaskinn erlendra
stríðsmanna.
Þess ber einnig að minnast
að á þessu ári hefur orðið á-
nægjuleg þróun í þjóðmálum
einmitt á þeim tveimur svið-
um sem Halldóri Kiljani Lax-
ness hafa verið hjartfólgnust.
Allt frá þvi að hann fór að
hafa afskipti af stjórnmálum
hefur eining alþýðunnar verið
herhvöt hans og kjörorð; hann
beitti allri snerpu sinni og
snilli að því að sameina alþýð
una uni stofnun Sósialista-
flokksins fyrir stríð og hann
hefur aldrei þreytzt á því að
brýna fyrir verkafólki hvers
það væri megnugt santeinað.
Einmitt á þessu ári hefur skiln
ingurinn á þessu gi'tindvallar-
atriði þjóðmálabaráttunnar
margfaldazt, hann mótaði verk
fallsbaráttuna miklu í vor,
hann einkennir frumkvæði Al-
þýðusambandsins fyrir mynd-
un vinstri stjórnar og einróma
undirtektir verkalýðsfélaga um
land allt. Þessi þróun bendir
okkur á brýnustu verkefni
næsta árs; þá þarf að leiða ein-
ingarbaráttuna til nýrra og stór
felldra sigra.
Halldór Kiljan Laxness hef-
ur einnig gengið fram fyrir
skjöldu af skaphi0 og djörf-
ung í sjálfstæðisbaráttu þjóðar
sinnar. í ræðum, greinum og
skáldverkum hefur hann brýnt
fyrir íslendingum að þeir
megi í engu hvika frá rétti sín
um, nú síðast í snilldarræðu
sinni I. desember; hann hefur
brennimerkt svikarana og eggj
að til óbilandi sóknar til að
endurheimta þau landsrétt-
indi sem glatazt. hafa. Það er
engum efa bundið að á því ári
sem var að kveðja hafa fjöl-
margir öðlazt skilning á því
að hernámnu verður að aflétta
án tafar, að „röksemdir“ her-
námsmanna styðjast ekki við
neinar staðreyndir og að öll
framtíð þjóðarinnar er háð því
að hún búi frjáls og en í landi
sínu. Geigur hernámsmanna
leynir sér ekki heldur; þeir ótt
ast að þegar eftir næstu kosn-
ingar verði andstæðingar her-
setunnar í meirihluta á alþingi
íslendinga. Það verður nær-
tækasta verkefni okkar á næsta
ári að gera þann ugg að óbil-
andi staðreynd.
Það er ánægjulegt' að geta
tengt það sem jákvæðast er að
gerast í íslenzkum stjórnmál-
um lífi og list snillingsins sem
beint hefur athyglj heimsins
að einhverri minnstu þjóð jarð
ar. Það er ántegjulegt að geta
hvatt íslendinga til að fylgja
stefnu hans og fordæmi. Með
ÞAÐ HALLAR
AFTUR AF HJÁ
RÍKISSTJÓRNINNI.
Það verður nú ljósara með
hverjum deginum sem líður,
að stjórnarstefna sú sem nú-
verandi ríkissfjórn siglir eftir
liggur beint út í ófæru. Allt
það ár sem nú er að renna
á enda komu einkenni upp-
gjafar og vanmáttar stjórnar-
innar áþreifanlegar fram með
hverjum mánuðinum, sem
leið og náðu að sjálfsögðu há-
marki nú í desember, með því
að ráðherrarnir Ólafur Thors
og Eisteinn Jónsson, helztu
frammá rnenn Sjálfstæðis- og
Framsóknarflokksins í ráð-
heiTastólum, lýstu því yfir
fyrir alþjóð að Alþingi yrði að
taka sér jólaleyfi án þess að
sinna þeirri siðferðislegu og
lagalegu skyldu sinni að skapa
höfuð-atvinnuvegi landsmanna
starfsgrundvöll og án þess að
samþykkja f járlög fyrir ís-
lenzkan ríkisbúskap.
ROTINN
GRUNDVÖLLUR.
Stjórnarflokkarnir hafa nti
um langt skeið haft þann —
og þann eina grundvöll, að
samstarfi sínu, að skipta til
helntinga milli gæðinga sinna
bæði gróða af óheiðarlegu
braski og almennum lýðrétt-
indum landsmanna.
í hinu fyrrnefnda er daðrið
og kaupmangið við hernáms-
liðið gleggst dæmið um hina
almennu misnotkun réttinda,
er af svo miklu að taka, áð fá-
ein dæmi segðja lítið. Þó skulu
þessi nefnd:
Utflutningseinokunin, hlut-
drægveiting leyfa fyrir flestu
því er sækja þarf um, lánveit-
þeirri ósk árnar Eyjablaðið
Vestmannaeyingum og raunar
allri hinni ízlenzkuþjóð árs og
friðar.
og siiórnarfar.
ingar hverskonar brenndar
sama marki og síðast en ekki
sízt úthlutun svonefnds at-
vinnubótafjár úr ríkissjóði,
sem eitt sér er stórmál, enda
hafa þar vissir vinir ráðherra
fengið eitt árið fé tit á rign-
ingar, annað árið út í kal í tún-
um, þriðja árið uppeldisstyrk,
vegna bústofns er minnkaði
vegna rigninganna og kals í
í túnum og þannig áfram.
Á hinn bóginn hefur svo
næstú ráðherra séð um, að ein-
hver kunningi hans í sjávar-
þori fengi atvinnubótastýrk til
að kaupa bát í það atvinnu-
snauða kauptún, sem hann bjó
í. N&sta ár er svo sami bátur
seldur þaðan í annað kauptún
þar sem annar vinur ráðherr-
ans er nú kaupandi og fær til
þess atvinnubótastyrk og sag-
an heldur áfram........
Næstum öllum þessum ráð-
stöfunum er það sameiginlegt
að atvinuástandið batnar ekki
á þeim stöðum sem viðtakend-
tir fjársins eru. Þrátt fyrir
milljónaausturinn skeður
ekkert sem bætir að nokkru
ráði þau vandkvæði sem þar
kunna að vera í atvinnuhátt-
uni, enda ekki til þess ætlast
af stjórnarvöldum.
Ekki verður því neitað, að
viss þægindi fylgja því stttnd-
um að vera stuðningsmaður
slíkrar ríkisstjórnar — (þess er
t.d. skamrnt að minnazt, að
ritstjóri einn hér í bæ lét þess
getið í blaðagrein, að hann
vildi ekki samstarf um bæjar-
stjórnarmál við þá sem ekki
hefðu aðgang að lánum. Hinn
sami þurfti þó ekki að gera
slíkar játningar, því bæjarbú-
ar höfðu áður hafnað samstarfi
við hann um bæjarmál með
því að strika hann út af fram
boðslista) og hefur hlutdrægn-
in og sérgæzkan aflað stjórn-
inni fylgis ýmissa þeirra manna
sem telja sig menn að meirf
með þátttöku í óhæfu og lifa
í voninni um brauðtnola frá
Framhald á 2. síðu..