Siglfirðingur


Siglfirðingur - 29.11.1924, Blaðsíða 1

Siglfirðingur - 29.11.1924, Blaðsíða 1
SIGLFIRÐIN I. árg. Siglufirði 29. nóv. 1924. 41. blað t ' Guðm. Magnússon. læknir og háskólakennari. F. 25. sept. 1863. D. 25. nóv. 1924. Thomas Carlyle getur þess í sögu sinni um frönsku stjórnarbylt- inguna miklu, að Mirabeau greifi, sem var áreiðanlega sá víðsýnasti og þróttmesti stjórnmála maður á Frakkiandi í byrjun byltingarinnar, hafi á banasænginni gripið um höf- uð sjer og sagt við lækni sinn: »F>að vildi jeg, að jeg gæti arfleitt Frakkland að þessu höfði.« Þessi saga keinur ósjálfrátt í huga manns við andlátsfregn Ouðmund- ar Magnússonar læknis. Höfuðið var jafn fagurt og gott, bæði ytra og innra. Heilinn var tekinn úr hauskúpu Túrgenjevs, rússneska skáldsins, og veginn — og reyndist að vera ein- hver þyngsti mannsheili, sem nokkurn tíma hafði verið lagður á vog. En þeim, sem höfðu kynni af Ouðmundi Magnússyni mætti þykja fróðlegt að vita tim þyngd þess heljarheila, sem honum var gefinn. Pví að gáfaðri martn hef jeg, í einu orði sagt, ekki fyrir mjerhitt. Jeg er ekki einn um þennan dóm. Margir, margir, gamlir og ungir hafa komist að hinu sama. Það má segja um þann mann, sem hefur verið lærisveinn og verð- ur síðar kennari, að hann fari tvis- var gegnum prófraunina. Um lærdómstið Guðmundar Magnússonar er það að segja, að allir hans kennarar luku upp einum munni um það, að hann væri sjer- stakur að gáfum og þekkingu. Það er fátítt að þeir, sem ár eftir ár kenna fjöldamörgum mönnum, muni sjerstaklega einn úr hópnum. En svo var um Guðm. Magnússon. Allir hans kennarar höfðu hann eins og sjer í hólfi. Þeir mundu eftir honum, svo skar hann sig úr fjöldanum. Svona var lærisveinninn. En jeg vil segja að prófraun kennar- ans gagnvart nokkurn veginn þrosk- uðum stúdentum sje sízt hægri. Aldrei hef jeg þekkt betri kennara — 'og þó með einkennilegu móti. í andlitinu, svip og látbragði, lá og enda oft sagtberum orðum: >Hjálp- irðti þjer ekki sjálfur, get eg ekki hjálpað þjer — ogvil það heldurekki* Pað er ekki auðvelt fyrir læri- svein Guðmundar Magnússonar að greiða sundur kennarann, lækn- rinn og manninn. Heildin var svo einkennilegasamsteyptogsympatisk. Skír, skarpvitur, þaulfróður og grandvar maður og svo brosið — og stundum glottið! Vissulega hefur Guðm. Magnús- son unnið íslenzkri læknisment mest gagn allra manna. Allflestir ísienzkir læknar, er nú lifa og að liði hafa komið. hafa mótast í höndum hans — og hví- líkar hendur! — hafa tekið á sig lögun og sál, fengið eyru til þess að heyra -með og augu til þess að sjá með. Það hlýtur að vera óþarfi að skíra íslenzku fólki frá þeim»hryðjuverk- um«, sem Guðm. Maguússon, fyrst- ur manna hjer á landi, hefur unnið með sínum mjúku meistarahöndum á mörgum sjúkum mönnum — þeim til lífs og heilbrigði. Hjer er ekki svigrúm til þess að skrifa æfisögu Guðm. Magnússon- ar, hún verður vafalaust rituð ítar- lega annarstaðar, heldur aðeins getið láts þessa manns, svo að menn hrökkvi við í meðvitund þess að nú fjell í valinn eitt bezta barn þessa lands og sá stærsti velgjörðar- maður sjúkra, sem landið hefur al- ið ennþá. Guðmundur Magnússon mætíi segja það látinn um sjálfan sig, sem Egill segir í lokaerindi Arin- bjarnarkviðu, að því tilbreyttu, að Egill talar um skáldskap, en Guðm. Magnússon mundi tala um starf sitt í iækningum (og hvert starfið er göfugra?) Hlóðk lofkðst þanns lengi stendur óbrotgjarn í bragartúni. G. T. H. Með þessu blaði er Iokið fyrsta árgangi Siglfirðings. Hefur árgang- urinn þá orðið eins og lofað vai að minstur yrði hann — og einu tölublaði betur. Mjer hefur ekki tekist að ná föst- um samningi um prentun á næsta árgangi blaðsins, og get jeg þess vegna, að svo stöddu, ekkert um það sagt, hvernig fer um blaðið framvegis. Pó geri jeg mjer vonir um að hægt verði að prenta blað og blað, þó ekki sje hægt um það að segja, hve oft það verður eða með hvað löngu millibili. Af þessu Jeiðir þá það, að ekki er hægt að ákveða tölublaðafjölda næsta ár- gangs, nje verð hans. Hefi eg því hugsað mjer, að þau blöð, sem út kunna að koma tilheyrandi öðrum árgangi, verði a ð e i n s seld í lausasöíu, á 15 aura hvert blað. Kaupendum út um land verður reiknað blaðið með sama verði. Að svo mæltu þakka jeg öllum þeim, fjær og nær, sem stutt hafa blaðið með því að kaupa það, senda því ritgerðir eða auglýsa í því, og vona að það verði sama stuðnings aðnjótandi framvegis. Friðb. Níelsson. 111 g r e s i heitir aý kvæðabók. Höf. kallar sig Örn Árnarson; það er gerlinafn. En hví er Örn að dyljast. Hann ætti þó að vita það, að dularnafn skýl- ir ekki betur en nýju fötin keisar- ans, þeim sem eitthvað er í spunn- ið. Hjer í fámenninu þekkjast þeir óðar sem eitthvað bera af fjöldan- um. Það gerir Örn og því vita nú þegar margir hver hann er. Menn hafa líka kynst honum fyr en nú. Fyrir tæpum þrem árum komu í einu 11 smákvæði eftir hann í Eim- reiðinni, og eru þau öll i þessari bók. Pað varð mörgum að brosa, þegar þeir lásu þessi kvæði. Þarna var svo græskulaus fyndni, en svo hnittlega sögð, að menn dáðust að og óskuðu eftir meiru afsvogóðu. Og nú er það komið í þessari bók, sem höf. nefnir Illgresi. Ekki veit jeg hvað honum gengur til þess, að skíra kverið þessu nafni, því formálsorðin gera því ekki næg skil. Kostir bókar þessarar eru: hnitnin,

x

Siglfirðingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Siglfirðingur
https://timarit.is/publication/803

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.