Bílddælingur - 12.03.1950, Blaðsíða 1

ibcx iXxxé^ iíxx^^
ÆSG. -------------- BÍLDUDAL, 12. I/IARZ 1950
XXXX2
ih
XX XX 'X
2. BLAÐ.
YINKUAPIÍOST OG VIMUSVIK,
væ:
^ í’a-ð ^hafa oft heyi.-zt raddir um það, að vinnuafköst
v bjá verkafólki, sérhlífn-i og jafnvel leti væri mjög
^ttandi stéttum. Fólk vildi fá sein mesta peninga fyri:
o.s.frv. ivíargir - einkurn ]jó þeir,
I’ykjast sjá hér
*jað sem áður va^
skoðanir eru
m óeðlilega lít-
áberandi hjá
’ sem minnsta
sem vinna ekki verkamannavinnu
greinilega afturför í vinnuafköstum, samanborið við
"heimur versnandi fer" á þessu sviði sem öðrum. Slík-
af lítt vinsamlogum skilningi á vinnu alþýðumannsins.
þegar
það vann meir en
Lf ekki var gert það
brottrekstri og afvinnuleysi. I
þess leyfðu við
sem ýtrustu kraftar leyfðu var
■•au afköst, sem þannig fengust
a.r
.erkamenn nútímans skilja betur aðstöðu sína og viðhorf gagnvart vinn-
vn-0i en áður var, þegar verkafólkið var bundið þeim þraalsótta við at-
-^Pnurekendur, að þaö vann meir en kraftar þess leyfðu við óheyrilega
,angan vinnutíma,
pta
knir iftil laun,- voru ekki’ unnin af frjálsum höndum, og engm sann-
5lrni í að krefjast þeirra nú, frekar en þá. - Lof sé verklýðsfélögun- .
\og auknum stéttarþroska alþýðunnar, að sá tími er umliðinn.
v.0ðliieg krafa til virmuafkasta er að fólkið haldi áfram við vinnu og
vlnni svo’sem hverjum er eðlilegast, og fara þá afköst eftir þvx, og
enða^að sjálfsögðu misjöfn eftir starfshæfni einstaklingsins. Það skal
að vísu viðurkennt, að samvizlrusemi einstakra manna gagnvart vinnu er'
u t mjög ábótavant. Vinnubrögð þeirra eru það sem lcallað er augnaþjón-v
v8ta. uún er hvimleið starfsfélögum og skaðsöm, en þó einkum atvinnu- ' .
tekandanum. gf dómar manna eru Miðaðir við hana eru þeir í lausu lofti’ý
fV;L það er i einstaka rnenn sem hana stunda, en ekki stéttin - f jöldinn, þ
Oessvegna ekki hægt að dæma vinnuástundun fjöldans eftir framferði þei’r:
t’að ber að athuga að flt- etar og háværastar þessarra ásakana koma frá
s^nifstofufólki ýmiskonar og öðrum þeim, sem srarf sitt byggja að miklu
ea Öllu leyti á starfsemi verkamannsins til sjávar og sveita. Prá þeirn
>önnujíi sem sjálfir svíkja mest, vinna minnst og bera^mest úr býtum. V*
f6ir æ’ttu að talca sér verk í hönd þann tíma sen fer í vinnusvik hjá
roim, og fara að grafa, flaka fisk eða beita lóð. Þegar þeir eru búnir'ó,
9-0 ag -þeir afkastx meiru en þeir, sem að staðaldri vinna-'þea's^
Str
orf, þá geta þeir trútt um talað, ^en ekki fyrr
orkafólks um vinnusvik hitta þá sjálfa fyrst og
starfshætti.
t'egar vinnuafköst eru metin verður
í hinum ýmsu starfsgreinum. Hvort
■^riieg aðstaða og t.d. annarsstaðar
unnið er úr eða að, o.s.frv. Það
. Slceyti þeirra
fremst í þeirra
tii > ■’
að'stafá-

Pessu eða þessu, eða vinnustundir
^ðum o . f 1., og
•Possu
Lað
sein
að hafa það í huga hvernig
verkamönnum er lögð til góð ogvsam,
við sömu störf. Sama gildir um^þaþ
er ekki nóg að einblína á afkö^st
Árangurinn kemur undif þessum skil
séu misjöfn hjá
þarf ekki nein vinnusvik til að afköst
fyrirtæki, frekar en öðru. ^
sem hér hefur verið sagt að framan á jafnt við hér á Bíldudal,
annarsstaðar'. Það er engin sanngirni eða vit í því að álykta sem