Bílddælingur - 25.06.1950, Blaðsíða 1

MU
11 • ÍEG. --------------- BÍLDU.DAL, 25 JIÍNÍ 1950 ------------ 5 « BLAÍk
Er vellíðan ALÞ'ÍÐUNNAB þjóðhættuleg?
Lað hafa löngum verið nöfð eftir gömlu fölki - einkum þegar tale.ð er
unga fólkið - uinmæli á þá leiö, að ]petta eða hitt hefði veriö öði i-
isi og betra í þess ungdæmi. Yngra fólkið væri lóttúðugt og snauft
,a° ábyrgðartilfinningu. Unga fdlkið mundi sigla öllu í strand ein-
^Verntíma á lífsleiðinnief það sæi ekki að sér og breytti um huga/rfar
íil slífcj ra ummæla er oft vitnað í gamni, en þetta hefur líka aínar
^lvarlegu hliðar. horsteinn Erlíngsson segir: "Fylgi^hún þér einhuga,
Uah aldraða sveit, ]pá ertu á vegi til grafar." Með nýrri kynsléð koma
nyir
tímar, ný viðhorf, nýjar kröfur og ný verkefni. hetta getur oft
J-ekizt harkalega á viðhorf gömlu kynsléðarinnar, svo að sjénarmiöin
S9-Jnrýmast ekki og dómarnir veröa þá eftir ]pví á hverja hlið.
Bezt fer, þegar hægt er að sameina þekkingu og reynzlu gömlu kynsléö-
innar til að hyggja á og hafa til .iliösjónar í starfi og framþróun
^ngri kynsléðarinnar. En ef aðrir ætla að méta hugarfar fólksins á
1 aVerjum tírna eftir sjénarmiðum þeirra eldri, sem reynzluna þykjast hafp
e:r Jaætt við að fljótlega mundi allt staðna og kyrkingur komast í hug-
aífarið.
' v Nlí á tímúm er mikið talað um hugarfarsbreytingu í dálítið öðru san--
.bahdi, en J>ó skylt. Nú er ekki unga og gamla fólkið sem brígslar hvorJ'
sðru um léttúðugt hugarfar meira en venjulega. Nei, nú koma hessir meö
hByrga" hugarfarið, hver á eftir öðrum, og brígsla allri ^jóðinni,
U:bguin sem gömlum, um spillt hugarfar. Hið slæma hugarfar sé ao sýkja
ullt okkar þjéðfelag. Efnahagsvandræði oklsiar stafi vissulega að miklu
.eyti af þessu kolbr jálaða Jiugarfari,. lörf sé skjétrar hugarfarsbreyt ■
ahgar ef vel eigi aö fara. hetta siakka hugarfar er útskýrt þannig, ao
•^að séu gerðar og miklar kröfur um aukin lífsþægindi, meiri peningaráö,
■reira frelsi sem skapast af bættum efnahag, í stuttu máli sagt: of mi -
la velmegun. 'Þ j óðfélagstekjur olckar ,þoli paé eklci. ketta er gamalkunni
Sehgurinn. Þeir sem telja sig hina "ábyrgu ]pjóðfélagsþegna" kyrja jpenin
^öng jafnt á erviðum tímum sem á "normaltímum" . Skýringin er all.taf oú
Sama alla tíma: Við lifura um efni frarn, ef ekki beinlínis í óhóf'i. Við
alÞýðufólkið, sem Jpessam sparnaðarprédilcunum er mest beint að, skulum
s,Pyrja sjálf okkur'um hvað við höfum lifað í miklu óhófi síðastliðin
a:p. Svarið verður vissulega á ]pá leiö, að v:.ð höfum liaft til hnífs og
s-^®iðar og kannské getað fengið oklcur sæmileg föt, og sumir kannské
■^hðizt í þann munað, að eignast þak yfir höfuðið. Við höfum komizt
eihu skrefi nær því að lifa því lífi, sem hver einasti vinnandi maöur r
^imtingu á að lifa. Ahyggjur heimilisforsjárinnar ýiafa verið -léttari
°S brauöstritið léttara en á "normaltíma fyrir stríð" . Svo mun svarii,
Verða hér frá heimilum á Bíldudal, og svo mun þaö vera hvar sem er á
•PSssu landi. Bíldudalu-r hefur ekki legið betur eða verr við f járöflun -
^lþýðunnar, en flestir aðrir staðir á landinu.