Bílddælingur - 01.12.1950, Blaðsíða 3

SqiTÍ-r Tr • T-.
Á5l.
Bíld(3.ælingur- JjSlin 1930
eldcert
rrinjum
var. Kallaði é/
lónið uns é'
lcæmi
efti:
pa
h
að hún skyldi híða rðleg
3nni til hjálpar. Steins-
aér né heyröi til nín. luí
og
-:alla, en fékk
°ieðan ég færi 1
úljóð. Það var sem hún hvorki tæki ^
Var ]pð veðrið. óðum að batna. Hún hélt áírain gö.ngu sinni eins
íyr er lýst og virtist ekki talca eftir neinu öðru. Leit eg. nú ^enn
innyfir árósinn, en sá ]par enga mannaferð. i sama bili rak skyín
frá tunglinu og varö nú albjart á löngu svæði. Úg leit þá yfir á
eyrinav en sá nú ekkert. Stúlkan var horiin mér gersamlega.
gramur yfir þessum Geirlaugarsjónum mmum, og gekk nú uni
oddanum þar til kluIíJcan var 11. Þóttist ég nú úrkula vonar og sneri
heim. Sn er nokkuð var liðið á nótt komu þær móðir min og Guðny.
Var þá komið gott veður. Þuríður gisti í Otrardal^hjá sýstur sinni.
Hafði fr>ú Jóha.rma e1 'ki vil.iað sle'ppa þeim um lcvölciið, en er

a varo
gólf á
___ frú Jóhanna ekki viljað sleppa þeim um lcvölclio, en ^e,
hainaði og þsar voru ákveðnar í því að halda heimleiðis lét
veðri'
séra
Jón vinnumann sinn fylgja þ>eim útfyrir ána^
Um
morguninn spurði ég móður mína iivort hún heiði hejcrt
nokkrar

ætti að vera á sveimi á áður-
vita til þess. Féll síöan atburð-
cu ð
sagnir eða munnmali um það að no
hefndu svæoi, og kvaðst hún ekki
Ur þessi mér í gleymsku.
Vorið 1921 mældi ég kauptúnið á Bíldudal og _
þv£ að tilhlutan nokkurra manna, einlcum líannesar B. StephenSen er ^
þá vaf eigandi Bíldudals og kaupmaður par. Loð kauþtunsins endar a
Brsðraminni og >stendur því noklcur hluti þorpsins í landareign
11
gerði uppdrátt af
hafði lokið uppdráttunum af^Bíldudal foru þeir
Þorsteinsson skipstjóri er þá voru eigendur
_: ^ /Ía. vnr-,1 rl*í rj’ r\ rr "h Vri Q ?S í 11 "n
.Litlueyrar. Sn er éj
Kannes og G-uðmundur --------------- - .
Litlueyrar fram á það við mig að eg mældi einnig og teiknaði upp^
framhald þorpsind asamt Litlueyri þannig, að túnið og oddinnværú
á uppdrættinum. En er eg tok að mæ'ía tunið sa sg að Oj.íja-'-væmilegt
yrði að eyrarnar og lænurnar yrðu einnig á teikningunni.
Daginn sem ég mældi eyrarnar var veður gott, bliða logn, en al-^
skýiað loft. Þetta var fremur seinlegt verk. Uppdratturinn var eu-
ir stórum mælikvarða (1:2000) . Þurfti eg þvi ^ao yíiæla allnakvæmlega,
en eyrarnar bugðóttar mjög. líg var hress og 1 goðu skapi * j.<n si ég
var að ljúka við a'Ö msla iremsta tangann a innstu ejnrúnni þot oi
mér nókkuð kynlega við bregða. Eitthvert ömurlegt þunglyndi la^ðist
allt í einu yfir mig er óðum ágeroist, svo mór fannst sem það ætl-
ð/ðí w~—
niig svo, að það líktist helzt óbasrilegti
Dg' átti ekki vanda til sliks, og sízt að
þó af mér og lauk við að mæla eyrina. Tok
voru dálítið borö, miðunarstiká, mælisnura
þau yfir á Litlueyraroddann og tók að mæla^
fargi þessu jafn snögglega o'g það haf<é*i _ grinið mig,
jafnhress og áður. Ryfjaðist þa upp lyrir mer ac) pet oa vai ncucvæm-
lega á sama púnktinum sem ég hafði seð stulkuna aö kveldi nins 1/.
desember árið 1899 . Þótti mér þettá kynlegt m.iöæ. Kefi eg siðan
1 að yfirbuga mig'. Fannst mér sem þessi andlegi sarsauki gagntæki
sorg eftir misstan ástvin.
orsalcalausu. Úg harkaði
ég síðan áhöld min^ sem
og sentantur, og óð/ueð
hann. Létti þá af mér^
varð ég nú
V
og
til reynzlu oft
aldrei oröiö
Um k.öldið
,engið um eyri þessa bæði í dimmu og björtu, en
var neinna annarlegra áhrifa.
savði ég móður minni frá þessu asamt fyrii
o
e>
sögunni
lil ÍC.OÍUIO bmpi iuuuui mj-iiixu- v-—- u i
spurði hana/ÍWýæri víst að hún hefði aldrex heyrt nexxt það,
er skirt gati þetta er eg héfði sagt hemii. "líei, e,vki get eg mun-
að' til bess," sagöi hún,v "nema" bætti hún við eftir litla umiiugsun.
"ei’ bað kynni að standa 1 sambandi viö atburð einn sem Guðrun LOx
leifsdóttir'sagði mér að komið hefði fyrir- á Litlueyri nokkru aður
en ég kom hingað til Arnarx jarðar." Siðan sagði nun niex sogu. pa
er hér fe:
ct
eftir: