Bílddælingur - 01.12.1950, Blaðsíða 9

■B4clda
i^ð.ælingu.1*
hluti -
A Ð K O' M U M A Ð U
71
Jólin - 1950
- frainhaldssönunnar -
a Omurlegt gaul brunalúðursins útifyrir gluggum þorpsins^rauf hina
^PUrlegu kyrrð næturlnnar um þrjúleýtið, er eldskinið lýsti upp þok-
með sínum dumbrauða bjarma. Menn urðu misjafnlega viðpessu ó-
^bta kalli, sumir rulcu upp til laanda og fóta og klæddu sig 1 snatri
taö, sern hendi var næst, jafnvel sparifötin sem þeir höfðu farið
ví-Um kvöldið; aðrir byltu sór úrillir um stund og dröttuðust siðan
kjlvandi í fötin; einstaka maður sneri sér á hinahliðina og sofnaði
--lur, er lúðurbeytarinn fjarlægðist. Það kom í Ijós að eldurinn var
aöalverzlun þörpsins eða réttara sagt sltrifstofum hennar, og voru
r* alelda er að var komið. Brátt voru slöngur lagðar £ sjó fram og
jMað aö dæla í eldinn með handdælu, því veldælan fékkst ekki ?i gang
r^mur en venjulega, þegar til hennar átti að grípa. Logn var á og
(í0^st því að halda eldinum í skefjum svo hann kæmist ekki í búðina,
hinsvegar korns-t hann innan skamms Uþp 1 efri hæðina. Leit ^á illa
ll umskeið, en þá skeði það óvænta: véldælan fór í gang og lét nú
sitt ‘eftir liggja. Urðu nú umskipti svo um munaði og tókst á hálf-
PJ&a að slökkva eldinn aö mestu. Hinsvegar reyndist tafsamt að komast
ifir hann með öllu, og var komiö fast að hádegi er öru^-gt þótti að
JlÖkkt hefði verið að fullu. Allt var þá. brunnið innan ur skrifstof-
UílUm 0g loftið yfir þeirn, en veggir stóðm ög þak.
„ Síðari hluta dags-var atburður þessi aðalumræðuefni manna. Ymsum
^ium var að því leitt, hverjar orsakir vsru_eldsvoðans, og urðu til-
|^tur manna stundum nokkuð meinlegar. Eigandi verzlunarinnar var fjar-
'í^andi, og hafði Kobbi: £ búðinni, sem svo var nefndur, umsjón með
Jllu £ fjarvéru hans, ásamt Ölafi gamla verkstjóra. Það var a vitorði
f£*gra. a.ð Kobbi hafði verið, vio öl kvöldið áður, ásamt þðim smiðunum,
■°bði 0g félaga hans, og hafði einhver séð þá fara inn £ skrifstofurn-
. ar
Um kvöldið, 111:1
.... það leiti er þokan var að skella á. Eftir það hafði
f'ðiðvart við þá £ húsi þv£ er Kobbi leigði £, en þaðan höfðu þeir
ratið aftur, að lfkinduin til hfbýla smiðanna á verbúðarloftinu. Loks
^fði Kobbi heyrst koma heim um hálftvo. S.inn maður enn liafði, svo
^•tað var, veriö á ferli um nóttina. Það var Einar hinn dularfulli,
^ hann hafði fyrstur manna orðið eldsins vax’ og gripið til næsta
jþUnalúðurs. Um ferðir hans var allt á huldu. ICvaðst hann hafa verið
g^játli inn með sjó og hafa verið að fara inn til að sofa, er hann
a hjarmann af eldinum lýsa upp þokuna.
\ er á daginn leið fengu menn nytt umhugsunareini, þo tengt væri
' fyrra: Það hafði komið £ ljós að peningaskápur verzlunarinnar,
stóð £ hinni brunnu skrifstofu, hafði verið sprengdur upp, og biðu
Jkíhi nú £ ofvæni komu sýslumanns, er boðað hafði komu sma næsta morg-
30 tii rannsólcnar á brunamálinu. ... ^ „
p^Einar hafði unnið við slökkvistarfið meö brunaliðinu, svo það varð
iphert úr vinnu hjá honum þennan dag. Hann var þreyttur^og s/fjaður og
e01, að sofa strax eftir kvöldmat. tmislegt hafði borið a góma við mat-
°bðið. Meðal annass hafði verið rætt nokkuð um aðstöðu Einars 1 mal-
pag virtist svo, sem kunningjar hans væru uggandi um það, að hann
fíÖi bendlaður við það meira en góðu hófi gegndi, og þeir virtust all-
^ bera hag hans. mjög fyrir brjósti. Þeir höfðu rejmt mjög að fa upp
1 honum hvort hann hefði hvergi verið £ húsi urn nottina, og lagt að
i0íium að gera sér ekki leik áð þvf - eins og þeir sög;ðu - að gera að-
{ttiöu sina tortryggilega. EnJ’iiáiði haldið fast við þa fullyrðingu, _að
hefði verið á gangi inn með sjo fra þvi hann for ut um eittleýtið.