Vera - 01.06.1995, Blaðsíða 13

Vera - 01.06.1995, Blaðsíða 13
Eg er lítil. Ég á mömmu og pabba. Mamma er stundum vond, ég er hrædd viö hana. Pabbi er alltaf góður og aldrei reiður, hann er bestur af öllum í heiminum. Mamma er alltaf heima hjá mér, en pabbi er alltaf að vinna. Þegar pabbi kemur heim vil ég leiða hann og sitja t fanginu á honum þegar hann leggur kapal. Ég sef uppí hjá mömmu og pabba. Ég sef á milli þeirra. Það er hörð brík í miðju rúminu og ég verð að liggja á henni. Helst vil ég vera pabba megin, en mamma vill það ekki. Ég vil ekki vera mömmu megin. Stundum þítur paþþi T eyrað á mér, ekki fast, þara voða laust og blíölega. Paþþi er alltaf svo þlíður og góður. Ég biö hann stund- um að þíta t eyrað þegar ég er að sofna. Einu sinni lágum við þrjú í rúminu og ég var alveg að sofna, þegar ég fann að paþþi var með hnéð kreppt og það ýttist svo fast á rassinn á mér, eiginlega á milli fótanna minna. Ég reyndi að mjaka mér frá honum, en hann ýtti hnénu alltaf á eftir mér. Hann ýtti alltaf fastar og fastar. Ég prófaði að ýta honum þurt með rassinum, en hann ýtti bara á móti. Þá sagði ég honum að hætta. tala voða hátt, og skamma paþþa. Hún þreif svo fast í handlegginn á mér, að ég æptj. Hún dró mig yfir sig, og lét mig liggja fyrir framan sig T rúminú. Ég þurfti að liggja þar fremst á brúninni, og mamma þrýsti sér svo fast upp að mér, að ég hafði ekkert pláss. Ég grét og æpti að ég vildi vera hjá paþþa. En mamma var vond, hún skammaði mig, og hélt líka áfram að skamma paþþa. Hún æpti að hann væri viðþjóðslegur. Svona er hún mamma vond við okkur. Pabbi var aum- ur og leiður. Ég var sofandi, ég vissi ekki hvað ég gerði, ég hélt þetta væri þú, sagði hann, en mamma trúði honum ekki. Hún var öskureið, og það var vont að liggja upp við hana, þvT hún er aldrei mjúk og hlý eins og paþþi. Hún nartar heldur aldrei í eyrað á mér. Paþþi fór eitthvað að tala um náttúr- una. Þá hló ég. NáttQran, sagði ég, það eru trén og fuglamir. Mamma skipaði mér að þegja. Ónáttúra, hreytti hún í paþþa. Þú ert eins og dýr, sagði hún líka. Paþþi er ekki kisa eða Ijón, sagði ég og hló aftur. Þú vilt aldrei leyfa mér að sofa hjá þér, Gunna mín, sagði paþþi, og strauk öxlina á mömmu. En hún sagði það. Og svo sagði hún aftur að paþþi væri viðþjóðslegur. Þá sagði paþþi: hvað á ég að gera þegar þú leyfir mér aldrei... en mammagreipframífyrirhonum. Hættum þara að tala um þetta, sagði hún. En það má ekki grípa fram t. Það hefur hún sjálf sagt. Daginn eftir sagði ég við pabba minn, pabbi manstu þegar þú varst með hnéð svona kreppt alveg upp að maga. Og ég sýndi honum hvernig. En pabbi vildi ekki tala við mig. Ég mátti heldur ekki sitja í fanginu á honum. Hann hefur aldrei þannað mér það áður. Það vekur hjá mér kenndir, sagði hann. Ég horfði á hnén á honum og sá að það gat ekki verið hnéð á paþþa sem ýttist á rassinn minn, því paþþi hafði svo langa fætur og stór hné. Þetta var lítið hné á stutt- um fæti eins og mínum. Allt t einu fannst mér svo asnalegt að hafa sagt: farðu með hnéð eða hvað sem þetta nú er. Mérfannst svo oþþoslega asnalegt að hafa sagt þetta, að mér fór þara að líða illa þegar ég hugsaði um það, og ég ákvað að hugsa aldrei um það aftur. Ég þotnaði hvort eð er ekkert í þessu. eð þarna Hættu þessu, sagði ég. Farðu með hnéð þarna. Hann hló, lágt og lymskulega. Held- urðu að þetta sé hnéð á mér, sagði hann t asnalegum lymskulegum tóni. Farðu með hnéð eða hvað sem þetta nú er, sagði ég, og ætlaði að ýta honum hurt með hendinni. Hann hló aftur lymskulega, tók t höndina á mér og sagði mér að finna. Ég sleit hana lausa og sagði: hættu þessu, ég vil fara að sofa. Þá fór paþþi að smokra hendinni sinni undir nærþuxumar mínar, eins og hann ætl- aði að laga þuxnastrenginn. Skyndilega hrökk ég t kút, því mamma svipti sænginni af okkur pabba. Hún fór að mamma var ennþá reið og hristi öxlina. Þú ert að sofa hjá okkur, paþþi, sagði ég. Þeg- iðu, þarn og farðu að sofa, sagði mamma aftur. Hún þrýsti sér enn þéttar að mér, svo ég var alveg að detta út úr rúminu. Færðu þig, ég hef ekkert pláss, sagði ég við mömmu, en hún færði sig þara oggolítið. Nú hætti paþþi að vera aumur og leiður, og varð önugur. Hann sneri sér á hina hliðina, og það var þögn í smástund. En svo heyrði ég skrýtiö taktfast hljóð koma frá paþþa og það var eins og hann andaði svo þungt. Mamma varð aftur reið og sagði: sjálfsþæging. Það var eins og hún þiti tönnunum saman þegar - Áhrifin sem þessi atburður haföi á mig, voru reiði og hatur út í mömmu, sem mér fannst hafa beitt mig ofbeldi; lostafull þrá eftir að kúra eins og barn í kjóltu mér eldri manna; skömm í hvert skiþti sem ég heyrði eða las orðasambandið: eða hvað sem þetta nú er; og kannski margt fleira sem ég á eftir að upþgötva. Atburðurinn sjálfur lifði í minningunni, í brotum, sem ég raðaði ekki saman fyrr en umræðan um sifjaspell tók fjórkipp fyrir nokkrum árum. Þá fyrst skildi ég hvaða „litla hné" pabbi hafði rekið í rassinn á mér. Hver hafði raunverulega svikið mig og hver bjargað mér frá enn meiri háska. arn r

x

Vera

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vera
https://timarit.is/publication/858

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.