Alþýðublaðið - 24.12.1923, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 24.12.1923, Blaðsíða 1
ublaðið N CS-efia tit af -AJþýöufioSílmiim 1923 Aðfangadag jóla. Jólablað. Oss er í dag f relsari f æddur Brot úr jólapredikun eftir Ingimar Jónsson, prest á Mosfelli. >Yður er í dag frelsari fœddur, sem er Kristur drottinn.* Þannig hljómaði boðskapur ecgl- anna á Betlehemsvöllum forðum, og á sömu lund er boðskapur íólanna tll vor. Talsvert víða mundi svarið verða annaðhvort h itt eða í hljóði: Þurfum vór þá nokkurn f relsara ? Vér skulum fyrst líta í kringura oss í heiminum og spyrja: Þarf heimurinn frelsara með? Það er sagt, að sagan éndur- taki sig, svo að hvað eftir annað hafl komið tímabil í sögu mann- kynsins, sem sóu talsvert Jík hvert öðru. Pað hefir enn fremur verið sagt, að nútíminn sé að mörgu leyti líkur tímanum fyrir og um fæðingu Krists. Og það er víst, að líkingin er mikil. Ef vór litum fyrst á ytra botðið, stjórnarfar og félagslíf, þá var, eins og kunnugt er, um þær mundir eitt stórt heimsríki, róm verska rífeið. Það náði svo að segja ýflr allan þann heim, sem þá var þektur. Áður fyrr hafði tómverska ríkið verið lýðveldí að nafninu til, enda þótt fáir höfð- ingjar róðu mestu. En nú var komið á éinveldi og keisarastjórn. Með byltiugum og borgaraatyrj- öldum var því þrengt upp á þjóð- ina. Um langen undinfarandi tíma höfðn verið sífeldar styrialdir ýmist innbyrðis eða út á við, og var barist ýmiet til valda, þegar þöfðingjarnir daildu, eða til lenda, þegar verið var að koma fieiri og fleiri þjóðum undir kúgunarok Rómverja. Rómverzka ríkið var M að verða eius víðlent og vold- ugt og það nokkurn tíma varð, en þroskabraut þess er gegn um blóðsúthellingar, hryðjuverk og kúgun Rómverski keisarion -var þá voldugasti raaður heimsins, en blóðferillinn liggur upp að hásæt- inu. Og þó er hann gerður — eða lætur gera sig — að guðl og heimtuð tilbeiðsla handa honum eins og guðdómi. Löndin, sem lutu Rómverjum, urðu að gialda þeim þunga skatta. Eitt þeirra var Gyðingaiand. Mann- talið, sem jólaguðspiallið getur um, var gert til þess að fá grundvöll undir nýja og hækkaða ska'tta, nýjar álögur á hina marghrjáðu ibiia skattlandanna. En féð rann til drottnaranna, hinna voldugu og auðugu, og var eytt af þeim í óhóf og munáð eða nýiar styrjaldir. Höfum vér nú ekki dænrá deginum ljósari um líkt ástand? Eru ekki nú einmitt byltinga- og umbrotatimar? Er ekki enn bar- ist bæði með vopnum og orðum og barist um völd og um lönd hauda hinum auðugu til að auðg- ast á? Eru ekki innanlandsstyrj- aldir í stóru ríkjunum og jaraframt verið að reyna aö hrifsa til sfn lönd frA öðrum þjóðum? Er ekki kúgun nóg í heiminum enn? Verða ekki þjóðirnar að strita og þræla og sveitast blóðinu til þess að geta unnið fyrir álögum, sem er svo varið í munað og í stríð? Jú; vér þékkjum öll þessi dæmi alt of vel. Það var talið, að tíminn um fæðingu Krists, stjórnartími Agústusar keisara, væri gullöld í jómverska ríkinu. Gullöldin þýddi það, að ríkið hefði aldrel fyrr verið eins voldugt og þá, og að ýmsar mentir stóðu á hærra stipi en áður. Og loks þýddi hún það. að feiknamikill auður hafði safn- ast saman hjá no^-krum mönnum. höfðingjum og hinum ráðandi rtönnum, en þá var vitanlega samfara auðnum m.jög glæsile^t og rikmannlegt líf hið ytra, svo að varla heflr slíkt þekst. Eri ekki var nú gljáinn nema á yzta eða efsta laginu. Þegar lengra kom niður í mannfélagið, var alt rotnun og eymd og böl. Mikill hluti mannfólksins vorU ánauð- ugir þrælar auðmanna og hö(ð- ingja, en hinir, sem til hvorugs þess flokks gátu talist, voru flestir mannréttindalausir í vorum skiln- ingi, og öllu var haldið saman með öflugu hervaldi. Einnig á vorum tímum heflr ; verið látið hátt um menningu og framfarir. Eins og skáldog menta- menn keptust við að syngja lof gullöldinni á dögum Ágústusar og dáðust að honum sem höfundi hennar, eins hafa menn dáðst að vorum tímum og talið þá taka langt fram öllu, sem áður hefir verið. Og ekki heflr skort manna- dýrkunina heldur, og vitanlega hafa þeir mest verið dýrkaðir, sem sterkastir hafa verið annað- hvott af völdum eða auði. Jafnvel hafa þær raddir heyrst og ekki svo lágværar, að >menn- ingin< mundi frelsa mennina. Þeir helðu eaga þörf fyxir frels- ara eða trúarbrögð. Það væru úr- eltar hugmyndir og orðnar óþarfar nú í allri dýrðinni. Það vantar ekki að ýzta seklm hafi verið vel fáguð á stundum á vorum dögum. Ekki vantar

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.