Alþýðublaðið - 24.12.1923, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 24.12.1923, Blaðsíða 3
Jólablao". ALí>ÝÐT7BLABIB t UNDTR IÓI RwamiiHiBHMMmmwHHwi! mrnrn ntn uhhi iinmimnttumuimn. Skuggsýnt er um skemstan dag og skamt á milli hriða. Þá er önugt þeim, sem mörgu kvíða, stundin lengi að líða, langt til vors að biða i svölu hreysi um sólarlag, er sviðrar um gluggann éljaslag. Milli þilja er músanag; myrkrið lœðist víða. Þú ftnnur það að fótum þínum skríða. Berst að eyrum liksöngslag; lágum rómi feigðarbrag draugar syngja og svellaðum þekjum ríða. Opnar undir svíða. Við alt er nú að siríða. Vonir lands og lýða liggja í rnstum víða. Hver mun klakann þýða, sem kominn er milli hlíða* Löngum, þegar lœgst er sól, Ijósin dauf og'..Jkaffent skjól, úr húminu rísa heilóg fól. Hœkkar stjarnan fríða. Hringt er þá til helgra jólatíða. Theódóra Thoroddsen. BIÖRN BRE'ÍDVÍKINGAKAPPI >Guls mundum vit vilja viðar ok blás í miðli — grand fæ ek af stoð stundum strengs — þenna dag lengstan*. I. Frá ströndum Islands sigldi Bjórn á sœ. Hann sá i anda kvikan glampa' um limin, hinn gula skógvið hauslsins bláa himin og hugumljúfa svannans grœnd bœ. Því virtist orpið óllu' á tóman snœ, og undrun vakti honum dularsviminn, er seiddi þrá hans fram um fosshvít brimin í forvitninnar œftntýrablœ. Hvers mátti vœnla? Var ei glatað altf , Og var ei fyrir stafni hafið kalt með auðn og myrkur, ógn og löðrið salt? Hvers mátti vœnta? Einskis! En þó var, sem œskubjarma legði' á sollinn mar. og falinn grun, í sinni sál hann bar. II. Hann hrepti slorma' og hafvillur að lokum, - af holskeflanna mng var skipið elt, unz gegnum loftið grátt af sœvar-rokum hann grilti mishœð, sem hatm Irland hélt En rðndin blá við austur sokk i svefni, eg sól sló vesturhliðum upp á gátt. Með gullin blik og bjarma fyrir stefni kvað Máfold sína aldadrápu hátt. En skýjajötnar blakkir brúnum lyftu, sem byði þeim að víkja æðri hönd. Og Björn lét ráða byr og farmannsgifiu, hvort bœri' í djúpið eða' að nyrri strönd. Þeir undu nú upp segl, er fyr peir sviftu, og sigldu beint á kvóldsins roða-lönd. III. Það sýnist heimska', að sigla nýja vegi, á súðum láta vaða stökJca ynoð, — en hugur sumra stenxt þá eggjun eigi, er œfintyri' og hœttur sendaboð.. Þeir hrœðast ei, þótt oft á dökkum legi að engu verði traust og vina-stoð. Þeir hórfa móti hárra vona degi, og hjartað þráir fegra sólarroð. — Og áfram sigldi Björn í blíðu' og stríðu. Hann bar sitt hugboð einn og djúpa þrá, unz fyrst hann eygði yfir hafi viðu, hvar annar blámi lyflist hœgt úr sjá. Og loks á bak við unh og eyðisand í árdagsfegurð skein hið nýfaland. IV. Hið nýja land, er fornar sagnir segja að svifi lengst í veslur-roðans átt, var stórt og dýrðlegt: Dimmir skógar þegja, • sem draumur vorsms hvelfist loftið Mátt. Það hafði legið óþekt aldanátt, sem upp úr hafi stigin vœri Freyja og biði hljóð þess manns, er hefði mátt og manndóm til að sigra eða deyja. — Bjórn kom ei aftur. Farmenn sögðu frétt, er fundu hann sem kóng i nýrri álfu; og heim til Fróðár hetjan kveðju sendi. Því ástin gteymist ekki, þótt menn lendi við ókunnugra heima vararklett: Hún vinnur bug á hafi' — og heli sjálfu. Jakob Jóh. Smáti.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.