Freyr - 15.02.1991, Blaðsíða 10

130 FREYR
4.’91
við að til þess að brúa þessa toppa
verður að ráða töluvert af viðbót-
arfólki. Af því leiðir að það eru
ekki alltaf fagmennirnir sem vinna
verkin, vegna þess hvernig þessi
viðskipti fara fram. Þegar þannig
er, er hætta á að kaupendur fái
ekki afgreidda rétta varahluti og
fái ekki þá þjónustu sem innflytj-
andinn vildi gjarnan veita þeim.
Ágúst: Það getur t.d. komið
kjánalega út þegar afleysingamað-
ur kannast ekki við að fyrirtækið
hafi tækið til sölu. Það er von að
bændur pirrist af þvf. Þarna er
óvönu afgreiðslufólki kannski
nokkur vorkunn, því að við flytjum
inn varahluti frá þetta 40-50 fyrir-
tækjum erlendis, jafnvel í tæki sem
hætt er að selja en þarf að þjóna
með varahluti.
Hvernigerferillinn í
vélainnkaupum fyrirtœkjanna
og hverju þurfa bœndur að átta
sig á í því sambandi?
Ágúst: Við gerum söluáætlun um
áramót fyrir komandi ár. Við beit-
um þar tilfinningu okkar fyrir
markaðnum með tilliti til ástands í
þjóðfélaginu og í landbúnaðnum,
hvernig salan var sl. ár, hvort við-
komandi vara sé í sókn eða sam-
drætti á markaðnum o.s.frv. Við
gerum svo okkar pantanir í janúar-
mánuði. Afgreiðslan fer svo eftir
því h vernær á að nota vöruna. Vor-
tækin fáum við í mars og sumar-
tæki í maí til júní. Við þurfum að
greiða þessa hluti á umsömdum
tíma og þurfum að tengja sem best
saman innkaup og sölu.
Magnús: Þegar það gerist að við
seljum upp t.d. í júní og okkur
vantar vöru, þá getum við staðið
frammi fyrir því að fá ekki viðbót-
arsendingu, því að fjölmargar bú-
vélaverksmiðjur í Evrópu leggja
niður framleiðslu í júlí vegna sum-
arleyfa. Af því leiðir að við erum
búnir að missa af heyskapartíman-
um í það skiptið. Þetta getur að
sjálfsögðu komið sér illa fyrir
bændur og valdið þeim óþægind-
um, en við því er það ráð best að
bændur skipuleggi vélakaup sín
með góðum fyrirvara. Það verður
líka ódýrast.
Hvernig haga íslenskir bœndur
sérvið varahlutapantanir?
Ágúst: Það er allur gangur á því.
Því miður hefur verið erfitt að inn-
prenta bændum að hafa þar góðan
fyrirvara. Það er líkt og að sumir
bændur fari ekki að yfirfara hey-
vinnutæki sín fyrr en daginn sem
þeir taka þau fram til notkunar og
þá kemur jafnvel fyrir að tækið hafi
staðið úti allan veturinn, þó að það
fari minnkandi. Sumir eiga ein-
faldlega ekki húsaskjól yfir tækin.
Margir þyrftu að breyta vara-
hlutaviðskiptum sínum, en aðrir
eru mög passasamir og nota vetur-
inn til að yfirfara tæki sín og kaupa
varahluti á hagstæðu verði og hafa
allt í lagi þegar heyskapurinn hefst.
En er ekki eitthvað um það að
bœndur birgi sig sjálfir upp með
varahluti sem oft þarf að skipta
um?
Ágúst: Jú, en þeir eru alltof fáir.
Bændur vita af reynslunni hvað
þeir þurfa. Þeir þurfa tinda,
hjöruliðskrossa og legur, svo að
dæmi séu nefnd. Það er lítil fjár-
festing fyrir bændur að eiga tinda
og legur. Þetta getur bjargað miklu
þegar heyskapur er í fullum gangi.
Ef bændur væru betur undir hey-
skapartímann búnir, þá yrði þetta
mikla álag á fyrirtækin í júní minna
og minni hætta á mistökum og
kostnaður minni fyrir báða aðila.
Kemur það ekki fyrir að það
verði að fá varahluti frá
útlöndum með flugi, þegar mest
liggur á, með miklum
aukakostnaði?
Magnús: Jú, hluturinn stórhækkar
í verði ef hann er sendur með flugi
frá útlöndum. Hér áður fyrr, þegar
samgöngur við útlönd voru ekki
eins greiðar og núna, þá gat það
tekið langan tíma að útvega vara-
hluti sem fyrirtæki urðu uppi-
skroppa með. Núorðið tekur þetta
minni tíma en þetta kostar pen-
inga.
Um háannatímann er líka mikið
meiri hætta á að hlutir séu rangt
afgreiddir, það á bæði við hjá verk-
smiðunni og hjá innflytjandanum.
Mannleg mistök geta alls staðar
gerst.