Freyr - 01.05.1991, Blaðsíða 13

9.’91
FREYR 373
sem slíkt breytir ekki atvinnulífinu
nema fólkið sjálft sé tilbúið að
koma til starfa. Það getur þurft að
leggja á sig verulega vinnu án launa
en vonandi uppsker það launin í
aukinni atvinnu.
Telur þú aðÁtaksverkefnið hafi
aukið bjartsýni manna í þeim
hremningum sem yfir hafa
gengið að undanförnu í
atvinnumólum dreifbýlisins?
Já, ég er ekki í vafa um að það er
allt annar andi í héraðinu núna en
var t.d. fyrrihluta árs 1989. Vissu-
lega eru teikn á lofti um að ekki sé
mjög bjart framundan hér í at-
vinnumálum, t.d. í rækjuvinnslu
og landbúnaði, og það er ljóst að
Átaksverkefnið breytir ekki þeirri
þróun.
Hér sem annars staðar skerðast
tekjumöguleikar fjárbænda á næst-
unni vegna samdráttar í greininni
og ég vek athygli á því að ef við
getum bætt það að einhverju leyti
upp með aukastörfum þá er von til
að fleiri treysti sér til að búa áfram
á jörðum sínum.
Bændur við sjóinn hafa mögu-
leika á æðarvarpi, vannýtt silungs-
veiðivötn eru víða, hestaleiga og
alls kyns þjónusta við ferðamenn
er einn kostur, berjatínsla og önn-
ur nýting á náttúrugæðum.
Hvað er starf semi eins og
Átaksverkefnið hérvíða ígangi
álandinu?
Það fyrsta sem byrjaði var á Aust-
urlandi, en ég held að það hafi
aldrei klárað sig almennilega. Síð-
an komum við. Svo er komið
átaksverkefni í V.-Skaftafellssýslu
með aðsetur í Vík í Mýrdal og í
Austur-Húnavatnssýslu. Svo hef
ég heyrt um áform Suðurfjarðanna
á Austurlandi og ég veit um áhuga í
Borgarfirði og eins á Vopnafirði.
Byggðastofnun hefur beðið mig
að sinna óskum um kynningu eftir
því sem kostur sé á.
Sérðu fram á að það geti orðið
keppni á milli áfaksverkefna?
Nei, ég á ekki vona á því, einfald-
Spunavél.
Hespivél.
lega vegna þess að möguleikar
svæðanna eru svo breytilegir.
Mesti þröskuldur átaksverkefn-
anna er að mínu viti að fá fólkið til
„að vakna“ og horfa í kringum sig,
hvaða möguleika það hafi.
Ef ég bœði þig um skilaboð til
ungs fólks sem er að vaxa úr
grasi heima í sínu héraði og það
vildi halda áfram að eiga heima
á uppvaxfarslóðum sínum, hver
yrðu þau þá?
Mér dettur í hug að vekja athygli
þess á því að það eigi að afla sér
góðrar menntunar, víkka sjón-
deildarhringinn, fara gjarnan til út-
landa og sjá hvað þar er gert og
flytja þessa reynslu með sér heim.
Ég trúi því að það komist þá að því
að möguleikar þess eru heima, þar
sem böndin við upprunann eru
sterkust.
En umfram allt verður fólk að
líta jákvæðum augum á alla mögu-
leika til atvinnuuppbyggingar. Oft
þarf þá að „söðla yfir“ frá hefð-
bundnum kenningum.
M.E.