Freyr - 15.10.1991, Blaðsíða 9

20.’91
FREYR 797
Svínabœndureru hluti af
bœndastéttinni
Viðtal við Guðbrand Brynjúlfsson bónda á Brúarlandi á Mýrum
Guðbrandur Brynjúlfsson býr á Brúarlandi í Hraunhreppi í Mýrarsýslu ásamt konu sinni,
Snjólaugu Guðmundsdóttur, og tveimur sonum þeirra. Guðbrandur stundar svínarœkt.
Fyrir nokkru var fréttamaður Freys þar á ferð til að hata tal af Guðbrandi og bað hann fyrst
að segja á sér deili.
Ég er fæddur á Hrafnkelsstöðum
hér í sveit, þar sem foreldrar mínir
bjuggu þá. Faðir minn er látinn, en
hann hét Brynjúlfur Eiríksson, frá
Hamraendum í Hraunhreppi.
Móðir mín er Halldóra Guð-
brandsdóttir, frá Hrafnkelsstöð-
um. Hún býr hér ásamt Eiríki,
bróður mínum, á hinum hluta jarð-
arinnar. Hann rekur fjárbú.
Ég ólst upp til sjö ára aldurs á
Hrafnkelsstöðum að foreldrar
mínir stofnuðu nýbýlið Brúarland
úr landi Hrafnkelsstaða árið 1954
en ári síðar flytjum við hingað. Hér
hef ég átt heima alla tíð síðan.
Skólaganga mín var þannig að
ég fór fyrst í Varmaland 9 ára, í
heimavist, og þaðan í Borgarnes
eftir barnapróf og lauk þar Lands-
prófi árið 1964. Ari síðar fór ég að
Hvanneyri og úrskrifaðist þaðan
sem búfræðingur eftir eins vetrar
nám, árið 1966. Eftir það var ég
heima við bústörf um skeið, en
haustið 1968 fór ég í undirbúnings-
deild fyrir Framhaldsdeildina á
Hvanneyri, sem þá var við Kenn-
araskóla íslands í Reykjavík. Ég
útskrifaðist svo sem búfræðikandí-
dat frá Hvanneyri árið 1971, og fór
þá strax í búskap hér á Brúarlandi.
Kona mín heitir Snjólaug Guð-
mundsdóttir frá ísafirði, og við eig-
um tvo syni, Brynjúlf Steinar, 18
ára, og Guðmund Inga, 14 ára.
Hvers konar búskap elst þú hér
uppvið?
Ég elst upp við hefðbundinn sauð-
Guðbrandur Brynjúlfsson.
fjár- og kúabúskap, en faðir minn
starfaði auk þess lengst af sem
mjólkurbílstjóri og sá um þá útgerð
sjálfur, auk þess sem hann vann við
vegagerð. Bú foreldra minna var
þannig fremur lítið framan af,
einkum meðan þau bjuggu á
Hrafnkelsstöðum.
Hverter upphaf
svínarœktarinnar hér?
Svínarækt hófst hér árið 1966, að
við feðgar hófum hana í samein-
ingu. Við keyptum í fyrstunni þrjár
gyltur og fjölguðum þeim fljótlega
í sjö en húsin rúmuðu þá ekki
meira.
Fóruð þið eitthvað og kynntuð
ykkur þennan rekstur?
Já, ég man að við byrjuðum á því
að fara upp að Einarsnesi í Borgar-
hreppi. Par hafði verið rekið
svínabú en var aflagt þegar þetta
var. Þar fengum við ýmsar ágætar
upplýsingar hjá Sigþór heitnum og
gátum skoðað svínahúsið, sem þá
stóð með óbreyttum ummerkjum.
Síðan fórum við einnig að Skelja-
brekku í Andakíl, en þar var þá
rekið svínabú, og er reyndar enn,
hjá Jóni Gíslasyni. Af honum
keyptum við fyrstu gylturnar.
Þetta er haustið 1966. Jafnframt
var haldið áframt hefðbundnum
búskap.
Hvað bar til að þið komuð auga
á þessa búgrein?
Ég get sagt þér það. Þannig var að
hér var maður, Sigurgeir Ingimars-
son, byggingameistari, sem þá bjó í
Borgarnesi. Hann vann m.a. við
að byggja félagsheimilið hér í sveit,
Lyngbrekku, og var hér í fæði hjá
móður minni. Hann fór að segja
okkur frá bróður sínum, sem bjó
þá með svín rétt hjá Akranesi.
Sigurgeir lét mikið af þessum
búskap og hvað hann gæfi mikið í
aðra hönd.
Ég var þá farinn að velta fyrir
mér að hverju ég ætti að snúa mér,
ef ég færi út í búskap, en hugur
minni stóð þá strax til þess. Ég var
þá ekkert sérstaklega spenntur fyr-
ir kúm, frekar en algengt er með
unglinga, en þó var varla um aðra
möguleika að ræða hérna, því að
eldri bróðir minn, Eiríkur, sem býr
hér á móti mér, hann var með
sauðfjárbúið og var þá þegar búinn