Freyr - 15.10.1991, Blaðsíða 15

20.’91
FREYR 803
Heimilisiðnaður getur bœtt upp
of lítinn fullvirðisrétt
Viðtal við Snjólaugu Guðmundsdóttur á Brúarlandi á Mýrum
Snjólaug Guðmundsdóttir býr á Brúarlandi í Hraunhreppi í Mýrarsýslu ásamt manni
sínum, Guðbrandi Brynjúlfssyni. Þau eiga tvo syni, 18 og 14 ára. Snjólaug hefur látið að
sér kveða í málefnum kvenna og í atvinnusköpun kvenna í dreifbýli. Fréttamaður Freys
heimsótti hana nýlega til að biðja hana að segja lesendum blaðsins frá þessu o.fl. Fyrst
var hún beðin um að segja á sér deili.
Ég er fædd og uppalin á ísafirði.
Foreldrar míni voru Guðmundur
Bárðarson vélstjóri og Margrét
Bjarnadóttir vefnaðarkennari en
hún rak um tíma vefstofu á Isa-
firði. Ég lærði vefnað í Myndlista-
og handíðaskólanum í Reykjavík
og kom svo í Borgarfjörðinn sem
vefnaðarkennari við Hússtjórnar-
skólann á Varmalandi. Það var
haustið 1966 og þar var ég í níu ár.
Þar kynntist ég Guðbrandi sem
þá stundaði nám í Framhaldsdeild-
inni á Hvanneyri. Við giftum okk-
ur árið 1972 en ég var áfram á
Varmalandi um tíma en flyt svo
hingað vorið 1975. Við bjuggum á
heimili tengdaforeldra minna í
hálft ár, þá fluttum við í eigið hús.
Hvaðan er kominn áhugi þinn á
atvinnumálum sveitakvenna?
Þannig var að Guðbrandur vildi
verða bóndi en ég hafði engan
sérstakan áhuga á búskap eða
skepnuhirðingu. Ég vildi þó gjarn-
an vinna við eitthvað fleira en
heimilisstörfin og stóð þá frammi
fyrir þeirri spurning; hvað ég ætti
að gera? Það var auðvitað ekki um
margt að velja hér. Mér fannst of
langt að fara í Varmaland. Að vísu
prófaði ég að kenna þar einn vetur,
einn dag í viku, eftir að ég flutti
hingað. Það gekk ekki upp, enda
voru strákarnir þá litlir og meira að
gera við að hugsa um þá. Um það
leyti var Guðbrandur líka oddviti
Snjólaug Guðmundsdóttir.
og stundum fjarverandi í sambandi
við það.
Ég hugsaði mér þá það að reyna
að nýta þá menntun sem ég hafði
með tilliti til þess umhverfis sem ég
bjó í og athuga hvort það gæti gefið
mér einhverja möguleika. Ég
reyndi að hafa tekjur af heimilis-
iðnaði og þá fyrst og fremst vefn-
aði, þ.e. að selja það sem ég óf, og
svo aftur að rækta grænmeti og
selja.
Það vildi þannig til að mágkona
mín var eitt sinn stödd hérna þegar
ég var að taka upp gulrætur og hún
kunni svo ljómandi góða uppskrift
af gulrótarmarmelaði og stakk upp
á að við prófuðum að búa til mar-
melaði og selja. Við gerðum það
og það reyndist mjög vinsælt. Ég
hef svo gert þetta síðan í nokkur
ár.
Hvar hefur þú þetta á
boðstólum?
Ég og fleiri konur erum með sér-
staka aðstöðu til að selja ýmislegt
heimaframleitt hjá Kaupfélaginu í
Borgarnesi. Upphafið að því var
það að á deildarfundi KB hér í
Hraunhreppi var samþykkt tillaga
um að kaupfélagið léti fólk sem
væri að fást við heimilisiðnað fá
aðstöðu til að selja vörur sínar
milliliðalaust.
Ég flutti svo þessa tillögu á aðal-
fundi KB þar sem hún var sam-
þykkt. Hins vegar var ekkert unnið
að því að framkvæma hana í þrjú
eða fjögur ár. Svo kom nýr kaupfé-
lagsstjóri, Þórir Páll Guðjónsson,
og þá datt mér í hug að minna á
samþykktina og þá var drifið í að
framkvæma þetta. Það er rétt að
taka fram að þá skapaðist líka að-
staða í kaupfélaginu til þess að
þetta væri hægt. Það var þegar
Bifreiðastöðin flutti út í Brákarey
og húsnæði losnaði við það.
Það hafa verið þarna nokkrar
konur með vörur sem þær hafa selt
sjálfar og ég er viss um að það væri
hægt að koma svona markaði upp
víðar og selja miklu meira.
Hvað eru margar konu sem nota
sér þetta?
Við erum oftast 4-5 en stundum