Freyr - 15.10.1991, Blaðsíða 16

804 FREYR
20.’91
Snjólaug á Brúarlandi rœktar grœnmeti, bceði í gróðurhúsum og í útirœktun,
og hefur komið upp skjólbeltum kringum rœktunina.
fleiri og við erum þarna yfirleitt á
föstudögum. Parna er á boðstólum
flatkökur, kleinur og snúðar, líka
broddur svo eru þarna handprjón-
aðar og vélprjónaðar vörur, skart-
gripir, t.d. nælur með íslenskum
steinum. Eg er með þá líka.
Ein kona hefur komið á haustin
og selt aðalbláber og ein selur gul-
rætur og fleira grænmeti. Það hafa
líka komið menn með nýjan silung.
Lœtur Kaupfélagið ykkur hafa
þetfa pláss endurgjaldslaust?
Já, við greiðum enga húsaleigu.
Þetta er við hliðina á KB Bónus-
búðinni og þarna versla Borgnes-
ingar og fólk víða af Vesturlandi,
líka sumarbústaðarfólk á sumrin
og ferðafólk allan ársins hring.
Þeir sem versla í Bónusbúðinni,
ganga þarna um.
Hvernig hagið þið
verðlagningu?
Við reynum að finna það út út frá
því hvað markaðurinn þolir.
Haf ið þið gert ykkur eigin
umbúðir?
Ég er með marmelaðið í plast-
krukkum og hef látið gera miða
fyrir mig. Nælurnar sem ég geri
með íslenskum steinum og skeljum
hef ég í plastpokum sem eru
merktir m’ér. Hinar konurnar hafa
ekki látið búa til umbúðir fyrir sig.
Hvernig finnst þér staða
sveitakvenna vera?
Ef búið framfleytir fjölskyldunni,
þá held ég að staða sveitakonunnar
sé ekki neitt sérstaklega erfið.
Margt sveitafólk á hins vegar erfitt
með að framfleyta sér. Það bitnar
ekki síst á konunni. Það er vegna
þess að sumir sem stunda hefð-
bundinn búskap hafa ekki nægan
fullvirðisrétt. Þá þurfa þeir að gera
eitthvað annað með. Ef það er
karlmaðurinn sem leitar sér að at-
vinnu utan heimilis, þá held ég að
það sé töluvert mikið vinnuálag á
konunni. Eins getur þetta verið
öfugt ef konan fær vinnu utan
heimilis. Þess vegna tel ég mjög
brýnt að konur í sveitum hafi at-
vinnu heima fyrir til þess að byggð-
in haldist. Það er því mikilvægt
fyrir konur í sveitum að leita nýrra
leiða í atvinnusköpun og ég hef þá
trú að heimilisiðnaður geti að ein-
hverju leyti fyllt upp í þetta skarð.
Það vantar ekki að fólk vill vinna
og margir eru að gera skemmtilega
hluti, en það skortir oft á að það
komi þessum hlutum á framfæri.
Það getur líka þurft smávegis hjálp
við hönnun og markaðsaðstoð.
Þú hefur látið þetta til þín taka á
opinberum vettvangi?
Já, ég fór inn á Alþingi haustið
1990 sem varamaður fyrir Kvenna-
listann og þar var ég með tillögu
um heimilisiðnaðarráðgjafa.
Kvennalistakonur lögðu fram til-
löguna en ég var 1. flutningsmað-
ur.
Tillagan var á þá leið að forsætis-
ráðherra stofnaði embætti heimil-
isiðnaðarráðgjafa til starfa á lands-
byggðinni. Helstu verkefni heimil-
isiðnaðarráðgjafa skyldu vera eft-
irfarandi:
1. Að kanna stöðu heimilisiðnað-
ar og minjagripagerðar á lands-
byggðinni.
2. Að leita uppi gamlan fróðleik
um gerð ýmissa þjóðlegra
muna, með það að markmiði að
þjóðleg handíð varðveitist og
þróaðist áfram.
3. Að veita faglega ráðgjöf með
því að efna til námskeiða þar
sem kunnáttufólk leiðbeinir um
rétt vinnubrögð og handtök við