Mjölnir - 11.04.1990, Blaðsíða 2

Mjölnir - 11.04.1990, Blaðsíða 2
Mjölnir Prentun: Makk-val og Sásts.f. Sauðárkróki. Útgegfandi: Alþýðubandalagið í Siglufirði. Ritnefhd: Hinrik Aðalsteinsson ábm., Signý Jóhannesdóttir augl., Sigurður Hlöðvesson setning og umbrot. Hverjir hagnast ? í kj arasamningunum frá 1. febrúar í vetur var samlð fyrir meglnþorra launafólks í landinu. Þeir samningar gilda fram á haustið 1991 og fela í sér mjög litlar launahækkanir. Á móti þvi er gert ráð fyrir ákveðnum forsendum í framvindu verðlags og vaxta, þannig að verðbólga fari mjög minnkandi á samningstímanum, og er þá miðað við þjóðhagsspá sem fyrir lá um áramótin. í samningunum er hreinlega gert ráð fyrir því að forsendur hans geti farið úr böndunum og því eru í honum "rauð strik" sem eiga að tryggja launahækkanir verði verðbólga meiri en ráð er fyrir gert. Nú bregður hinsvegar svo við að forsendur þjóðhagsspár hafabreyst mjögtil batanaðar á stuttumtima, m.a. verðhækkana á sjávarafurðum á erlendum mörkuðum, þannig að ráðamenn hafa af stórar áhyggjur og hefur jafnvel til þeirra heyrst að ráð sé að hækka gengi krónunnar svo sjávarútvegurinn fari nú ekki að skila of miklum hagnaði. En þá komum við að stóru spumingunni. Hverjir hagnast á batanum ? Ekki launafólkið, því í samningum þess eru engin ákvæði um að það skuli njóta þess ef aukið fjármagn streymir inn í landið og þjóðarhagur batnar. Ekki fyrirtækin í sjávarútveginum sem atvinnulífið á landsbyggðinni byggist að miklum hluta á og flest hanga á horriminni eða eru komin í gjaldþrot. Þess hefur verið vandlega gætt hingað ril, af þeim öflum i þjóðfélaginu sem ráða fjármagninu, að halda launafólki og fyrirtækjum í undirstöðuatvinnugreinunum í "hæfllegu" sveltí, þannig að fólk og fyrirtæki skrimti, hafi ekki svigrúm til að rísa upp og krefjast réttlátrar skiptingar á þjóðarkökunni, hafi ekki burði til annars en að þrauka næsta dag. Auðurinn sem verður til hjá þessum aðilum er hinsvegar sogaður inn í fjármagnshitina og birtist þar á verðbréfamörkuðum, í steinsteypuhöllum, í ríkidæmi fárra, sem eru staðráðnir i að auka sitt á kostnað annara og komast upp með það. Gjaldþrota hugsjónir Við Siglfirðingar höfum ekki farið varhluta af gjaldþrotaöldunni sem ríður yfir þjóðfélagið um þessar mundir. Gjaldþrot geta verið skiljanleg ef fyrirtækjum er vegna utanaðkomandi ástæðna skorinn svo þröngur stakkur að þau rísa ekki undir eðlilegum rekstri. Græðgi fjármálavaldsins og fyrirhyggjuleysi stjómmálamanna eiga sök á gjaldþroti alltof margra fyrirtækja. En það eru til öðruvísi gjaldþrot. "Hugsjónamenn" sem langar tíl að verða stórir karlar, hrihda af stokkunum atvinnurekstri sem er fyrirfram dauðadæmdur fyrir margra hluta sakir. Eigiðfé er ekki fyrir hendi, rekstri er komið af stað með lánsfé, markaðssetning er óljós, o.s.frv. Samt er anað af stað og tílfellið er að svona fyrirtæki er hægt að reka í nokkuð langan tima, tvö ár, þrjú ár, jafnvel fjögur ár. En hvers vegna ? Jú í litíum byggðalaögum með einhæft arvinnulif hefur verið til töfraorð. Það er setningin "að halda uppi vinnu". Þegar síðan skuldirnar fara að hrannast upp hjá hugsjónamönnunum, við hina ýmsu aðila í sveitafélaginu, við sveitarsjóð, við orkuveitur, þjónustufyrirtæki, lífeyrissjóði, verkalýðsfélög, að óglymdumbönkum og sparisjóðum, þá kemur aftur að tðfraorðinu. Þá er sagt "þú verður að leyfa mér að skulda þetta ofurlítið lengur, annars get ég ekki haldið uppi vinnu og verð að segja fólkinu mínu upp". Og þá falla menn í stafl og segja, auðvitað verður að halda uppi vinnu, þú borgar um leið og þú getur. En það kemur að skuldadögum fyrr eða sí ðar. Einhver lánadrottínn gefst upp og heimtar sitt. En því miður þá er ekkert eftir nema gjaldþrot. Og hverjir tapa sínu, ekki hugsjónamennirnir, þeir átru aldrei neitt. Kröfuhafarnir tapa sinu -auðvitað. En þeir sem tapa mestu, hverjir eru þeir ? Fólkið. Fólkið sem var verið "að halda uppi vinnu" fyrir. Og það spyr spurninga. Hvar eru peningarnir sem áttu að byggja upp þjónustuna í sveitarfélaginu ? Hversvegna þurftu veitumar að hækka orkureikningana þó þær töpuðu einhverjum milljónum ? Hvar eru félagslegu réttindin okkar, stéttarfélagsgjðldin, sjúkrasjóðurinn og lífeyrisiðgjöldin ? Hversvegna er ekki vinnu að fá hjá hinum fyrirtækjunum sem berjast í bðkkum vegna þess að þau töpuðu á viðskiptum sínum við hugsjónamanninn ? Og hverju svar hugsjónamaðurinn, hann yptír öxlum og segir, "ÉG HELT UPPI VTNNU" ! H. R. *mzm* „ *»» " „V>» *' •' ,£ ""** í»""' ív"*",¦¦ ''"' »1 a'1"'",?.,^*"""'?,,*1'*0" "«'»r„„¦>»»"* Steinull hindraði útbreiðslu eldsins og kom í veg fyrir stórbruna. íslenska steinullin er ein besta einangrun sem völ er á og brennur ekki. hindrar því útbreiðslu elds og er því hin ágætasta brunavörn. Skýr dæmi um þetta eru úr fréttum á síöasta ári en þar sagði frá eldsvoðum sem hefðu getað orðið að stórbruna. Steinullareinangrun hefti útbreiðslu eldsins og kom í veg fyrir stórtjón og slys á fólki. MINNSTU MUNAÐI AÐ ILLA FÆRI: Snör viðbröqð húsmóðurinnar á sunnudagskvöldio hafa ráðið miklu um að ekki fór verr en á horfðist. Um kl. 23 þegar hún kom heim til sín sá hún ao eldur var laus í kjallara hússins sem er gamalt og reist úr timbri. Hafði þar kveiknað eldur, sennilega út frá frystikistu. Fjölskylda konunnar var i íbúðinni en hafði ekki orðið vör við eldinn. Allir sluppu út án meiðsla. Það varð íbúun- um til happs að nýlega hafði kjallara- loftið verið klætt með steinull og náði þvi eldurinn ekki að læsa sig i loftið og gólfið og komast þannig á milli hæða. Á síðasta ári kviknaði hér í ibúðarhúsi við Bárugötu og bar réð ný steinullareinangrun mestu að ekki fór verr en skildi og eldur bærist millt hæða og breiddist um húsið. Þetta er i annað sinn á nokkrum misserum hér í bæ að nýleg steinullar- klæðning varnar eldi frá því að berast milli hæoa. rS1 STEINULLAR VERKSMIÐJAN HF Mð eigum samleið Síðan 1873 hafa Siglfirðingar og Spari- sjóður Siglufjarðar átt farsælt samstarf í gegnum súrt og sætt. Við eigum áfram saman - þú, heimabyggðin - og við. ÍJSparisjóður^ Siglufjarðar U ¦¦^¦¦^¦¦^-¦yfirlCXj ára farsælt samstarf Miölnir 2 11. aoríl 1990

x

Mjölnir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Mjölnir
https://timarit.is/publication/864

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.