Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 05.01.1962, Blaðsíða 6

Ný vikutíðindi - 05.01.1962, Blaðsíða 6
6 Ní VIKUTlÐINDI Daginn eftir vakti klukka Ko- ets okkur um níu-leytið: Hann stökk fram úr rúminu. Um leið og fætur hans snertu gólfið, heyrð ist blísturhljóð. Herbergið lék á reiðiskjálfi. — Hvað í ósköpunum var þetta? spurði ég og gekk út að glugg- anum. Úlgandi SJÁLFSÆJVISAGA ERROL PLYNN Eg heyrði blísturhljóðið aftur og henda neitt svo mikilvæga höfð- læk. Hann sagðist hafa farið heilmikið gat kom á næsta hús. ingja eins og okkur. Mikilvæga? Eg starði og trúði alls ekki mín- Við Koets litum hvor á annan. um eigin augum. Við snæddum hádegisverð með Eftir andartak heyrðist blist-' von Helmuth hershöfðingja. Hann urhljóðið í þriðja sinn, og gustur var annað og meira en ævintýra- lék um mig. Eitt hornið á næsta hermaður, afburða herstjórnandi. húsi rifnaði af og skall niður á Hann var einn æðsti maður lýð- götuna. veldishersins, hafði flúið þangað __ Sprengikúlur! grenjaði Ko- undan nazistum í heimalandi sínu. ets_ Hann var hugsjónamaður, hafði Við hlupum niður í anddyrið. getið sér góðan orðstír, og heim- Afgreiðslumaðurinn var ekkert' urinn fylgdist með afrekum hans uppnæmur. sem stjórnanda minniháttar hers. — Þetta eru Þjóðverjarnir, sagði Það lét heldur ólíklega í eyrum, hann. Þeir skjóta alltaf um níu-' að hann hefði nokkuð við okkur leytið. að tala. Eða hvaða máli gátum við Hann hélt áfram að skýra okk-1 eiginlega skipt hann? ur frá því, að húsið beint á raóti Tveir herverðir vísuðu okkur hafi verið birgðastðð. Þjóðverjarn. inn í viðamikla byggingu. Þar tók ir hjá Háskólanum væru að reyna' á móti okkur maður með þunnt að eyðileggja hana, þar sem þeim arnarnef, þunnar augnabrúnir, væri ókunnugt um, að allar þunnt hár og jafnvel þunn stígvél. birgðirnar hefðu verið fluttar það- Hann hneigði sig að prússasið. Við an, | tautuðum eitthvað og settumst síð- Eg bað um annað herbergi. an við borðið. Hann sat á milli Hann stakk upp á einu sem var okkar Koets. Um það bil tuttugu tveim hæðum neðar en okkar, og' aðrir herforingjar voru viðstaddir leigan tvöfalt hærri. vað um eitt leigan tvöfalt hærri. Hvað um eitt — Allt upptekið af blaðamönn- um, sagði hann. Jafnvel kjallarinn upptekinn af blaðamönnum. Enn kvað sprenging við. — Átta, sagði afgreiðslumaður- inn. Þær eru venjulega tíu. Og tvær komu enn, og þar lauk sprengjuhriðinni þann morguninn. Við hættum okkur út á göt- una. Mannfjöldinn virti húsið hin Hershöfðinginn kom mér mjög á óvart með því að hneigja höfuð og flytja bæn á spænsku. Máltíðin gekk heldur stirðlega, því hershöfðinginn vildi ekki sjá að tala þýzku við Koets og sagði naumast orð við mig. Maturinn var bragðlaus baunasúpa og bragð- laus steik. Einn foringinn hvíslaði: — Asnakjöt, við vorum búnir með hestana. Eftir máltíðina, reis hershöfðing- inn á fætur og tók að lesa eitt- um megin naumast viðlits. Tveir hvað upp af blaði. Hljómlausri enskumælandi unglingar voru að, röddu las hann um einlægt þakk virða fyrir sér gat á húsinu af miklum áhuga. — Það er hætt við, að þeir vinni héðanaf, sagði annar. Eg veðjaðl um, að fimmtíu kúlur myndu taka helminginn, en fjðru- tiu- og-átta heppnaðist það ekki, ¦vo að ég verð víst að borga. Hann sagði okkur af bardögun- um á norðurvígstöðvunum. — Heyrðu, þú ert Errol Flynn, sagði hann ásakandi, hvern fjand- ann ert þú að gera hérna? Eg sagðist vera að skrifa um stríðið fyrir nokkur tímarit. Eg vseri að reyna að mynda mér Banngjarna og óhlutdræga skoðun. Það var þeim engan veginn að skapi. — Það er ekki hægt að vera óhlutdrægur við svona hunda- kroppa, sagði annar þeirra. Pepe sýndi okkur yfirlit dags- ihs. — Fyrst verðum við að koma læti og ánægju spönsku þjóðar- innar yfir því, að kvikmyndahetj- an og réttlætisunnandinn Errol Flynn, skyldi vera þarna meðal þeirra. Þessu myndi spænska þjóð in aldrei gleyma. Hann minntist ekkert á það, hvaða hluti spönsku þjóðarinnar það væri. Eg sat þarna furðu lostinn og reyndi að láta ekki á því bera, hversu ég var undrandi yfir að vera kom- inn í þetta hlutverk. Þegar hann loks lauk þessu, reis ég á fætur og þakkaði fyrir mig. Hershöfðinginn sagðist ekki mega svíkja óvininn, og því yrði hann að snúa sér aftur að stríðinu. Við hlógum ókátlega, stóðum á fætur og fórum. — Hvern andskotinn á þetta eig inlega að þýða? hvíslaði ég að Koets. Hvers vegna var allri þess- ari óskapa athygli beint að okk- ur? Við fórum ásamt herflokki okk ykkur til Salvo Conducto — vega ar til úthverfis Algeciras. Nokkr bréf. Þið eruð ekki óhultir neins ir okkar manna heilsuðu aldur staðar, nema þið haf ið vegabréf. hnignum presti, sem var að staul- j að; ganga upþ í því hlutverki sínU flann sagði, að það mætti ekki ast yfir trjábol, sem lá þar yfir, að leika skæruliða, meðan Koets huldu höfði í nokkra mánuði. Hann bar það ekki með sér. Hann var áreiðanlega talsvert yfir tvö hundruð og fimmtíu pund. Einhver minntist á, að rétt væri að gefa honum tækifæri til að labba sig yfir trjábolinn. Það yrði ekki óskemmtilegt, af því að hann væri svo feitur. Hann tók upp kyrtillaf sitt og lagði af stað. Honum hafði verið lofað lífi, ef hann kæmist alla leið. í sama vetfangi og hann snerti land hinum megin, kváðu við hríðskotasmellir. Það var eins og presturinn hefði verið sniðinn sund ur með kjötexi. Eg gekk af göflunum af bræði. Þetta var ekki heiðarlegt. Eg greip í leiðsögumanninn okkar, Pepe, og grenjaði: — Drullusokkarnir ykkar! Þið gáfuð honum tækifæri, ekki satt? Hann komst yfir, ekki satt? Af hverju fékk hann ekki að lifa? Er það svona, sem þið heyið stríð? Koets greip um herðarnar á mér og hvæsti: — Steinhaltu þér saman, eða við verðum báðir skotnir, asninn þinn. Pepe óttaðist að þessi atburður myndi komast alla leið til Banda- ríkjanna og reyndi að róa mig. William Rándolph Hearst haf ði | sjálfur sent mig út af örkinni til ! að afla hverskyns frétta, og ég hafði ekki sent neina enn. Koets virti mig glettnislega fyr- ir sér. Honum fannst það fráleitt, að ég skyldi fara að taka nærri mér, þótt einhver ókunnugur mað ur vseri drepinn. Við þrömmuðum eftir myrkum götunum. Eg formælti grimmdinni, sem stjórnarliðarnir sýndu. Skyndi lega kvað við kvenmannsrödd í eyru okkar: — Salvo Conducto! Koets kitlaði stúlkuna föðurlega undir hökuna og brosti. Hún seildist inn á milli klæða sinna og dró upp skammbyssu. — Prento! Og hún potaði byssunni í mag- ann á honum. Ráðvilltur hopaði Koets eitt eða tvö skref, meðan hann rótaði í vösum sínum eftir skilríkjunum. Eg færði mig lengra inn í skugg ana og fylgdist með viðskiptum þeirra. Glettnin var aftur að ná tökum á Koets. Hann virtist hrif- inn af stúlkunni. Dökkt hárið náði langt fram á enni hennar. Hörkudrættir voru um munninn. Hún var alls ekki illa vaxin. En það var dauðans alvara í augum hennar. Smástelpa hamaðist víð að reyna að finna skilríkin sín. Skyndilega ákvað Koets að hætta á í annað sinn að reyna við hana. Loðinn hrammurinn nálgað- ist andlit hennar í þeim tilgangi, að ég áleit, að strjúka henni blíð- lega. Skothvellur kvað við. Kúlan úr byssu hennar fór. umsvifalaUst í gegnum.skyrtu hans og snerti hör undið. Hún tók að mjaka sér aftur á bak og hrasaði um steina að baki hennar. Koets teygði sig að henni og greip hana. Hann tók byss- una úr hendi hennar og sagði blíðlega: — Hefurðu nokkuð með þetta að gera? Eg færði mig út úr skjóli mínu. Eg hafði staðið þarna undir viða- miklum svölum eins og leikstjóri, sem virðir fyrir sér sviðið, áður en vélarnar taka að snúast. Eg I heyrði sprengjuhvell eins og 501 metra ofar í götunni. Og án þess ég gæti áttað mig, hrundu sval- I irnar, sem þegar voru lausar af skothríð, niður yfir mig. Það sein asta, sem ég man, er sú skringi- lega sjón, Koets maö stúlkuna í fanginu, leggjandi handlegginn blíðlega um háls hcnnar. Síðan blindandi glampi um leið og sval- irnar hrundu niður yfir mig. Eg missti meðvitund. ERROL FLYNN DREPINNN Á SPÁNI! æptu fyrirsagnirnar. Atburðurinn barst um allan heim og hlýtur að hafa vakið Lili til umhugsunar. Eg rankaði við mér á spítalan- um, gömlu klaustri. Koets var yf- ir mér, enda þótt hann sinnti að- allega þeim særðu, sem komið var með frá vígstöðvunum. /' Þar sem ég lá þarna í sjúkra- fletinu hvarflaði það að mér, að í rauninni væri ekkert það í þessu stríði, sem mér stæði nokkur al- varlegur stuggur af. Hvers vegna óttaðist ég ekkert? Eg skildi ekki einu sinni sjálfur, hvernig mér var innanbrjósts. Maður var allt- af að heyra einhverjar sprenging- ar rétt hjá sér. Engu að síður var mér ekki nándar nærri eins mikið um það, og þegar flekan- um mínum hvolfdi á Sepik-fljóti og krókódíllinn hremmdi einn Kanaka-piltinn minn. Var ég enn það sárt leikinn eft- ir skapofsa Lili, að borgarastyrjöld fyndist mér bara eitthvert smá- atriði? Nokkrum dögum síðar stóð eg við hliðina á Koets, þar sem hann var að lækningastörfum. Hann var sannarlega í' essinu sínu, vis- indamaður, að starfi allan sólar- hringinn. Hann naut þess. Komið var með stynjandi menn, og hrygl aði dauðinn i sumum. . Koets Í9r hamförum. Hann gekk írá einu rúminu til annars með hnífinn, i hendinni og skar eins og hann mögulega komst yfir. Eterlyktin fyllti spítalann. Þetta gekk vikum saman. Eg reyndi að hjálpa. en kom að harla litlu liði. Koets var að niðurlotum kominn. Hann vildi ekki sjá kaffi, brennivín eða síg- arettur, svo að það þýddi ekkert að bjóða honum slíkt. En hann kom mér til að undrast marg- breytileik mannverunnar. Hvers vegna skyldi hann hafa verið svo gjörsamlega áhugalaus fyrir hug- sjónalegu gildi stríðs. en svo gagntekinn áhuga á að reyna að bjarga mannslífum? Einu sinni var komið með hátt- settan foringja. Sundurtættur ein- kennisbúningurinn var límdur við sárin. Þarna stóð hann, gráhærð- ur og tígulegur í skugga lamp- ans, sem Koets var að starfa und- ir. Koets veitti honum ekki at- hygli. Hann var að gera að manni, sem var með sundurtætt hnéð. Loks beindi Koets athygli sinni að herforingjanum. Þeir færðu hann úr jakkanum og sáu. að handleggur hans hékk á smá- þræði hörunds og holds. Koets kallaði eftir eter til að deyfa manninn og skar handlegginn af honum. En herforinginn hafði misst svo mikið blóð, að hann var nær dauða en lífi. — Furðulegt, sagði Koets, mér er það óskiljanlegt, hvernig hann fór að því að standa uppréttur. Það væri gaman að vita, fyrir hvern fjandann hann er eiginlega að deyja á þessari stundu. Hann hikaði stundarkorn við: — Hér er maður, sem ég var að taka hand- legginn af, og hann er að deyja fyrir augum okkar. Hann hristi hausinn, og tautaði grafalvarlegur: — Það væri gaman að vita, hve- nær hann hefur lagzt seinast. Herforinginn dó nokkfum mín- útum síðar. Eg hafði horft upp á svo margt þennan dag, að mér var meir en nóg boðið. Eg braut heilann um að hvaða gagni ég kæmi nokkrum manni. Hvernig átti maður að koma svona sögum heim til Banda rikjanna? í hvaða tilgangi? Til þess eins að segja sögur hetju- skapar þjáninga óg trúar?; (Frarhh. í næsta blaði>

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.