Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 28.01.1972, Blaðsíða 4

Ný vikutíðindi - 28.01.1972, Blaðsíða 4
NÝ VIKimDfND* it tV tV -fr IIEIL L A K Á Ð Eftir D. E. LYGENS HÚN sat í sólskininu á bekk í lystigarðinum, svarthærð eins og tatara-stelpa, grönn eins og gazella og fögur eins og Afró- dite... Þröng dragtin undir- strikaði hæversklega jafnvel eggjandi þrýstinn barminn og ávala yndislegra mjaðmanna. Ég kom auga á hana jafn- skjótt og ég kom fyrir Bell- mannshornið, og nærri lá við að ég snarstanzaði, svo mikið varð mér um þessa hrífandi sjón. Ég sá hana iíta á mig, var- ir hennar aðskildust í brosi, sem j gat naumast verið annað en eft irvæntingarfullt. Hvað annað var sjálfsagðara en ég renndi bifreiðinni upp að bekknum og næmi þar staðar? „Mademoiselle, aldrei hefur I litskrúði lystigarðsins fundizt blíðu sína. Hvað á ég að gexa?" Það stóð ekki lengi á snjall- ræðinu hjá mér. Og það hljóð- aði svo: „Þér skuluð ræða málið í al- vöru við hann og setja honum tvo kosti, — strax í dag! Ann- að hvort verður hann að hætta þessum heimskupörum eða þér stofnið til skilnaðar.". Þessi unaðsfagra vera leit á mig særðu augnaráði. „Strax í dag?" sagði hún. „Það er nú hægara sagt en gert. Maurice er nefnilega í embættr isferð en ég veit vel, að hann heldur sig á einhverju strand- hótelinu með þessari viður- styggilegu kvensu. Ég hef feng- ið nafnlaust bréf, þar sem mér var sagt frá þessu öllu." ÉG SETTI upp ákaflega hugs- Mig klæjaði í nasirnar af mildum Coty-ilminum, sem staf aði frá henni. Augnaráð mitt hvarflaði með tregðu frá freist- andi kossrjóðum munninum nið 'ur á við. Mér var ómögulegt annað en viðurkenna fyrir sjálf- um mér, að. boglínur dragtar- jakkans gáfu til kynna furðu- lega þrýstinn og fagran barm. Og fæturnir voru grannir og freistandi „Hm, — leyfist mér að benda á, að ég sé fullkominn herra- maður í hvívetna?" sagði eg eft ir þennan lauslega könnunar- leiSangur. „Það hefur ennþá ekki komið fyrir, að ég neitaði ungri stúlku um greiða.. Leyfið mér að stinga upp á, að við snæðum saman kvöldverð á Sólsetri." Aldrei hefur svefnherbergi hins suðræna sendifulltrúa verið vettvangur slíkra leikja, hvorki jafn tilkomumikilla né fjölbreytilegra. svo fágætt og hrífandi blóm sem þér eruð!" beyrði ég sjálfan mig segja. ' Röð hvítra tanna leiftraði í áttina til mín. „Herra minn, ef þér farið jafn gálauslega með peninga yð- ar og þér notið fagurgala yðar, getur naumast liðið á löngu áð- ur en þér verðið jafn bláfátæk- ur að peningum og þér eruð rik- •uraf orðum." Mér kom á óvart, hversu fljótt hún SvaraSi fyrir sig. Ég steig út úr bifreiðinnl og stökk yfir skurðinn, sem aðskildi okk. ur. Svo settist ég viðhlið henn- ar á bekknum og tók upp þráð- inn að nýju. ÞAÐ hlýtur að hafa verið hrein og bein eðlishvöt, sem komið hafði mér til að ávarpa hana á frönsku, þvf að hún reyndist vera frönsk. En því miður hefði madame verið rétta ávarpið. Því aS hún var gift. Maður hennar var sendiráðsfulltrúi og höfðu þau nú búið i Stokkhólmi í f jögur ár. Á þessum tíma hafði hún lært að tala saensku reiprenn- andL Þegar líða tók á samtalið, opn aði hún hjarta sitt fyrir mér. Ég geri mér ekki almennilega grein fyrir ástæðunni, en flestar fagrar konur, sem ég hef kynnzt, geta ekki stillt sig um að opna hjarta sitt fyrir mér. Ég hlýt að hafa sVana róandi áhrif á þær. Vera má líka, að karlmannsþrek mitt, andlegt og líkamlegt, verki eins og segull á innstu tilfinningar þeirra. Eg veit ekki hversu oft ég hef oxð- ið að setjast í sæti skriftaföðurs gegn innilega óhamingjusömum fegurðargyðjum, sem orðið hafa á vegi mínum. Vegna fyrri reynslu minnar í þessum efnum, brá mér því ekki hið minnsta, þegar þessi yndisfagra, franska kona greip hönd mína og þrýsti hana fast, meðan hún horfði alvarlega i augu mér: „Ég er óhamingjusöm, reglu- lega óhamingjusöm kona. Mað- trrinn minn er mér ótrúr með stelpugálu, sem hann veitir alla andi, gáfumannlegan svip. Það fór naumast hjá því, að mér fyndist einstaklega spennandi ævintýri í vændum. „Aha," sagði ég, „þá er að- eins eitt að gera. Þér verðið að gjalda honum í sömu mynt." Hún leit aldeilis dolfallin á mig. „Þér eigið við, að ég eigi að útvega mér elskhuga ajg.' fara með hann til strandhótelsins?" „Já, vissulega, en aðeins eitt í einu. Fyrst að útvega sér elsk- huga," ráðlagði ég, þótt mér gengi all-erfiðlega að bæla nið- ur ákefðina í rómnum. Hún sökkti sér niður f heila- brotin. Loks sagði hún: „Það er ekki hrist fram úr erminni að útvega sér elsk- huga." Á svölum Sólseturs snædd- um við dýran og margbrotinn kvöldverð, meðan geysistór sin- fóníuhljómsveit lék ástheit lög I fyrir okkur og seinustu geislar sólarinnar gyl'ltu hafflötlnn. ÞAÐ VAR, orðið talsvert fram orðið, þegar við komum heim að skrauthýsi sendifulltrúans ; hinum megin Lystigarðsflóans. I Michelle, — en það hét hún einmitt, fegurðardísin, — stakk lykli í skrána, og vonglaður og j eftirvænting.arfullur gekk ég inn í myrka forstofuna . Framundan beið. setustofan, og innan skamms var hún böð- uð hlýlegu, daufu ljósi. Hvar- vetna þar sem augu mfn hvörfl uðu, mætti þeím íburður og skraut. Micheile tók tappann úr freyðandi kampavinsflösku, og við skáluðum hvort fyrir öðru, og sjálfum okkur og komandi nöttu.. Og þvílik nótt! Aldrei áður hefur þetta sendiráðsherbergi, meff all'a sfna skrautlegu spegla um loft og veggi, orðið vett- vangur slíkra Ieikja,hvork i jafn-tilkomumikilla né fjöl- breytilegra. Michelle var hinn fæddi stjórnandi. Hugmynda- flTig hennar var ótæmandi. Naumast var einu leiknum lok- ið, þegar hún byrjaði á öðrum, gáskafull og glettin, og dró mig með sér, enn glæfralegri og of sa fengnari en áður. Ohhhh, þetta var sannkölluð leikfimi fyrir gamlan syndara eins og mig. Fuglarnir voru þegar farnir aff kvaka úti í garðinum, þegar við Ioksins hnigum út af í mjúku rúminu, örmagna og féll- um í fastan svefn í innilegum faðmlögum. EN JAFN dásamlega og svefn inn sótti mig, jafn óþyrmilega var ég hrifsaður úr örmum hans. Ég hrökk upp með andfæl um við það, að; Miehelle stóð við rúmið. og hrissti mig af öll- ua kröftum. „Hvað er eiginlega um að vera?" muldraði ég og leit. á vekjaraklukkuna. Hún var tvö eftir hádegi. „Guð minn góður, ég heyrði; að Maurice ók MtB i bílskúrinn rétt í þessu... hann kemur að okkur svona, ef þú flýtir þér ekki út um gluggann." Ég glaðvaknaði allt í einui.- • Það er ekkert sérstaklega freistandi að láta öskuvondan, franskan eiginmann koma að manmi hjá konunni hans í svefn herbergi þeirra. Þegar um af- brýðisglæp er að ræða, munu franskir dómstólar vera ákaf- lega tillitsamir við þann móðg- aða. En hins vegar var ég ekk- ert sérstaklega hrifinn af hugs uninni um að stökkva allsnak- ik ft iír .^ inn út um glugga, svona um há- bjartan daginn. Michelle f ékk skndilega prýð- is hugmynd: „Ég ætla að hlaupa fram í for- stofu og tefja fyrír honum. Á meðan flýtir þú þér í fötin og stekkur út um gluggann. 6, mon dieu, nú heyri égt að hann er að stinga lyklinum í útidyrn- ar." Eins og elding hentist hún út úr svefnherberginu og skildi dyrnar eftir í hálfa. gátt. Á samri stundu flaug ég upp úr bólinu og tók að tína spjarirnar á mig með ótrúlegum hraða. MEÐAN ég reyndi árangurs- laust að troða hausnum á mér í gegnum aðra skyrtuermina, heyrði ég tvær raddir frammi í forstofunni Önnur þeirra var rödd sendiráðsfulltrúans. „Ó élsku Michelle mín. Flýttu þér að lof a mér að kyssa þig." Og svo heyrði ég Michelle svara: „Nei, vertu ekki að þessu. Þú elskar mig ekki vitund leng- ur. Annars hefðirðu aldrei ver- ið að fara út á strandhótelið með norninni!" „Uss! Hún er að koma," heyrði ég sendiráðsfulltruanm tilkynna óstyrkri og hvíslandi rödd. Strax á eftir heyrði ég úti- dyrnar opnast og lokast. Gjall- andi kvenmannsrödd blandaði sér nú í samtalið. . uNei, takk fyrir, imi"ef' mér sannarlega nóg boðið!" sagði sú gjallandi með vaxandi æsing í CÖddinni. ^ íiuuíitiJííi „Er ekki Michelle komin í beztu náttfötin mín? Aldrei hef ég vitað aðra eins þjónustu- stúlku. Maurice, nú stoðar þér ekki lengur að taka málstað þessarar stelpu, — nú skal hún út úr þessu húsi, og það sam- stundis..."

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.