Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 10.03.1972, Blaðsíða 3

Ný vikutíðindi - 10.03.1972, Blaðsíða 3
N? VIKUTÍDTND! í*C£ggjttr tramar. Xi aérð að þ*ssi gifKng hefur -ferið mik- ií gæfa ftfrir mig. E&KI hafa samt allar stúlk- ur sömu söguna a£ segja af þessina ^giítiagum". Þarna eins eins og alfc staðar, sem undirhe.tmabóf ar.nir koma við •ögu, em engin takmörk fyrir græðgi þeirra ög skepnuskap. Nikólína var w& heppin, og þær eru fleiri sera eiga því láni að fagna, að vinna fyrir mann, sem var að þessu upp á eigin spýtur en ekki á vegum neins glæpafélags. Þessir ein- saklingar hafa áhuga á að „eig- inkonurnar" séu ánægðar. Þess ar stúlkur, sem þeir velja á ítalíu eða Frakklandi eru flest- ar miklu fallegri en konur í Bandaríkjunum almennt og reyndar hvar sem er, og þegar þær eru vel klæddar og glað- legar, þá er enginn vandi að útvega þeim nægjanlegan fé- lagsskap. En þær sem eru fluttar til landsins á vegum glæpafélaga eiga allt aðra ævi og hana ekki skemmtilega. Anna er 25 ára núna og hún hefur nú enn verið svo lánsöm að sleppa við örlög flestra kynsystra sinna, sem lent hafa í klóm glæpafélag- anna. Anna fæddist í Neapel og fór til Rómar, þegar hún var 16 ára. Um nokkurra mánaða skeið var hún saumastúlka í fatnað- arverzlun, en entist heldur stutt við það, og hitti á þess- um tíma stúdent, sem var tals- veÆ>tLúeidí'Len -ún og bJ° með honum. Eitt sinn í veizlu, sem eiginlega yar haldin fyrir stúd- enta eingpngu hitti hún undir- heima náunga sem Alberta Lárno hét. Þetta var enginn undirheima stórlax og hann haf ði ekki annað erindi til veizlunnar en að selja gestgjöf- unum marijuana-vindlinga. Larno fór úr veizlunni ásamt Önnu, og hann sagði henni að hann hefði vinnu handa henni, sem væri miklu betur launuð en saumaskapurinn. Anna var ákaflega falleg stúlka, og það leið ekki á löngu þar til hún var komin í efsta „klassa" rómverskra vændiskvenna. Hún var samt algerlega undir hælnum á Al- berto Larno, sem tók 80% af öllu sem hún vann sér inn og lét hana vita strax í byrjun, að ef hún sviki hann í einu eða öðru gæti það haft hinar hroðalegustu afleiðingar fyrir hana. Anna vann fyrir Larno í þrjú og hálft ár. Þá var það einu sinni í veizlu, hjá einum af helztu melludólgum Rómar, að hún og þrjár stúlkur aðrar gengu raunverulega undir próf, og voru prófaðar af flestum karlmannanna og var einn þeirra mjög virðulegur og rík- mannlegur ameríkani frá Los Angeles. ÞETTA var eins og fegurð- arsamkeppni, sagði Anna, nema miklu vandasamari. Þær voru t.d. látnar afklæðast fyrir augum allra mannanna og var það eitt atriði prófsins, að þær gerðu það á sem mest æsandi hátt. Baginn eftir Tiar Önnu til- kynnt,«5 Ihjji hefði verið val- in til að giftast- áðurnefndum ameríku-ítala og ættí að: fara- með honum til Los Angeles, sem „eiginkons haris". Þetta var henni sagt að gæti verið stórkostlegur gróðavegur fyrir hana. Þremur vikum seinna var hún gift þessum manni, sem heitir Carlo Silvetti og er þekktur undirheimabófi. Hún hafði ekki verið viku í Los Angeles, þegar hún "var orðin „topp"-skemmtitæki ýmsra helztu mannanna við kvik- myndir og sjónvarp og vann samkvæmt verðskrá fyrir 100 dollara minnst fyrir manninn. Silvetti bjó ágætlega að henni og kom henni fyrir í fallegri íbúð við Norður Sweetzer-götu rétt suður af Sunset Strip, sem er miðpunkt ur næturlífs Hollywood; og hún skemmti venjulega nokkr- um mönnum yfir nóttina. Silvetti lét hana einnig ferð- ast til Las Vegas og Palm Spring með viðskiptavinum, sem gátu borgað almennilega fyrir sig á slíkum ferðalögum. Eitt af verkum Önnu undir stjórn Silvetti var að taka þátt í hömlulausum kynsvallveizl- umr sem undirheimaforingjarn- ir héldu tíðum fyrir sjálfa sig. Engin meðul - Bústólpi - Landstólpi \ Hótelmál - Skólamál - Mjólkursamsalan ÞESSAR svallveizlur voru svo hroðalegar, að allar stúlk- urnar, sem greinarhöfundur átti tal við, minntust þeirra með viðbjóði og kölluðu þær þó ekki allt ömmu sína. Þær sögðust hafa verið notaðar eins og skepnur, og þaðrgætu engin orð lýst því, sem þeim hafði verið ¦ sagt að gera. Ef þær ekki hlýddu, áttu þær von • á barsmíð, o'g ein þeirra, Elsá, sem neitaði einhverjum óþverr- anum, var barin til óbóta. Þegar aumingja Elsá hafði jafnað sig, var hún flutt til einhverrar smáborgar í Penn- sylvaníu og látin þjóna þar gestum og gangandi fyrir lítið kaup, og hafði hún lélega íbúð og allur viðurgerningur var þar eftir. Hún var jafnvel ver sett en nokkur fangi. — Ég hefi verið tiltölulega gæfusöm, sagði Anna að lok- um, þessi maður, „eiginmaður" minn ef þú vilt nefna hann svo, er varla réttur maður í þessi viðskipti, en kannski sýn- ir hann annað á morgun, hver veit? Þessi viðskipti, að giftast er- lendum vændiskonum og fögr- um stúlkum og flytja þær til Bandaríkjanna, sem eiginkon- ur, hefur gengið ágæta vel til þessa og það getur varla heitið að lögreglan hafi hreyft hönd eða fót, enda óhægt um vik, en samt hefur nokkuð verið að- hafzt og einstaka sinnum hafa þessir glæpamenn lent í hönd- um lögreglunnar. MARTIN Dayes var emn þeirra. Hann var ekki í sam- bandi við neinn undirheima- félagsskap og hafði enga þörf fyrir peninga, sem hann fékk fyrir „eiginkonu"-viðskiptin, þar sem hann var sonur ríks iðjuhölds og hafði næga pen- inga, en hann fór að stunda Framhald á bls. 4 Það er vissara að.fá ekki alvarlega kvei.su hér í borg að næturþeli. . Undir flestum kringumstæðum er vonlítið að ná í næturlækni, og er þetta þó ekki sagt þeim ágætu mönn- um, sem það starf ýnna af hendi, til hnjóðs. Að sjálfsögðu er þar um að kenna alll of miklu álagi. Verst er þó, að nælurv.örzlu gegna slundum lyfjabúðir, scm alls ekki fullnægja þeim krófum, sem - gera verður til verzlana, sem reka þessar þjónustu. Það. er hart fyrir mani\, sem hald- inn er óbærilegum kvölum, ap geta fyrst ekki náð i næturlækni fyrr en eftir dúk og disk, og svo' loks, þegar í lækninn næst og hann hefur gefið lyfseðil, þá er ekkert til í apótekinu, sem er með næturvakt. Þetta kom fyrir hér í bæ á dögun- um. Apótek það, sem hér um ræðir, er i einu áf nýrri hverfum höfuðstað- arins, og svörin,. sem fengust, var að ekkert kvalastillandi væri til. Ekki var- iil /íosí«/rN'a?ÉtfWBf, sem-kau-pn^ítti' handa barni í leiðinni; og raunar sagði afgreiðsluslúlka sú, sem fyrir .fvörnm+»arið}i*a&*t*t>Min og veru fbng- isl þarna sárafátt, nema snyrtivórur og eitthvert slangur af fúkkalyfjum. Það er einhver ábatasamasta at- vinnugrein, sem um getur, að vera lyfsati, svo að þeir, sem einkarétt hafa fcngið á þessari verzlun í hinum ýmsu hverfum borgarinnar, ættu að skammast sín, ef þeir ekki geta veitt lágmarksþjónustu. Það þykir tíðindum sæta, að bænda- siétlin íslenzka skuli eiga forgbngu um þuð að reisa gleði- og gistihús hér í höfuðstaðnum. Bændahöllin er hið veglegasta hús, en eins og kunnugt er þá er Hótel Saga meginhluti þeirrar Injggingar. Nú hafa bændur fengið leyfi hjá yfirvöldum til að auka all-verulega við þessa byggingu, og er það vel. Úr þvi að það er hlulverk íslenzku bændasléttarinnar að sjá hótel- og gleðimálum landsmanna farborða, þá bcr að gleðjast yfir þcim stórhug, sem cinkenna bændasamtökin i þessu efni. \ Hér mun cnn sannast hið forn- kveðna, að bóndi er landstólpi, cn bændahöll búsiólpi! Annars eru hótelmál landsmanna i einhverju furðulegu standi, og má telja það undarlegt, hvernig hægt er að halda hótelum höfuðstaðarins gang andi allan ársins hring, þegar haft er hugfast, að gistiherbergi nýtast ekki nema að einum þriðja hjá béztu hótelunum. Túristatímabilið er svo stutt, að veruleg traffik er ekki nema í hæsta lagi þrjá mánuði, þ.e.a.s. frá miðjum júní og eitthvað fram í ágúst. Sem sagt; megnið af árinu standa hótelin tóm. - ¦ Það verður.að telja undarlegt, að ekki skuli vera gert eitthvað af viti til að kippa þessum málum i lag. Hvers vegna era herbergi Hótel Sögm ekki nýtt yfirvetrartímann fyrir stúd- enta í Háskólarmm? Hiisnæðisvand- ræði þeirra eru með fádæmum', en hótclið stendur hálf-tómt í hlaðvarpa Háskólans allan veturinn. Ef Háskólinn tæki eina hæð hótels- ins á leigu yfir vetrarlimann, myndi það leysa talsverðan vanda meðal stúdenla, auka nýtingu hótelsins og verður ekki annað séð cn að slik ráð- stöfun gæli orðið í jákvæðara lagi. En það er ekki aðeins í höfuðstaðn- um, sem skótamál eru i káldakóh. Úti á landsbyggðinni eru þessi mál i megnasta ólestri. Félagsheimili hafa rokið upp i hverju byggðarlagi á land inu og virðast þau að minnsta kosti viða ekki gegna öðrum tilgangi en að stuðla að viðunandi skihjrðum til dansleikjahalds um helgar. Sannleikurinn er nefnilega sá, að i mörgum — ef ekki flestum — fclags- heimilum landsins, sem af miklu leyti hafa verið reist fyrir almannafé, er með öllu bannað að viðhafa kennslu. Hver scm skýringin á þcssu er, þá virðist leikmanni þessi tilhögun furðu leg fásinna. Mjólkursamsalan mun vera óvinsæl- asta fyrirtæki landsins, enda er um að ræða éinkasölu af verstu tegúnd. Sú tilhögun, að leyfa ekki matvóruverzl- unum, sem uppfylla óll skilyrði um hreinlæti og annað, að selja mjólk, mælist mjög illa fyrir; en umbúða- mál þessa sleinaldarfyrirtækis eru bú- in að vera magapína borgarbúa ár- um saman. Sú spurning hlýtur að vakna, hvort einhVerjir einkaaðilar hafi hugsanlega hagsmuna að gæta varðandi innkaup á hinum margumtöluðu mjólkurhyrn- um, sem hvergi munu vera notaðar sem umbúðir nema hérlendis. Það væri fróðlegt að fá að vita hver. hefur umboð fyrir þessa vörutegund. ASSA. "j'vvvv^rj^rjvvtrmrj'i^JV'iJv^t^v^fJ^vvj^^wrj^

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.