Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 20.10.1972, Blaðsíða 3

Ný vikutíðindi - 20.10.1972, Blaðsíða 3
isf? VTICUTÍÐINDÍ aHL Hann sendi skeyti til Scot- ]and Yard til þess að fá úr þrá skorið, hvort Ctements laeknir hef ði nokkru sinni kom izt undir mannahendur. Sömu- leiðis sendi hann menn til þess að tala við eigendur lyfjaverzl- ana og komast að því, hvort Clements læknir hefði keypt óvenjulega mikið af eiturlyfj- um að undanförnu. Aðrir lög- reglumenn áttu að komast að því, hvernig sambúð hjónanna hefði verið. Leitin að innýflunum bar engan árangur Holmes læknir var ekki í bænum, svo að ekki var hægt að spyrja hann um þau. EKKI var mikið að græða á frásögnum nágranna læknis- hjónanna um sambúð þeirra. Áður en konan veiktist, höfðu þau hjón tekið mikinn þátt 1 samkvæmislífinu og buðu oft fólki heim til sín. Clements læknir, sem var 65 ára að aldri, var mjög aðlaðándi máð- ur og mesti snillingur í sam- ræðum, og hann var sagður mjög rostursamur um klæða- burð sinn. í samkvæmum hafði hann verið einstaklega kurteis við konu sína, enda þótt sam- skipti þeirra bæru ekki vott um neina ástúð. Eftir að hún veiktist, höfðu þau hætt að taka þátt í sam- kvæmislífinu. Nágrannarnir sögðu frá því, að stöku sinn- um hefðu þeir heyrt háværar raddir frá húsi hjónanna, eins og þau væru að rífast. Upp úr þessu var ekkert að leggja, því að það kom oft fyfir að gift fólk reifst. Lloyd ákvað að tala við lækninn og sjá, hvernig hann tæki slíkri. heimsokn. Clements kom sjálfur til. dyra.^LJoyd skýrði honum frá; þ'ví, að líkskoðarinn hefði fyrir-' skipað frestun á útför konu hans, vegna þess að rannsókn málsins væri ekki lokið. Clements var fjandsamlegur á- svip, þegar hann leit á Lloyd. „Ég frétti af því. Gerið svo vel að ganga inn. Mér þætti vænt um að fá að vita, hvers vegna bálförin má ekki fara fram strax." „Það hefur komið fram vafa- atriði í sambandi við andlát konu yðar," sagði Lloyd. „Það tekur \arla meira en einn eða tvo daga að fá úr því skorið." „Vafi í sambandi við dauða hennar?" hreytti Clements út úr sér. „Þetta er hlálegt! Það er ekkert vafamál. Hún lézt úr blóðkrabba. Ég hefi .sjálfur stundað hana árum saman, og- eftir a'ö hún tók veikina í árs- byrjun. Góði maður, ég hefi verið starfandi læknir í 40 ár, og þó að ég segi sjálfur frá, er ég. talinn mjög fær í minni grein. Ég skal láta yður vitá það, að ég þekki einkenni blóð- krabta þegar ég sé þau." : „Er ekki hugsanlegt að þér hafið verið í hugaæsingi kyöld: ið áðuj en hún dó?" sagði Lloyí „svo að þér hafið ekki tekið -eftir því, sem yður hefði að öð-un kosti verið augljóst?" „V'tleysa! A.ð sjálfsögðu var ég. ' hugaræsingi, en ég var og er samt. sem áður' læknir. Ef þér leyfið yður að efast eit.t- hvað uir. ástand- mitt, , vil ég bend.i vðui I *TÍ C.- ] V ir undirritauj janai voiioi öi''- og á því stendur, að hún hafi ?' látizt úr b*5ðkra)bba. Ég vil leyfa mér að ctoaga í eÆa, að einhver vefengi bæfileika Holmes læknis." . „Við erum ;,ekki-að vefengja - hæfileika eins eða neins/; Sú' staðreynd er fyrir hendi, að Brown læknir var viðstaddur þetta kvöld. Hann tók eftir sjúkdómseinkenni, sem enginn annar, sá." . , ,. Clements hvesstr brýrnar. „Auðvitað var Brown lækn- ir viðstaddur. Ég bað hann að koma.-Hvaða.sjúkdómseinkenni sá hann?"- '. ; "' f ' ' ' . „Hann segir að sjáöldrin í frú Clements-hafi vérið saman dregin og verið örsmá." Læknirinn varð sótrauður í framan, en hann hafði stjórn á skapi sínu. „Samdráttur í sjáöldrunum," sagði hann með fyrirlitningu í röddinní. „Ég skil hvað þér eigið við. Hann vill.halda því fram, að hún hafi fpngið mor- fín. Ég vil láta yður vita það, að svo vill til, að ég er viður- kenndur sérfræðingur í með- ferð eiturlyfja. Ritgerðir mínar um þau efni hafa birzt í mörg- um vísindatímaritum. Eruð þér að halda því fram, að mað- ur með mína þekkingu í þess- um efnum hafi ekki tekið eft- ir sjúkdómseinkenni, sem bentu til eiturlyfja?" „Það sagði ég ekki; ég var aðeins að benda yður á, að það er ágreiningur milli yðar og Brown læknis." Clesnents var þögull um stund. „Ég hafði ekki setlað mér að nefna þetta," sagði hann loks. „Það er langt frá.því að ég vilji kasta neinni rýrð á starfsbróður minn, en ég sé að hjá pví verður.ekki komizt. Ég ; skal trúa yður fyrir því,' að þegar Brown læknir kom hing- að um kvöldið, sá ég strax að . hann var ekki í neinu standi í til þess að sinna sjúklingi. Okk ar á milli sagt, maðurinn var drukkinn." Lloyd rak upp stór augu. Þetta var furðuleg staðhæfing, og hann var ekki reiðubúinn til að trúa henni þegar í stað. Hann vissi að Brown var mik- ismetinn læknir og alls ekki sú manngerð, sem myndi koma í sjúkravitjun ef hann væri undir áhrifum áfengis. Lloyd stóð upp og bjóst til að fara. „Með hliðsjón af þessari stað reynd," sagði Clements, „er ég viss um. að þéf leggið ekk- ert upp úr ummælum Brown læknis! Ég má þá reikna með því að útgörin geti farið fram <\ eins og fyrirhugað var." „Ég er hræddur um ekki," sagði Lloyd. „Boltón líkskoð- andi hefur fyrirskipað frestun, og breyting á þeirri skipun get- ur aðeíns komið ffá honum" NÆSTA skref Lloyds var að kanna.þá alvarlegu: ákæru, að Brown - læknir hefði verið drukkinn í sjúkrvitjun. Hann komst að því, að Brown hafði heimsott annan sjúkling fyrr um kvöldið og farið þaðan um tíuleytið. Sá sjúklingur neitaði því eindregið, að Brown hefði verið undir áhrifum áfengis. Brown hafði komíð heim til sín klukkan hálf-ellefu og þar hafði hann fengið sér matar- bita, Þjónn hans skýrði svo frá, að hann hefði ekki drukk- ¦¦WMIlmilMiMÍlMHIIMlWMmHllUlllWIIWMMlHMHWMIIlllWMIIimilllHMHltHMlll KOMPAN Guðfaðir. - Betri mjmdir. - Fíaskó. Burt með vollinn. - Slysakrakkar. Mikið hefur verið rausað út af sjón- varpinu gegnum árin, og sjálf sagt margt ekki að ástæðulausu. Einu hefur þó sjónvarpið áorkað, nefnilega því, að nú eru í kvikmynda- húsum borgarinnar jafnaðarlega mun betri kvikmyndir en áður var. Sannleikurinn er sá, að þegar sjón- varpið var að hefja göngu sína, var það fágætt, að góðar myndir væru í kvikmyndahúsum. Megnið af því, sem var á boðstólum, var eldgamalt rusl, sem framleiðendur skikkuðu kvik- myndahússeigendur til að sýna, svo að þeir gætu fengið eitthvað frambærilegt með. Nú er svo komið, að fæst kvikmynda- húsanna láta sér detta í hug að sýna algert rusl, enda fer enginn lengur að sjá slíkt, og oftast eru frábærar mynd- ir í einu eða fleirum bíóum. Um þessar mundir eru á boðstólum þrjár eða fjórar myndir, sem eru yel sjáandi, en slíkt hefði þótt með, fádæm- um fyrir nokkrum árum. . ? !J . v.iXjiWiM'itf 'ti i4 Sem dæmi um stórbætta þj'ónustu kvikmyndahúsanna má nefíiá það, að tiltölulega ný mynd er kominvtil lands- in, mynd, sem vakið hefur meiri at- hygli en flestar aðrar fyrr og síðar. Er hér átt við „The Gódfáther", sé.m gerð er eftir samnefndri skáldsögu Maríó Púzó. Skáldsagan varð metsölubók um leið og hún kom á markaðinn,-og mynd- in virðist ætla að slá allt út í því efni. Vert er þó að vekja athygli á ann- arri mynd, sem fólk ætti ekki að láta framhjá sér fara, en það er Isadora Duncan. Túlkun aðalleikkonunnar, Vanessu Redgrave, er með.slíkum ágæt- um, eða réttara sagt fágætum, að það eitt eru næg meðmæli með myndinni, þótt ekkert annað kæmi til. Það er nú óðum að koma í Ijós, að landhelgisBETLIÐ er hreint fíaskó. Söfnunin hefur enn ekki náð tuttugu milljónum, enda þykir landslýð það sjálfsagt að bera í bakkafullan lækinn að bæta slíku betli ofan á skattaálög- urnar, sem menn eru nú af veikum mætti að reyna að axla. Þessar tuttugu mill.iónir eru að mestu runnar frá opinberum stofnunum, svo sem Seðlabanka og Landsbanka, en al- menningi mun finnast, og ekki að ástæðulausu, að úr því að fjárlögin hljóða nú upp á nærri tuttugu millj- arða, þá hefði verið ögn smekklegra að fella þennan tittlingaskít einhvers stað- ar þar inn í. Ólafur ættí. að vera kyrr í skólanum. Og hvers vegna í ósköpunum er nú Reykjavíkurflugvöllur ekki lagður nið- ur hið bráðasta og öll flugumferð flutt til Keflavíkur? Sú ráðstöfun, að hafa þessa fárán- legu flughöfn í miðri höfuðborginni er svo óskiljanleg fólki, sem telst hafa miðlungs vitsmuni eða meira, að ekki tekur tali. Ekki er nóg með að flug- völlur þessi valdi ónæði, truflun og mengun í umhverfinu, heldur er það staðreynd, að vegna hans er vart hægt að athafna sig í miðborginni, hvað hús- byggingar snertir. Ljósasta dæmið er sú staðreynd, að ekki er hægt að byggja borgarleikhús á þeim stað, sem bæði borgarbúar — og þá ekki síður forráðamenn Leikfé- lags Reykjavíkur — hafa óskað sér um áratuga skeið, vegna þess, að gert er ráð fyrir tuttugu metra háum turni yf- ir sviði hússins. Og nú síðast hefur það frétzt, að ver- ið sé að sýsla við að lengja Suður- norður-flugbrautina í áttina að mið- bænum. Sem sagt: burt með Reykjavíkurflug- völl eins og skot. Rannsóknir hafa leitt í ljós, að ungl- ingar á aldrinum 17-18 ára eru mestu slysarokkarnir í umferðinni. Erlendis mun það þannig, í sambandi við trygg- ingar á ökutækjum, að unglingar þurfa að borga mun hærra iðgjald en full- orðnir; og þá fer það nokkuð eftir starfi manna, hvert iðgjaldið er. Til dæmis þurfa hljómlistarmenn og leikarar að borga mun meira en iðnað- armenn o. s. frv.! Hvað sem öðru líður ætti að hafa nána gát á unglingum, sem gera sig líklega til að gerast ökuníðingar í um- ferðinni. ASSA. ¦ k«a

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.