Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 17.11.1972, Blaðsíða 3

Ný vikutíðindi - 17.11.1972, Blaðsíða 3
NÝ VIKUTIÐINDI fred aí stað til að leita uppi stofnunina, sem sett hafði aug lýsinguna'í blaðið, og þar sem hann var gætinn maður í fjár- málum, þá ætlaði hann fyrst að reyna styttri kúrinn. Eftir að hann hafði verið krafinn um sína 500 franka, var honum vísað inn í klefa, þar sem hann skyldi afklæða sig. Er því var lokið, var hann leiddur inn í baðklefa, þar sem spikfeit ,madama" þvoði hon- um og burstaði frá hvirfli til ylja. Síðan smurði hún hann hátt og lágt í ilmandi olíu og vísaði honum til dyra. Hann gekk út úr dyrunum, og þær lokuðust að baki honum á samri stundu. Manfred stóð aleinn og alls- nakinn í stórum leikfimisal, fullum af alls kyns áhöldum. Þarna inni átti hann að dvelja, þangað til dyrnar opnuðust aft- ur að fimm mínútum liðnum, eftir því sem kerlingin hafði sagt honum um leið og hún ýtti honum inn í salinn. Hann áttaði sig ekki á því, hvað þetta átti að þýða, og datt í hug, að hér væri aðeins verið að svíkja fé út úr sér, en þá skeði nokkuð. Leynidyr á einum veggnum opnuðust skyndilega og inn kom sá girnilegasti stúdlkulíkami, sem sjáöldur Manfreds höfðu hing- að til litið. Engin einasta spjör huldi hinn dásamlega skapnað, nakin eins og sjálf Eva í Para- dís tipiaði hún með vaggandi mjöðmum í áttina til Man- freds, sem i fátinu, sem á hann hafði komið við hina óvæntu sýn, reyndi að skýla sér bak við stóran „stökk- hest". Hin svörtu augu hennar g"I8ðu éinV'óg tinna, blóðrauðar' varirnar brostu freistandi og fílabeinshvít brjóstin boppuðu riíjúKl'egá<l'við hvert skref, sem hún tök. Manfred hefir aldrei verið augu og gapandi munn, við þessa girnilegu sýn, og hon- um fannst blóðið sjóða í æð- um sér. Svo kom hann skyndi- lega auga á silkiborða, sem stúlkan bar um mjótt mittið. Á bandinu stóð: „Þú átt mig, ef þú getur náð mér!" Manfied hefir aldrei verið neinn spretthlaupari, svo orð væri á gerandi, en það er þó spurning, hvort hann hefir ekki slegið öll heimsmet á næstu fimm mínútum, þegar hann sem frávita hentist aftur og fram um salinn á eftir hinni freistandi „Evu". Að minnsta kosti hefði enginn að óreyndu trúað á hann þeirri fimi, sem hann sýndi nú. Hann lék sér eins og api upp uœ kaðalstiga, klifraði á bitum og örmjóum slám og stökk yfir „hesta" og „kistur" án þess að sýna tiltakanlegan stirðleika. En því miður var „syndaeplið" enn snarara í snúningum. Hvað eftir annað tókst bonum reyndar að snerta við þessum dásamlega líkama með fingurgómunum — en lengra komst hann ekki! Þegar fimm mínútur voru liðnar, opnuðust leyndyr aftur, og kroppurinn fagri hvarf eins og píla. Uppgefinn og örmagna skreiddist Manfred út úr saln- um, og feita „madaman" tók hann og vigtaði hann af ná- kvæmni. Og sjá, hann hafði létzt um nákvæmlega fimm kiló. Þegar Manfred kom til baka til hótelsins, kastaði hann sér yfir Gullan eins og rándýr. Og hún hlaut að hrífast með af hinum áður óþekkta krafti og karlmannlegheitum kærasta síns og gaf sig honum á vald af líkama og sál í velheppnaðri skemmtiferð um völundarhús ástarinnar. Hún lifði þó í sælli óvissu um það, hver sú upp- spretta var, sem maðurinn hafði drukkið af, og gerði hann — að því er virtist — algjör- lega óseðjandi af ástaratlot- um. Um nóttina dreymdi Man- fred hina fegurstu drauma Honum þótti hann hvíla í faðmi gyðjunnar frá leikfimi- salnum á gullsaumaðri, dún- mjúkri sæng og borða lyst sína a'f öllum hinum forboðni; ávöxtum ástarinnar. Og litlir, vængjaðir ástarguðir svifu í loftinu, hvíslandi lögmálum ástarinnar, og þeytandi gullna lúðra. „Mótleikari" hans var sannkallaður meistari syndar- innar, æpandi ögrun við öll siðalögmál, hin fullkomnasta fjölleikakona í himneskum leikfimisal ástarinnar! ' Hann vaknaði um morguninn, sæll og hamingjusamur. Þegai sama morgun héltl hann hröðum skrefum til megr unarstofnunarinnar, skjálfandi af eftirvæntingu. Nú skyldi hann taka lengri kúrinn! Þa fengi hann að vera tíu mínút- ur í salnum. Hann titraði af vellíðan af tilhugsuninni einni saman. í þetta skipti skyldi blessuð dúfan ekki sleppa frá honum. þótt hann svo möl- bryti hvert einasta bein í skrokkrum á sér! Hann var óþolinmóður, með- an verið var að þvo honum og olíubera. Girndin svall og bránn í honum — nú skyldi draumur næturinnar verða að veruleika. Honum var vísað inn í leik- fimisa3:nn og dyrnar lokuðust að bak; honum. Fullur brenn- andi eftirvæntingar starði hann í áttina til leynidyranna. Sekúndurnar urðu að heilli ei- lífð. Loksins opnuðust dyrnar. Manfred hrökk við og nuddaði augun. Það sem hann sá, or- sakaði hjá honum það fyrir- bæri, sem oftast er nefnt taugaáfall. Inn í salinn gekk risastór negri af mannætukyni með svellandi vöðva undir gljáandi skinninu, og djöfullegt glott lék um varir hans. Hann nálg- aðist aumingja Manfred smjatt- andi og sleikjandi græðgislega útum. Með vaxandi örvænt- ingu las Mnfredá bandið, sem hékk é feitum maga mannæt- unnarr ,,Ég á þig, ef ég get náð þér!" Þau afrek, sem Manfred hafði unnið í þessum sama sal daginn áður, voru hreinasti barnaleikur hjá því sem hann gerði nú á þeim tíu mínútum, sem honum voru ætlaðar. Sennilega hefir enginn annar leikfimisalur nokkurn tíma verið vitni að öðrum eins ham- förum mannlegs líkama og þeim, sem nú gat að líta. Þegar hann um síðir dróst örmagna inn á hótelherbergi'ð sitt, voru gleði Gullan engin takmörk sett, því að ýstran hans aumingja Manfreds var alls ekki lengur tiL KOMPAN Slysafréttir. - Pörupiltar. Þjónustuleysi. - Aka fullir. - Arnold og Bach. ¦ Löglegt eða ólöglegt. Flestir hafa tekið eftir því, að mjög ber á því í fréttum, að eftir- litsskip brezka fiskveiðiflotans óska þess að mega fara með slasaða menn til hafnar. Hefur þetta orðið til þess, að marg- ir fara að ímynda sér^ að einhver óvenjulegur slysafaraldur sé hér á miðunum um þessar mundir. Þó mun, sem betur fer, málum ekki vera þannig háttað. Skýringin er einfaldlega sú, að nú kemur það í fréttum í hvert einasta skipti, sem maður slasast, en áður var aðeins haft orð á slíku, ef menn hreinlega drápust á íslandsmiðum. Það er vonandi að íslenzk stjórn- völd taki pilta þá réttum tökum, sem gerðu sér lítið fyrir og stálu fimm bílum í Fuglafirði í Fœreyjum og ollu milljónatjóni. Það er að vísu óskiljanlegt að Fcer- eyingar skuli hafa sleppt þessu hyski úr landi í stað þess að kyrrrsetja skipið. Ekki vitum vér gjörla, hvort trygg- ing hefur verið lögð fram fyrir þvi tjóni, sem mennirnir ollu, en þeir voru sem kunnugt er skipverjar á Náttfara. Fœreyingar er sú þjóðin, sem virð- ist ætla að sýna það í verki að hún standi allra þjóða tryggast með okk- ur í landhelgisdeilunni og er það sannarlega okkur og íslenzkum sjó- mönnum til stórskammar, hvernig þessir þokkapiltar hafa komið fram í fámennu byggðarlagi hjá frændum okkar Færeyingum. Þó þeir kunni sjálfsagt ekki að skammast sín er al- veg full ástœða til að láta þá borga brúsann uppí topp. Flestar stéttir í þjóðfélaginu vœla sáran yfir kjörum, kaupi, verðbólgu og fleiru. Þessi barlómur hljómar ekki hvað sízt úr herbúðum leigubílstjóra, sem segjast upp til hópa vera að fara á hausinn vegna hœkkana á bensíni, viðgerðarkostnaði og fleiru. Það er þó svo að ekki virðast þeir allir vera á heljarþröminni, ef marka má af dugnaði þeirra við akstur, þeg- ar þeirra er helst þörf. . .Sannleikurinn er sá að það er næst- um vonlaust að fá leigubíl, ef fólk hefur látið það eftir sér að fara á veitingastaði borgarinnar um helgi og virðist það talsvert algengt að leigu- bílstjórar leggi ókutœkjum sínum þegar þeirra er helst þörf. Það vœri fróðlegt að vita, hvort bif- reiðastöðvarnar hafi nokkrum skyld- um að gegna við kúnnana. Þó að við vitum raunar að þeir hafi það ekki, þá œtti siðferðisvitundin að segja til sín endrum og eins. Ekki er nokkur vafi á því að leigu- bílahalærið á tasverðan þátt í því að menn hætta á það að taka bíla sína og aka á þeim þangað sem fyrirfram er vitað að vín verði haft um hönd. . Það er ekkert spaug að búa inni við Ártún, eða í Breiðholtinu og kom- ast ekki nema labbandi vestan úr bæ. Þeir félagar Arnold og Back ætla sannarlega ekki að gera það enda- sleppt, en það eru þeir félagar, sem sömdu hina svokölluðu farsa sem sýndir voru hérlendis fyrr á árum við fádœma fögnuð, og virðast nú aftur vera að ná sínum gömlu vinsœldum. í fyrra setti Leikfélag Reykjavíkui upp Spanskfluguna eftir þá félaga til styrktar fyrir leikhúsbyggingarsjóð og græddur milljónir; og nú er Leikfélaq Akureyrar að sýna „Stundum og stundum ekki" og virðist sú sýning œtla að ná fádœma vinsældum. Sem sagt, það virðist vera ábata- samast að vera ekki allt of hátíðlegur. Þá virðist það loks vera komiS á hreint, að Keflavíkursjónvarpið sé löglegt, þó ekki séu nú allir á eitt sáttir um það. Þetta hefur komið fram í viðtölutn í fjölmiðlum við utanríkisráðherra. . Að vísu virðist mjög í tízku innan núverandi ríkisstjórnar að ráðherr- arnir hafi „persónulegar skoðanir," sem kallað er og stangast þær þá stundum á við skoðanir ríkisstjórnar- innar. En hvað um það þá er senni- legt, að málin skýrist, þegar viðrœð- ur verða teknar upp um varnarliðið eftir áramót. ¦¦•¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦¦i

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.