Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 15.12.1972, Blaðsíða 8

Ný vikutíðindi - 15.12.1972, Blaðsíða 8
8 NY VIKUTIÐINDI Bækur, §em bei*ast Tryggvi Gunnarsson Ævisaga, rituð af Bergsteini Jónssyni. — Bókaútgáfa Menningarsjóðs. Þriðja bindið af ævisögu þessa merka manns. Stór bó&, myndum skrýdd. Er rit þetta samantekið að tilhlutan Lands- banka íslands og Seðlabanka íslands, og fjallar þetta bindi fyrst og fremst um Tryggva sem stjórnmálamann. Það var ekki seinna vænna að gera þessum gagnmerka manni og ævistarfi hans góð skil í rituðu máli. Gæti stutt æviágrip hans einnig orðið ungum mönnum hollt lesefni. Austurlandahraðlestin Skáldsaga eftir Agata Christie. Útgefandi: Prentsmiðja Jóns Helgasonar. Það þarf ekki að fara mörg- um orðum um bók eftir þessa bráðsnjöllu skáldkonu. Hún bregst aldrei lesanda sínum í snilldarlegri frásagnargáfu. Fást Sorgarleikur eftir Johann Wolfgang von Goete, í þýðingu Yngva Jóhannessonar. — Bókaútgáfa Menningarsjóðs. í formála þýðanda segir: „Allir, sem nokkuð þekkja til heimsbókmennta, kannast við Fást og vita, að það er nafn á leikriti, sem ef til vill er frægast leikrit allra tími (að verkum Shakespeares ekki undanskildum), eftir mesta skáld Þjóðverja J. W. Goete (1739—1832)." Það er fengur í því að fá þetta verk útgefið í heild, en það er að miklu leyti í rím- uðum ljóðum. Af skáldum Ritgerðir eftir Halldór Laxness. — Bókaútgáfa Menningarsjóðs. Greinar þessar fjalla um 20 nafnkennd íslenzk skáld á seinni tímum, dregnar út úr ritgerða- og greinasöfnum höfundarins. Þarna fá Tómas, Steinn og Davíð sína einkun, svo einhver nöfn séu nefnd þeirra skálda, sem Laxness rit- ar um í bók þessari. Hannes Pétursson valdi efn- ið, en teikningar eru eftir Gerði Ragnarsdóttur. Seint á ferð Sögur ,1935—1942, eftir Ólaf Jóhann Sigurðsson. — Bóka- útgáfa Menningarsjóðs. Þetta er nítjánda bók Ólafs Jóhanns, sem vakti mikla at- hygli á sér fyrir stríð, þá korn- ungur maður, og hefur síðan látið írá sér fara ýmsar veiga- miklar skáldsögur, slitrótt þó. Hér er á ferð safn smásagna eftir hann ,og eru þær ellefu að tölu, allar frá því höfundur var um og innan við tvítugt, smávægilega lagfærðar. Landið týnda Skáldsaga, eftir Jóhannes V. Jensen, í þýðingu Sverris Kristjánssonar. — Bókaútgáfa Menningarsjóðs. Bók úr hinu mikla verki frægasta skálds Dana, „Den lange Rejse". Er hér á ferð- inni sagan um Loga, sem „skreið upp á fjallið helga og stal frá því eldinum, upphafi allrar menningar", eins og seg- ir í eftirmála þýðandans. Það er fengur að þessari bók. Brosið Skáldsaga eftir stórskáldið Kristmann Guðmundsson. — Útgefandi: Prentsmiðja Jóns Helgasonar. Á tímum svartsýni og böl- hyggju lætur lífsreyndur rit- höfundur frá sér fara bók, þar sem hið góða í mannlíf- inu verður öllum öflum yfir- sterkara. Sagan gerist í sjávarþorpi um aldarmótin og er dregin fíngerðum frásögustíl. Hreysikötturinn Höfundur: Philips Oppenheim. Útg.: Prentsmiðja Jóns Helgasonar. Karlmannasaga úr undir- heimunum. Gimsteinarán. Svik. Oppenheim hefur löngum verið talinn vandaðasti saka- málahöfundur heimsins, enda svíkur þessi saga engan. Grænlandsfarið Ferðabók eftir Jónas Guð- mundsson. — Útgefandi: Hildur. Margslungin ferðasaga, sem segir frá mannraunum og bar- áttu sjómanna og hinu sér- kennilega mannlífi, sem lifað hefur verið í árþúsundir i auðnum norðursins. Bókin er fjörlega rituð, full af kímni og furðusögum. Baráttan við Indíána. Frumbyggjasaga fyrir stráka, eftir Elmer Horn, með teikn- ingum eftir Gunnar Bratle, í þýðingu Jónínu Steinþórsdótt- ur. — Útg.: Æskan. Þetta er 5. frumbyggjabókin, sem Æskan gefur út. Segir frá mikilli baráttu norskra frum- bygg.ja við Indíánaflokk, sem allt í einu birtist. Sendir það eftir hjálp ,en áður en hún berst, kveikja Indíánarnir í húsi Knúts og sumir særast. Vinsæll bókaflokkur. Viðskiptaskráin 1972-73. hefur borist blaðinu fyrir nokkru. Er þetta 35. árgangur og bókinni fylgir brunabóta- og fasteignamat Reykjavíkur 1972. Þetta er fyrst og fremst adressubók viðskipta- og at- hafnalífsins í landinu — þ.e. í henni má' finna nöfn og heim- ilisföng fyrirtækja og einstakl- inga, sem reka viðskipti eða atvinnu í einhverri mynd. Útgefandi er Steindórsprent hf. Upp á líf og dauða. Barna og unglingabók eftir Ragnar Þorsteinsson. Útgef.: Æskan- Hér segir frá tveimur stálp- uðum börnum, tvíburunum Silju og Sindra, sem fá lánaða litla seglskektu, en lenda í óveðri og stranda undir eyði- býli. Þau komast klakklaust í land cg leita skjóls í auða hús- inu, en þar fá þau óvænta og óheillavænlega heimsókn. Þetta er 5. bók höfundarins u glasbotninum Vandamál Ung kona kom til lœknis til bess að leita ráða fna honum. Hún var feimin og gekk seinlega að bera fram erindi sitt. Lœknirinn komst pó að pví, að hjóna- band hennar var barnlaust og að hún og maður hennar höfðu bœði áhuga á pví að eignast barn. — Hve lengi hafið pið verið gift? spurði lœknir inn. — Sex ár. — Þá œttuð pið að vera búin að eignast barn fyrir löngu, sagði lœknirinn. Gjörið svo vel að fara úr fötunum; svo skulum við sjá til hvað hœgt er að gera. Frúin roðnaði og sagði með hægð: — Mið langaði nú til að eignast fyrsta barnið með manninum mínum. afhenda lánardrottnunum jakkann! Menntun: Sími í borð- stofunni, til þess að trufla borðhaldið; steriótæki í dag- stofunni til þess að trufla nágrannana, sjónvarpstæki í sömu stofu til þess að trufla lesturinn ... Ekkja: Kona, sem veit allt um karlmenn — og allir þeir karlmenn, sem vita eitthvað um hana, eru dánir. Mesti vandinn var sá, að hníga dauð niður á eðlileg- an hátt. Allt fór vel á sviðinu, og stúlkan lék hlutverk sitt vel. Elskhuginn hleypti af byssu sinni, stúlkan hneig styni- andi niður og morðinginn æpti angistarlega: „Hvað hef ég gert? Hvað hef ég gert?" Þá heyrðist rödd aftar- lega úr salnum: „Þú hefur skotið einu hóruna í bænum, bjáninn þinn!" X- * * Orðaskýringar Kurteisi: Að geta geyspað með lokaöan munn. Gullaldavvit: Bækur, sem allir hrósa — en sem eng- inn nennir að lesa. Gjaldprot: Að stinga pen- ingunum í buxnavasana og Skot Leikflokkur kom til bæj- arins. Bæjarbúar sýndu mikinn áhuga og aðgóngu- miðarnir runnu út. En svo kom babb í bát- inn. Hálftíma áður en leik- sýningin átti að byrja, mis- steig ein leikkonan sig og snérist á f æti. Nú voru góð ráð dýr. Sem betur fór fannst skjótlega fegurðardís i plássinu, sem var fús til aö taka að sér hlutverkið. Þetta var líka ósköp ómerki legt aukahlutverk. Stúlkan átti aö segja tvær setning- ar ,og þar að auki átti sá, sem fór með aðal-elskhuga- hlutverkið, að skjóta hana til bana í fyrsta þætti. Maðurinn sagði. .. — Vasaklútur er mikiö þarfaþing, ekki sízt við jarðafarir, þar sem hann er mikið notaður til þess að fela táraskort. — Þegar maður er ást- fanginn, byrjar maður á því að 'olekkja sjálfan sig og endar með því að blekkja aðra. Það er þetta, sem vin- sælt er að kalla rómantík. — Börn eru smáfólk, sem má ekki hegða sér eins og foreldrar þeirra höguðu sér á þeirra aldri. — Drasl er sitt af hverju, sem maöur hendir daginr. áður en maður þarf að nota það. — Skilnaður er venjulega tveim manneskjum að kenna, sem fannst pcer komast allt of seint í hjóna- bandið, — Fyrir ekki nema 20— 30 árum hefðu stúlkur roðn að af skömm hefðu pcer les~ ið bcekur á borð við pcer, sem pcer skrifa núna. — Nú þegar bæði karl- menn og kvenmenn ganga í síðbuxum, er eina ráðið til þess að sjá mismuninn að gera sér grein fyrir hvort þeirra hlustar — það er karlmaðurinn. — Krakkarnir í hverfinu, sem ég bjó í, voru svo baldnir, að mæðurnar þurftu aö spila beripóker við þau, til þess að þau háttuðu á kvöldin. — Kannske hefur Adam ekki haft neitt vandræða- bein, en hann átti í mestu vandræðum með aukarif- beinið úrsér. — Ein leið til aö láta konuna þína hlusta á þig og taka mark á því, sem þú segir, er að tala upp úr svefni. — Dóttir mín býr ekki heima — hún er ekki gift ennþá. — Eí þú segist vera lista- maður, afsannar það eng- inn. — Læröu af títuprjónin- um. Höfuðið á honum stöðvar hann í því að ganga of langt. — Reyndar er fjöldi manna, sem maður hafði ekki hugmynd um að vceri ennpá lifandi, fyrr en mað- ur les í blaðinu að peir vceru dánir. * Nokkrir stuttir . . . — Kobbi, sagði konan hans ásakandi, er þér ljóst, að það er meira en- vika síð- an þú hefur svo mikið sem kysst mig? — Meira en vikár siðari* endurtók Kobbi undrandi og fljótmæltur. Það þykir mér skrítið. Hver er það þá, sem ég hef kysst? • Hann var aö fylgja þeirri fallegustu og ljóshærðustu heim af starfsmannaball- inu. — Segir þú móður þinni allt, sem þú gerir á svona böllum? — Nei, en aftur á móti er maðurinn minn afskaplega forvitinn. • — Ég fer aldrei aftur í berjamó með Pétri, sagði Silla bálreið viö vinkonu sína. — Nú, hvað gerði hann? — Hann tíndi ber allan tímann. • — Mamma, hvenær varð pabbi kennari hjá Rauða- krossinum? — Hvað meinarðu barn? — Nú, hann er að kenna vinnukonunni blástursað- ferðina frammi í eldhúsi. • — Hefur þig aldrei lang- aö til að kunna að fljúga? — Jú — einu sinni, þeg- ar ég var með stúlku á 32. hæð og maðurinn hennar kom heim. • — Astin mín! Eg gæti dáið íyrir þig. — Já, þetta segirðu allt- af. En við skulum sjá, hvort þú lætur nokkurn tíma verða af því.

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.