Skólablaðið - 01.10.1951, Blaðsíða 10

- 10
Fyrrum var á stundum hafður sá siður
á hór í Skólahlaðinu að flytja greinar
•«un helztu merkismenn skólans og kynna þa
og starf þeirra fávísum lesendum. Nu
þykir oss vel hlýða að þessi hattur
verði upp tekinn, einkum þar eð nýliðar
í skólanum eru svo fjölmennir orðnir og
hafa hina mestu þörf fyrir að kynnast
starfa embættismanna vorra oy eigi síður
að vita á þeim nokkur öeili persónulega.
Því er í ráði að birta í hverju blaði
í vetur, slíkar umsagnir um nokkra vora
beztu menn. Eigi munu þær að öllu verða
í stíl venjulegra dánaminninga, heldur
lcitast við að hafa þær nokkuð sann-
orðari, þótt sneytt verði hjá dónalegum
ófræéingun 03 hnútuköstum. Sem dæmi um
hin í’yrri skrif um þetta efni birtun
vór nú grein úr jólablaðinu 1940 un þá-
verandi inspector plateerum,sem flestum
nenendum þessa skóla er að góðu? kunnur,
Gunnar hrin;'.;jari Norland.
Sjá þennan mann.
Hann er klæddur að hætti tízkufróð-
ra bæjarnanna. Hár hans er fagurlega
lagt. Rödd hans er sem útvarpsþuls.
Enginn handleikur vindling glæsilegar
en hann. Qg samt er saga hans ekki saga
veraldarvans borgarbúa.
Langt fjarri hringiðu stórborgaina
£ auðn Norður-ÍToregs vaknaði hann til
meðvitundar um hinn stóra heim. í brim-
gný íshafsins skynjaði hann stórbrotna
hetjutónlist 03 seiðandi suðræna söngva.
Við barm norrsnnar nætur sá hann land
feðra sinna í draumsýn, og hann strengdi
þess heit að leita þess, er hann hofði
aldur til.
Tíminn loið.
JÍraf jöldi ævi hans varð táknaður
með tveim tölustöfum. Eann bjóst til
brottfarar.
Öldur úthafsins skoluðu honum á
land við Sprengisand. Hann var heima.
Hann leit hina íslenzku sól í fyrsta
sinni, og hún brosti við honum. Hann
kannaði dali Norðurlands, og þeir breiddu
út faðminn á móti honum. Svo valdi hann
sór bústað, þar sem sjórinn gerist nær-
göngulastur við Holtsgötuna,
Slík er saga hringjarans okkar.
Við undrumst hina gagngeru breyt-
ingu, er hór virðist orðin. Hvernig
getur saklaust náttúrubarn breytzt svo
skyndilega í kaldlyndau heimsmann?
En bíðum við.
Hann hringir. Kann hringir eitt
heljarmikið gling-gling-gló. Og í þv£
gling-gling-glói birtist hann okkur £
krafti uppruna sins.
Brimgnýr hafsins, hetjutónlist
náttúruaflanna fyllir hugi okkar. Og
vio siðasta gling-gling-glóið vakna innst
i sálum okkar angurbliðir tónar. Sál
hans öll hefur birzt okkur,
Sannlega, se.nnlega mun engin nokkru
sinni fá umflúið uppruna sinn.
Og þá s&mir vel að lesendur fái að kynn-
ast þeim manni, er nú skipar þe ssa
virðingarstöðu;
Hann passar nok sitt dont.
Klukkan er langt gengin i tvö, og
skcladagurinn að enda kominn. Menn eru
farnir að aka sór, ymja 0g rymja í takt
við garnanna gaul 0g búksins baul. Allra
sálir renna saman í eina sálarvitund, er
bíður með óþreyju eftir rcðasteini lausn-
arinnar s Þreytulegu glamri skólabjöllr*
unnar. Og loksins glymur hún sitt gling
gling gló; það er dagsins tólfta og síð-
asta dingaling. Upp standa menn, og úb