Skólablaðið - 01.10.1951, Blaðsíða 17

- 17 -
símirn og sagði f1jótmælturs
- Ég var að uppgötva, að ég á annað
hertergi hér handa yður, miklu þægilegra
og það er líka moti sol, che, ég mundi
hara ekki eftir því £ svipinn, það er
ehé, 'nefnilega, það er nýlaust, Nr. 16,
ég skal fylgja yður þangað.
Enga sviphreytingu var að sja á gest-
inum meðan gistihússtjorinn fylgdi honum
til herhergisins með hugti og heygingum.
En þegar þjénustustúlkan var farin eftir
að hafa gengið fre föggum hans, sneri
hann sér að gistiiússtjóranum og sagði
ekki évingjarnlega:
- Ég vil,að þér gerið yður það ljost
að ég vil fyrir hvern mun ekki láta neitt
spyrjast um dvöl mína hér, Ég er hingað
kominn til að njéta friðar og hvíldar og
losna við allan eril og umstang. Ég er
orðinn dauðþreyttur eftir vetrarstarfið
og þarf að hvíla mig. Þér skiljið það
kannske, hve það hefur lamandi ahrif a
taugarnar að vera sí og æ að standa í
allskyns önnum: samningagerðir, undir-
skriftir, víxillán, þref um to^arakaup
og gjaldeyrismál allan liðlangan daginn
og vera vakinn á néttunni til að sitja
fundi með ráðherrum og hankastjorum um
kaup og sölu á jörðum, fasteignun og öðru
drasli. Hingað til hef ég ekki einu
sinni haft frið £ sumarfrrunum fyrir á-
riðandi skeytum og hréfum og mönnum, sem
sifellt nauða á manni með viðtal um að-
kal-landi vandamál.
- Ég skil, sagði gistihússtjorinn og
kinkaði kolli fúllur samúðar ojskiln-
ings.
Þess vegna hef tekið £ann kostinn
að fara hingað aleinn og let engan vita,
hvert förinni var heitið, hélt Tílhjálmur
Agnars áfram og. gekk Um gélf. Þess vegna
vona ég, a.ð enginn péstur komi hingað og
enginn illg’jarn ráðherra þefi addresuna-
uppi til að senda' mér skeyti um sölutil-
hoð á ’einhverri síldarverksmiðjunni
mihni, Og ég treysti yður horra ...
herra.,..
- Herra Sigurður jénsson, sagði gisti-
hússtjérinn auðmjúkur og hmeigði sig,
- já, ég treýsti yður herra -Sigurður
til þess að láta éngan, békstaf.lega
engan láta vita af dvöl minni hér-þv£
annars er allt mitt sumarfri énýtt.
- Latið mig algjörlega sjá um það^
sagði herra Sigurður jénsson, gistihús-
stjéri og hneigði sig enn, engin lifandi
sála skal fá að vita um^ að þér seuð her.
- Það er ágætt, ég ma £a treysta^yður
fullkomlega, sagði forstjérinn og let á
sér skilja, að samtalinu væri lokið,
vona að siðustu, að öll þjénusta sé
her lipur og vel af hendi leyst,
- Ég skal sjá um það, sagði gistihús-
stjérinn, þér skuluð hara kvarta til min
ef einhverju er ábotavant.
- Þakka yður fyrir, sagði forstjérinn,
þá var það ekki annað að sinni.
- Nei takk, já þakka yður fyrir, takk
takk, sagði herra Sigurður jénsson og
hneigði sig nú dýpst. Sfðan gekk hann
burt.
Þegar gesturinn var einn orðinn £
herherginu, gekk hann enn nokkra stund
um gélf, neri ánægjulega saman hönclum
og kimdi litið eitt. En hann var þreytt
ur eftir langt feröalag og ték á sig
náðir fljétlega. í fyrsta^sinn um langt
skeið svaf hann rélega, ánægður og satt-
ur við tilveruna.
Ilerra Sigurður jénssonj gistihús-
stjéri heitstrengdi það nu með sjálfum
sér að láta hinn tigna gest sinn finna,
að hér á islenzku sveitahételi væri
engu siðri þjénusta en á lúxusrisa-
hételum meginlandanna. Vilhjálmur
Agnars skyldi sjá, að enginn munur var
á þjénustu á Grænuvöll’um eða Waldorf
Astoria, Herra Sigurður háttaði ánægð-
ur og hugði gott til gléðarihnar ’að snú-
ast fyrir þe’nnan nýja gest, sem var ein-
hver ríkasti og voldugasti maður lands*
íns. Hann skyldi stinga því að fram- .
reiðslustúlkunum, þernunum:og kokkræfl-
inum, að hér væri maður, sem vagri v.erð-
ur þægilegs viðméts og ljúffengs matar,
hahn skyldí samt gæta sín að segja ekki
nafn forstjérans, énei, þann hafði veri
beðinn sérstaklega fyrir það. Og einn.
skyldi hann sitja að leyndarmálinu, þar
til forstjérinn var fariian, Og ánægður
sofnaði hann yfir því að vera einka-
trúnaðarmaður þessafræga manns.
Morgundagurinn rann upp, og það var
dumbungsveður, Hinir fáu gestir gisti-