Landneminn - 01.07.1955, Blaðsíða 9

Landneminn - 01.07.1955, Blaðsíða 9
aka mömmu upp í sveit, þar sem lömbin leika sér. Nei, ég ætla að verða sjómaður, segir Svavar ákveðinn um leið og hann togar í annan sokkinn sinn. Er það? segir móðir hans leið. Ég vil fara á sjóinn eins og pabbi og Bjössi. Svavar er háttaður og Stella fer og sækir kassann með gullunum hans og lætur hann við rúmið hans. Síðan fer hún að hátta. Seztu hjá mér, mamma, segir Svavar litli. Móðir hans sezt á rúmstokkinn hjá honum meðan hann er að sofna. Kvöldið líður og systkinin sofna. Móðir þeirra situr kyrr á rúminu hjá Svavari litla og fer að tala í hálfum hljóðum yfir börnum sín- um sofandi: Þú veizt það ekki, litli vinur minn, að pabbi og Bjössi bróðir þinn eru dánir. Þeir dóu af því að þeir voru á sjónum. Utgerðarmaðurinn kom til mömmu í dag og tilkynnti mömmu Iát þeirra. Þýzkur kafbátur kom upp á yfirborðið og hóf skothríð á skipið. Það dóu margir menn, líka pabbi og Bjössi. Og þegar útgerðar- maðurinn var farinn varð mamma allt í einu máttlaus og lagðist í mmið og skalf eins og hrísla fyrir vindi. En mamma getur ekki grátið. Já, vinur minn, það eru svo miklar hættur á sjónum núna í stríðinu, og stríðið getur staðið svo lengi, að þú verðir orðinn fullorðinn maður, áð- ur en því lýkur. 0, megi drauma- dísirnar gera þig afhuga sjónum. Það eru svo miklar hættur á sjón- um, hættur af tundurduflum og kaf- bátum, hættur af flugvélumog her- skipum. 1 stríðinu er engin miskunn sýnd. Það er skotið á saklausa litla línuveiðara, saklausu litlu línuveið- arana, sem færa fólkinu líf og yl. Hún þagnar andartak og horfir á kassann með gullunum í. Hugur hennar reikar aftur í tímann. Þarna er jeppabíll, sem pabbi hans gaf honum á jólunum. Það voru yndis- leg jól. Þá voru allir heima. For- eldrar hennar komu í heimsókn og voru hjá þeim um jólin. Og þarna er brunabíllinn, sem afi hans og amma gáfu honum. Þau fóru öll í kirkju á aðfangadagskvöldið. Og þegar komið var úr kirkjunni var kveikt á jólatrénu og svo var jóla- maturinn fram reiddur. Svo voru sungnir jólasálmar og dansað kring- um jólatréð. Jólasveinninn kom með jólagjafirnar. Það var Bjössi. Hann átti jólasveinabúning. Jólin eru ekki aðeins hátíð barnanna, þau eru hátíð heimilanna. Þau eru há- mark heimilislífsins. Þau laða fram ástina og friðinn, gleðina og vin- áttuna. En hver gaf honum skipið? Æ, já, það var hann Bjössi. Og nú er hann dáinn. Óneitanlega er skipið glæsileg jólagjöf. Bjössi var vand- látur. Og það var Bjössi, sem keypti jólatréð og Stella systir hans fór með honum. Pabbi þeirra keypti Ifósasamstæðuna á jólatréð, marg- litu ljósaperurnar í stað tólgarkert- anna. Nú er hann dáinn. Svavar litli vaknar og biður um að drekka. Móðir hans sækir hon- um mjólk. Hvar er skipið mitt, segir hann, eins og hann hafi dreymt það. Mikið hlökkuðum við börnin til í sveitinni þesrar vorið kom og fugl- arnir og við fórum upp til heiða, segir móðir hans annars hugar. Skipið mitt, segir hann og ætlar að fara að gráta. Skipið þitt er hérna, segir hún og sækir það í rúmið sitt og færir honum. Hann verður að fá að leika sér að skipinu, sem hann Bjössi gaf homun í jólagjöf. Ef til vill verður stríðinu lokið, þegar Svavar litli verður orðinn stór, hugsar hún. Hanri Iætur skipið undir koddann sinn og sofnar. Hún situr enn um stund og skoðar gullin hans. Á næstu jólum verður enginn pabbi og enginn Bjössi. Það verða ömurleg jól. Guð gefi okkur styrk til þess að lifa þessu lífi. Hún stendur upp og gengur að rúminu sínu og Ieggst fyrir. Minn- ingarnar sækja enn á hana og halda fyrir henni vöku. Hún var ung, þeg- ar hún hitti hann í fyrsta sinn. Hann var þá á síldarbát, en hún var síld- arstúlka í landi. Hann hjálpaði henni að salta meðan á lönduninni stóð og hann átti frí. Hún hugsaði: Það er ég viss um, að hann verður maðurinn minn. Hann er svo hár og herðabreiður, og augun svo fellega blá, og svarta hárið hans fellur svo vel við þetta veðurbarna andlit. Já, ég er viss- um, að hann verður maðurinn minn. Hann hugsaði: Ég veit, að þessi Ijóshærða stúlka verður konan mín. Það er eitthvað við hana, eitthvað, sem vekur hjá manni traust. Þessu játtu þau svo seinna hvort fyrir öðru. Síðan eru 20 ár. Þau vildu bæði eiga heima við sjóinn, því að við sjóinn höfðu þau alltaf átt heima. Og þau festu kaup á þessu húsi af því að það var við sjóinn. Fyrst eftir að hún kom í húsið og var ókunnug, kölluðu nágrannar hennar hana konuna við sjóinn. Það er komið undir morgun og hún sofnar út frá endurminningun- um. Hún vaknar við það, að Stella kemur grátandi inn með morgun- blöðin. Pabbi og Bjössi eru dánir, segir Stella og hleypur grátandi til móð- ur sinnar. Gráttu ekki, Stella mín, við eig- um öll eftir að fara til guðs, og þá munum við sjá þá aftur, segir móð- ir hennar og reynir af veikum mætti að hugga hana. Pabbi, og Bjössi ... Meira getur Stella ekki sagt fyrir ekka. Hún leggst í rúmið hjá móður sinni og hjúfrar sig að henni. LANÖNEMINN 9

x

Landneminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Landneminn
https://timarit.is/publication/893

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.