Landneminn - 01.07.1955, Blaðsíða 14

Landneminn - 01.07.1955, Blaðsíða 14
ELÍAS 1! A K Frsi friðarþingi í Stokklioliiii Mér er Ijúft að verða við tilmæl- um um að geta að nokkru friðarþings þess, sem háð var í Stokkhólmi dagana 18.—25. nóvember síðastlið- inn. Á vegum Heimsfriðarráðsins komu þar saman fulltrúar af svotil öllum þjóðernum óg með margvís- legar stjórnmálaskoðanir, allir í þeim tilgangi einum að varðveita eftir megni það, sem framar öllu er lífsnauðsyn gervöllu mannkyni eins og nú er komið: friðinn. En eins og kunnugt er, hafa á síðari árum verið haldnir margir slíkir fundir, m.a. í Stokkhólmi og Prag, einnig með 'þátttöku íslendinga. Héðan að heiman kom nú til þingsins fimm manna nefnd, þann- ig skipuð: frú Sigríður Eiríksdóttir, Magnús Torfi Ólafsson blaðamað- ur, Halldór Kiljan Laxness rithöf., og undirritaður. Þingið kom saman í Circus Djurgárden á Skansinum, sem e,r að vísu ágætis fundarhús (slík húsakynni eru yfirleitt notuð til fundahalda og kvikmyndasýn- inga yfir vetrarmánuðina), en hafði þó þann ókost að vera óheppilega í sveit sett, í úthverfi borgarinnar. Sjálfsagt hefur eki verið unnt að fá annan og hentugri stað, og gtrunar mig að það hafi þá fyrst og fremst verið sökum tómlætis — svo ekki sé fastar að orði kveðið — af hálfu Svía, því að óþarfi er að fara í grafgötur með þá staðreynd, að þing þetta var litið heldur óhýru auga af ýmsum mikilsmetnum aðil- um, og á ég þar einkum við blöðin. Þau þögðu að mestu um þingiS og það sem þar var gert íað „Ny dag" undanteknum), en þó ekki alveg, og kom þessi afstaða þeirra oftast fram á hjákátlegan hátt. Annað slagið voru þau t.d. að birta myndir af ýmsum þekktum mönnum, sem þar voru, og leituðust þá við að stilla ljósmyndurum sínum fyrir framan kirkjulega fulltrúa á þinginu, svo- sem dómprófastinn af Kantaraborg og rússneska biskupinn, Nicolai, D. D. frá Kolomma, og geta þess í hjáleiðinni eins og næsta kátlegrar furðufregnar að, slíkir fulltrúar Krists á jörðunni skyldu vera komn- ir til að sitja friðarþing. Eins og hver getur séð, var orsök þess konar skrifa — og eins þagn- arinnar — sú margtuggna staðhæf- ing, að friðarvilji og hverskonar ályktanir í samræmi við hann séu runnin undan rifjum kommúnista og einungis í þágu „rússneskrar yf- irráðastefnu." Galli heimsfriðar- ráðsins er nefnilega sá, að dómi þeirra sem að staðliæfingunni standa, að Rússar og ýmsa,r vina- íþjóðir þeirra hafa mjög látið að sér kveða við stofnun þess og störf frá upphafi; hinsvegar myndi þeim að sjálfsögðu þykja vel' farið og spá :góðu um heimsfriðinn, ef t.d. Dull- es væri forseti iþess og stjórnin samansett af vopnaframleiðendum og „velgerSamönnum mannkynsins" af sauSahúsi Marshalls. En hvað sem því nú líSur, þá er svo mikiS víst, aS iröddum um nauSsyn heims- friðar og tryggingu hans er yfir- leitt ekki léð eyra, sízt ef þær heyr- ast úr „austrinu", og þarf það þó ekki einungis hið „kommúnistiska" tæpum áratug eftir styrjaldarlok, að orð eins og friður og friðaiþing vekja óþæigindatilfinningu hjá ráða- mönnum og skriffinnum ýmsum í hinum kapitaliöka heimi. Það eru ekki einungis hið „kommúnistiska" heimsfriðarráð og fundir á vegum þess, sem vekja þeim ógleði. Jafnvel algerlega „þjóðlegt" og „ókommún- istiskt" friðat'þing, sem mun hafa verið háS í SvíþjóS nokkru á undan íþessu þingi, vakti vægast sagt enga hrifningu og var svotil þagaS í hel af öllum þor.ra blaða í landinu. Þetta heyrði ég sjálfan forsætisráð- herrann, Erlander, staðfesta ós'köp hlutlaust og heiðarlega í ræðu, sem mér gafst kostur á að heyra hann flytja á fundi í Socialdemokratiska föreningen skömmu áður en ég fór frá Stokkhólmi, en sú ræða fjallaði annars um allt annað. Dagana sem heimsfriðarþingiS var háð, mátti hinsvegar lesa í leiðurum ýmissa Stokkhólmsblaða mjög vin- samlegar bollaleggingar og aðdáun á nýlegri yfirlýsingu foringja sænska herráðsins þess efnis, aS nú væri í senn möguleiki og nauSsyn fyrij- Svía að smíða kjarnorku- sprengjur og endurskipuleggja. sænskan hernaðarmátt sem bráðast í samræmi við hugsanlegt atóm- stríS. Það fór hvergi á milli mála í þess háttar skrifum sem ég las, aS greinarhöfundarnir ólu með sér hreystilegt stolt fyrir hönd sinnar tiltölulega smáu þjóðar yfir því, að hún skyldi þó vera ein af þeim fáu á árdögum kjarnorkualdar, sem geta senn státað af þess konar 14 LANDNEMINN

x

Landneminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Landneminn
https://timarit.is/publication/893

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.