Unga Ísland - 01.11.1908, Blaðsíða 3

UNGA ISLAND.
83
aður góði vinur minn, hjálpaðu injer
nú í öllum hamingju bænum!«
»Veistu hvað«, sagði maðurinn,
»fáðu mér fljótt grísinn og taktu gæs-
ina! Jeg þekki leynistig hjer nálægt
og get falið mig«.
Þetta gerðist í einni svipan og að
vörmu spori voru allir liorfnir, mað-
urinn, svínið og Siggi. »Gæfan eltir
mig hreint!« sagði Siggi og hló með
sjálfum sjer og har gæsina áfram.
Hann sá hvorki lögregluþjón eða neinn
annan sem elti hann. Hann hafði
allan hugann á steikinni góðu, fitunni,
fjöðrunum og móður sinni svo ánægðri
og nú kom hann í síðasta þorpið á
leiðinni.
Þar stóð maður við hverfistein sem
hann steig og dró hnif á; hann var
að sjá mjög ánægður, dró á og blístr-
aði og blístraði og dró á og söng
fjöruga vísu í liljóðfalli við stigið.
Að brýna liníf og brýna Ijá
er besta skemtun sem jeg á.
Hvað er betra en hverfisteinn
Hann tif fjár mjer nægir einn.
Siggi stansaði þarna með gæsina
undir hendinni, hann var hrifinn af
glaðlyndi mannsins sem dró á, svo
sagði hann: »Þjer líður víst bæri-
lega, sem getur verið svona kátur og
glaður? Gaman væri að vera það!«
»Og já, kunningia, sagði maðurinn,
»það liggur altaf vel á mjer, jeg hef
altaf peninga í vasann og það geturðu
líka haft með gæsina þína. Hvaðan
er annars gæsin?« »Jeg fjekk hana
fyrir svín«, sagði Siggi. »Og svínið?«
— »Það fjeklc jeg fyrirkú!«. — »Og
kúna?«— »Fyrir hest!«— »0g hest-
inn?« — »Jeg ljet fyrir hann gull-
klepp sem var eins stór og höf-
uðið á mjer«. »En þorparinn þinn!
hvar náðirðu í gullið?« »Jeg vann
fyrir því í sjö ár, þetta var kaupið
mitt«. — »Nú áttu ekki annað eftir
en að geta orðið brýningamaður eins
°g je§. Þá hefurðu peninga í öllum
vösum, en til þessa þarftu ekki annað
en hverfistein, jeg hef einn hjerna, hann
er raunar nokkuð slitinn, en það má
þó notast við hann enn nokkuð. Þú
getur fengið hann fyrir gæsina. Viltu
það ?«
»Jeg að skifta? Já, jeg held það«,
sagði Siggi mjög glaður. »Peninga í
öllum vösum, það er ekki amalegt
starf«.
Maðurinn gaf nú Sigga gamalt
liverfisteinsbrot og tinnustein, sem lá
á veginum og Siggi var mjög ánægð-
ur. Hann var nú sannfærður um að
liann hefði fæðst undir einliverri lieilla
stjörnu, þegar allt gekk honum svona
vel.
En sólin slcein heitt. Siggi var
orðinn bæði hungraður og þyrstur og
steinarnir voru þungir, eins og gull-
kleppurinn hafði verið fyrr og hann
hrópaði: »Bara að jeg þyrfti ekki
að bera þessa þungu byrði». Brunn-
ur var við veginn, þar ætlaði Siggi
að svala þorsta sínum og beygði sig
niður, en í því misti hann steinana,
sem fjellu í brunninn og enginn varð
glaðari en Siggi að geta orðið svona
allt í einu laus við þessa þungu steina
svona alveg af sjálfu sjer. Nú reis
liann glaður á fætur, laus við allar
áhyggjur og byrðar og leit svo á að
hann væri gæfusamasti maður undir
sólunni og kom nú mjög ánægður
heim til móður sinnar, — lánsami
Siggi.
Múnchausenssög'ur.
X.
Eflaust haía allir hej'rt talað um
dýrlinginn Húnbjart hinn lielga, sem
er verndari veiðimanna, og eins um
hjörtinn fagra sem hann sá einusinni
úti í skógi og liafði hann krosstrje
milli hornanna. Myndir af hirti þess-