Unga Ísland - 15.05.1911, Blaðsíða 1

Unga Ísland - 15.05.1911, Blaðsíða 1
* ö^ is*~4 >V \} ' MYNDABLAÐ v/ fe. HANDA BÖRNUM OG UNGLINGUM -Ssssg- ÚTOEFANDI; HELGl VALTYSSON 5. blað. Maí 1911. VII. árg. CL^S .MIJ t-nf &%% cJgí) t-J; f^j II. Æskuárin, 1828—33. Átján ára gamall fór Ole Bull til Kristjaníu og ætlaði að verða stúdent. En það varð hann aldrei. Hann hirti Htið um bækurnar, spilaði daga og nætur hjá vinum og kunningjum sínum og féll svo í gegn í latneskum stíl. Og þegar Ole barmaði sér fyrir einum háskólakenn- aranum, sagði kennarinn við hann, að svo mundi best farið, er farið hefði, — hann dygði hvort sem er ekki til að vera prestur eða annar embættismaður. En hann ætti að verða fiðluleikari og ekkert annað. — — Ole Bull spilaði svo um hríð í Kristí- aníu bæði við leikhúsið og í hljómleika- félaginu. Hann var mikill vinur Werge- lands, og stóðu þeir fremstir í fylking þeirra æskumanna, er þá höfðu risið gegn erlendu oki (dönsku) í allri menning og börðust með hnúum og hnefum fyrir öllu, sem norskt var — ram-norskt meira að segja. Enda réði þá danskur hugsunar- háttur, danskir siðir og dönsk tunga lög- um og lofum í Noregi. — En þá vakn- aði þjóðernishreyfingin mikla, sem lyft hefir Noregi til vegs og virðingar á ný, og gert hann að lokum að frjálsu og sjálfstæðu ríki. — Wergeland, Ole Bull o. m. fl. ungir Norðmenn vóru Noregi það, er Jónas og »/yó7/z/s«mennirnir vóru oss íslendingum. — Pá var vor í Noregi. Ættjarðarástin brann björt og heitíbrjóst- um ungra ofnrhuga; hún söng þúsund röddum, svo hljómurinn barst um alt land. En einhver fegursta röddin í vorhljóm þessum var Ole Bull og fiðlan hans. — Lengi undi hann þó ekki í Kristíaníu. Hann þráði að koma út í heiminn og reyna kraftana. Fyrst fór hann til í>ýska- lands, en gat eigi felt sig við aðferð þá, er hljómleikameistarinn Louis Spohr, nafn- kunnur fiðiuleikari, — hafði. Og svo hvarf Ole heim aftur. Spihði hann þá vtðsvegar í Noregi, eti þráði alt af að koma til Parísar og kynnast hinum heims- frægu hljómleikameisturum þar við hljóm- leikahöllina miklu. Fá að spila þar, — eða að minsla kosti, fá að vera með hinum hljómleikamönnunum. Petta var fegursti draumur hans, er hann sat ein- samall í þungu skapi með hönd undir kinn, og eins er hann var að glaumi og gleði með vinum sínum. Haustið 1831 kom hann loksins til Parísaborgar, en varð þar brátt fyrir mörgum og miklum vonbrigðnm. Með- mælabréf frá ,helstu mönnum í Noregi vóru einkis virði þar syðra. Og enginn kærði sig um að hlusta á fiðluna hans. Norska fíðluleikaranum var hvívetna vísað á bug. Meistararnir þar syðra vildu ekki vera kennarar hans, og í hljómleikahöllinni var ekkert rúm laust handa honum. Að lok-

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.