Unga Ísland - 01.09.1916, Blaðsíða 6

Unga Ísland - 01.09.1916, Blaðsíða 6
70 UNGA ÍSLAND virt hann fyrir sér, en sagði svo: »Mér líst vel á þig«, og hann gekk til Brands. »Mér líst vel á þig, eg ælla að kalla þig Rauðkoll vegna háralitsins. Hefiðu nokkuð á móti því að eg kalli þig það?« Það voru þessir eiginleikar drengs- ins, sem komu mónnum oft í vand- ræði. Hann hafði það til, að stara lengi á ókunnuga menn og gefa þeim svo auknefni umsvifalaust, og það var þá svo sem auðvitað að nafnið varð viðloða — en enginn gat fengið hann ofan af þessum vana. Ef Villi Vinkí veilti manni ein- hverjum sérstaka athygli, þá var sá maður öfundaður af öllum, því að Villi Vinkí var eftirlæti allra. Þó var hann ekki beint fríður. Hann var freknóttur í andliti og búlduleilur og fólleggirnir á honum voru oflast risp- aðir, og hann hafði heimtað, að gul- bjarla hárið, sem áður féll á herðar niður, væri klipt af eins og á full- orðnu hermönnunum. — »Eg vil hafa snoðkoll eins og Tómas undirforingi«, sagði hann, og svo varð það að vera þó að móður hans væri það þvert um geð. Þrem vikum eftir að Villi Vinkí komst í vináttu við Rauðkoll, komst hann að einu furðulegu atviki, sem var alveg ofvaxið skilningi hans. Þeir voru orðnir mestu vinir og Rauð- kollur lofaði honum að bera stóra sverðið silt, sem var reyndar eins langt og Villi Vinkí sjálfur. Hann hafði líka lofað að gefa honum dá- lítinn rottuhund1), og svo lofaði hann honum alt af að horfa á þá dýrðlegu athöfn þegar hann rakaði sig. Nei, meira að segja, hann sagði að Villi Vinkí, mundi eignast með tímanum bauk með gljáandi hnifum, sápu- bauk úr silfri og skeggbursta með silfur handfangi. Og í augum Villa 1) Mjðg lítið hundakyn. var enginn, að undanteknum föður hans, eins göfugur og mikill maður og Rauðkollur með stóru heiðurspeningana á brjóstinu. Hvernig gat þá staðið á því, að Rauðkollur hefði þann kveifarlega veikleika, að kyssa — að vera að kyssa fullorðna stúlku, hana ungfrú Aldísi. Þetta hafði hann séð einn morguninn á útreið, en svo mikið snyrtimenni var hann að hann sneri strax við og sagði fylgdarmanni sínum að snúa aftur, svo að hann sæi það ekki líka. Hann var vanur að trúa föður sínum fyrir öllum vandamálum, en hann fann ósjálfrátt, að þessu var þannig varið, að hann varð fyrst að trúa Rauðkoll sjálfum fyrir því. Svo var það einn morgun snemma, að hann stóð fyrir útan hús Rauðkolls og kallaði: »Rauðkollur! eg vil fá að tala við þig«. »Komdu inn, stúfurinn«, sagði Rauðkollur, er sat að morgun- verði með hundum sínum. »Hvaða skömm hefirðu nú gert afþér?« Villi Vinkí hafði enga verulega skömm gert af sér í 3 daga, og það var sá lengsti tími, sem hann hafði gelað setið á slrák sínum. »Eg hef ekkerl ilt gert af mér«, sagði hann og hnipr- aði sig saman á stól. Hann huldi freknótta nefið í tebollanum og skaut augunum út undan brúninni og sagði: »Heyrðu, Rauðkollur, er það sæmi- legt, að kyssa fullorðnar stúlkur«. »Hvað þá! Þú ætlar að byrja snemma. Hver er það, sem þig langar til að kyssa?« »Engin«, sagði Villi Vinkí. »Hún mamma mundi einlægt vera að kyssa mig, ef eg ekki hindraði það. En, ef það er nú ekki rélt, því varst þú þá að kyssa hana Aldísi — fullorðna stúlku! — í gærmorgun niðri við skurðinn«. Rauðkollur hniklaði brýrnar. Hann og Aldís höíðu lagt kapp á, að halda leyndri trúlofun sinni í hálfan mánuð. —

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.