Unga Ísland - 01.09.1941, Blaðsíða 9

Unga Ísland - 01.09.1941, Blaðsíða 9
hljóðum og eldingum og eftir því, sern þau komust hærra yfir hvolfið, fór vindur í vöxt. Trén, sem höfðu staðið þarna svo afar lognmolluleg, tóku að ^eisa toppana, og er vindurinn færðist í aukana, fór ömurlegt kvein um allan skóginn. Grasið á enginu ókyrrðist og bylgjaðist til líkt og öldur á sjó. Og allt í einu þaut stormsveipur. yfir og bar nieð sér laust gras og kvisti einhvers staðar frá. Svölurnar flugu lágt fram og aftur og þurftu mikiíS að hraða sér. Og jafnvel eftir að allir aðrir fuglar voru horfnir inn í mesta skógarþykkn- ið, héldu þær áfram að fljúga þarna í eyrðarleysi fram hjá Albinas og afa hans. Þrumuhljóðin kváðu við eitt á fæt- ur öðru og eldingarnar leiftruðu með stuttu millibili. Kindurnar hnöppuðust saman í béttan hóp. Kálfarnir þutu til mæðra sinna og þrýstu sér fast upp að hálsi beirra. Afi fór í frakkann, smellti með svipuólinni sinni og rak alla hjörðina af stað í skjól. Skammt frá var baðhús nokkurt, þar sem fjárhirðar og ferðamenn leituðu sér ævinlega skjóls í illviðrum. Þeir fóru þar inn Albinas og afi hans. ¦—¦ Þú skalt fara heim áður en rign- ttgin kemur, sagði afi. Ég ætla að vera hér. —- Nei, ég vil vera hér hjá þér, svar- aði drengurinn. — Eins og þú vilt, sagði afi. A veggjarsyllu inni í skýlinu var svöluhreiður og Albinas sá á stél svöl- unnar og heyrði hana tísta við svölu- öörnin, ungana sína. Nú komu eldingarnar" hver á fæt- ur annarri og þrumuhljóðin urðu æð- isgengin og tryllt, svo að skýlið nötraði og hristist. Albinas fölnaði af ótta, huldi andlitið í höndum sér og þrýsti sér fast upp að afa sínum. — Þú neitaðir að fara heim, strák- ur, og nú ertu orðinn frávita af hræðslu, sagði afi. Drengurinn þagði. Hann stóð upp við vegginn og hlýddi með skelfingar- svip á þrumuhljóðin. _ Þungir, stórir dropar regnsins byrj- uðu að falla úti fyrir, á veggi og þak kofans. Rúðurnar titruðu.. Vindurinn hvein. Brakið í trjám skógarins rann saman við hávaðann í rokinu og ætl- aði allt að æra. Öldurnar á vatninu dönsuðu í ofsalegum tryllingi, þeytt- ust hvítfextar upp í fjöruborðið og brotnuðu á ströndinni. Afi tók.af sér húfuna og signdi sig. Albinas gerði það einnig. Hann hrökk saman við hvern nýjan hávaða, hélt að sér kápunni og hnipraði sig saman undir frakkalöfunum hans afa síns. Angistarsvitinn hnappaðist á enni hans og bogaði niður eftir bakinu áhonum. -.— Afi, ég er svo hræddur, stundi hann. Hann minntist þess nú, að í fyrra brann nýr bóndabær í þorpinu. Eld- ingu hafði slegið niður í reykháfinn og kveikt í húsinu svo það brann til kaldra kola. Eldurinn var óviðráðan- legur. Fólkið hljóðaði af ótta og angist meðan eldurinn lagði bygginguna í rústir og neistaflug barst með vindin- um í húsþök nágrannanna og kveikti í þeim. Þá hafði mamma hans beðist fyr- ir heima hjá sér og brent helgum grös- um svo að heimili þeirra yrði forðað frá eyðileggingu. Albinas lokaði augunum og tók að þylja bænir sínar í hálfum hljóðum. Dyr hússins voru lokaðar, en gegnum stóra rifu í hurðinni sáu þeir hvað hjörðinni leið. Bæði kýr þeirra og UNGA ÍSLAND 103

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.