Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 7

Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 7
H UGKAKKUR URENGUR Danskt æfintýri. Einu sinni voru hjón, sem áttu einn son, Hans að nafni. Höfðu þau á hon- iim mikið dálæti eins og eigi er ótítt, þar sem aðems er eitt barn á heimili. Mátti hann lifa og láta eins og hann vildi, allt var látið eftir honum og ekki lærði hann að hlýða.Varð h,ann því cstýrilátur í meira lagi og ekki batn- aði það með aidrinum. Ekkert tré var sv.o hátt, að Hans þyrfti ekki að khfra efst upþ í það, og ekkert hús svo hátt, aS hann þyrfti ekki að hlaupa eftir Wæninum á því. Ekki kærði Hans sig um að lesa eða læra, en hann var svo greindur, að hann nam og skildi á augabragði allt, sern hann sá og heyrði. Það eina, sem hann hafði áhuga á, var að gera strákapör, og það var ótrúlegt hverju hann gat fundið upp á. Hrekkti hann alla og hræddi, sem hann náði til og var það hans bezta skenimtun. Sjálfur var hann ekki hræddur við neitt, hvorkj menn né skepnur. Þegar Hans var kominn vel á legg, íannst foreldrunum tími. til þess kom- lr>n, að hann fengi svolítinn aga, og Po að móður hans væri það mjög á móti skapi, þá fór nú faðir hans með hann B} djáknans, bað hann að taka við HJegnum og ráðlagði honum að spara hvorki umvandanir né refsingar, ef með því mætti takast að koma ein- ftverju mannslagi á hann. Eihkum V£eri það áríðandi, ef djáninn gæti ^Nga ísland -komið honurn til að hræðast, því að illa myndi fyrir honum fara, þegar hann yrði orðinn stór og kominn út í heiminn, éf hann óttaðist ekkert. —¦ Þannig mælti faðir hans við djákn- ann og hélt hann, að ekki yrði mikill vandi að kenna honum þetta. Svo var það síðla sunnudagskvöld nokkurt, að djákninn segir við Hans: — Nú hefur bannsettur hringjarinn drukkið sig fullan rétt einu smni og gleymt að hringja kirkjuklukkunum. Þú verður að fara og gera það fyrir hann, og hérna færðu átta skildinga fyrir ómakið. — Það skal ég gera, segir Hans, og lætur ekki standa á sér. Síðan fer hann af stað í þreifandi myrkrinu inn í kirkjugarðinn og upp í kirkjuturn- inn. Ekki fann hann til hræðslu og hringir og hringir, svo að það heyrist í sjö kirkjusóknir. En þegar Hans er búinn að hringja og ætlar af stað niður úr turninum, þá stendur löng, hvít vofa á stigabrúninni og aftrar honum frá að komast niður. — Ef þú ert lifandi, þá skaltu tala, en ef. þú ert dauð, þá geturðu snáfað burtu, segir Hans. En vofan stóð kyrr, fór hvergi og ógnaði honum. Þá renndi Hans sér á hana, velti henni um, svo að hún kútveltist niður stigann. Þar lét Hans hana eiga sig, fór heim og lét sem ekkert væri. — Mættir þú engum? spyr kona 131

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.