Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 11

Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 11
Sigúrður Helgason: Frá meginlandinu myrka Á einum stað lýsir Johnson því, hvernig umhorfs er við vatnsbólin, begar dýrin koma þangað til að di'ekka. Þau eru misjafnlega varkár, °£ fer ' það eftir skaplyndi þeirra. Sebradýr og antilópur ganga hægt á- Iram, staðnæmast í öðru hverju spori °g svipast um. Þó er varfærni þeirra ekki svo mikil, að þau hætti ólátunum °g áflogunum sín á milli. Óróasegg- irnir hamast og fljúgast á í hópnum, sParka, blása og þyrla upp rykinu. Peir reka sig á hin dýrin, þau glefsa í ba> og jafnskjótt og eitt einvígið er eitt til lykta, tekur annað við. I hópi beirra er aldrei friður eða ró. — Gír- affinn er enn varari um sig. Ef hann Verður hræddur, hleypur hann brott °g kemur ekki aftur þann dag. Ekkert yr er jafn lengi og hann að ákveða, flvort það eigi að voga sér niður að vatninu. Hann nær ekki til jarðar með Usnum, nema hann glenni sundur ramfEeturna, en þegar hann er kom- pi í þær skorður, þá getur hann ekki Jlaupið af stað, hvað sem við liggur, yrr en hann hefir komið fótunum í eðhlegar skorður aftur. Að vísu tek- r Það ekki nema nokkur augnablik, u bau geta verið örlagarík, ef ljón . a hlébarði sitja um hann. — Svert- g]arnir segja stundum, að gíraffinn rekki aldrei, og Johnson yar búinn vera lengi í Afríku, þegar hann N°A ÍSLAND sá gíraffa drekka; sá hann þá þó oft og mörgum sinnum. Svo var það dag einn. Johnson var úti sem oftar, og sá fuliorðinn gíraffa álengdar, sem var smátt og smátt að færa sig nær og nær pol'li einum. Loks var hann kominn alveg að vatninu, en þá nam hann staðar og stóð lengi eins og hann væri að hlusta. — Hvergi í grenndinni gat verið felustaður fyrir óvini. Landið umhverfis var slétt og flatt eins og gólf. Lengi leit út fyrir, að gíraffinn myndi láta sér nægja að sjá vatnið. Hann teygði hausinn og langan hálsinn, fyrst til annarrar hlið- arinnar og síðan til hinnar. Loks fór hann að færa framfæturna hvorn frá öðrum og þá virtist honum vera Ijóst, að því fyrr, sem hann byrjaði að drekka því betra. Nú hikaði hann ekki lengur. Hann dýfði snoppunni niður í vatnið og drakk með mikilli áfergju. Svínin koma að vatninu í löngum röðum. Þau þramma áfram og vagga sér eins og gæsir. Þau fara hægt, teygja skottið upp í loftið og róta upp rykinu með löppunum. Þau eru vís til að ganga hiklaust niður að vatninu, þangað til þau eiga ekki eftir nema nokkra metra, þá beygja þau stund- um af leið og þramma burtu, tilefnis- laust að því er virðist. Loks þegar eitt dýrið vogar sér nið- ur að vatninu, þá koma heilir hópar á 135

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.