Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 22

Unga Ísland - 01.11.1941, Blaðsíða 22
\ — Á ég að segja þér nokkuð? sagði Bjössi. — Já. — Sérðu ekki sléttu brekkuna þarna^ dálítið niður í hallanum? — Jú. — Þar er mikið af berjum. — Einmitt það. — Eigum við að fylla flóskurnar þar? — Já, já . . . , Þeir löbbuðu niður hallann, hægt og rólega. Þetta var alveg rétt hjá Bjössa, — þegar niður kom breiddust lyngin út, þar var krökkt af krækiberjum. Þau voru stór og safamikil. — Þetta skulum við gefa mömmu og pabba pg Siggu vinnukonu, sagði Árni. — Berin eru mjög góð, sagði Bjössi . . . Hann var hálfnaður að tína í flösk- una . . . Þeir héldu áfram að tína. *, Himinninn þykknaði óðum og sólin var hætt að skína. Litlu drengirnir veittu þessu ekki eftirtekt, þangað til Árni sagði: — Mér er byrjað að kólna. Bjössi leit upp eftir fjallinu. Brúnin sást ekki fyrir þokunni. Hún færðist nær og nær . . . — Mamma, kallaði Árni. — Þokan tekur okkur. — Þey, þey, hvíslaði Bjössi. Honum datt í hug huldufólkið, sem átti að koma að fólki óvörum í þokunni. Og nú voru þeir tveir einir, — tveir litlir drengir í þokunni . . . Eftir svolitla stund "sáu þeir ekki nema fáa faðma frá sér. — Nú komumst við ekki heim, sagði Árni. — Ojú, þegar þokunni léttir. — Hún getur staðið í marga daga. — Nei, ekki núna, anzaði Bjössi og reyndi að bera sig mannalega, þó að hugrekkið væri nú ekki upp á marga fiska. — Svona var að fara upp á brúnina og meira að segja. hingað, norðanmeg- in í fjallshlíðina.' — Það var svo gaman að sjá. — Vissulega. — Við verðum að reyna að komast upp á brúnina. — Við rötum ekki. — Hallinn segir til. — Já, en hann er ekki svo mikill. Þeir leiddust af stað, eitthvað út í þokuna, óráðnir hvert halda skyldi . . . Þeir gengu dálitla stund upp á móti að þeir héldu. Allt í einu greip Árni í handlegginn á Bjössa og hvíslaði ótta- sleginn: — Sjáðu! / Rétt fyrir framan þá sást móta fyrir einhverri dökkri hrúgu, sem kom nær. Við nánari athugun sáu þeir að þetta var ríðandi mannvera á hesti. Þeim fannst hvorttveggja vera ógurlega stórt. Árni var hræddur og Bjössa fór ekki að verða um sel. <— Þetta er huldumaður, sagði Árni. — Nei. — Eða risi . . . — Ætli það sé? — Við skulum f orða okkur . . . Maðurinn kom nær og kom auga á drengina. Honum brá í fyrstu og hest- urinn prjónaði. — Hvaða snáðar eru nú þetta? spurði hann. Drengjunum fannst hann einkar góðlegur og hvarf öll hræðsla. Mað- urirrn sagðist heita Sigtryggur og vera bóndi á næsta bæ norðan við fjallið. 146 UNGA ISLAND

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.