Foringinn - 01.04.1975, Blaðsíða 11

Foringinn - 01.04.1975, Blaðsíða 11
I SKEMMTIGARÐINUM. Leikendur: 2 miðaldra menn og ung stúlka. Við hugsura okkur að við séum stödd í skeramtigarði. Veðrið er eins gott og hugsast getur, og fuglasöngurinn fyllir loft- ið. Hiöaldra maður er á skemmtigöngu i garðinum. Þá keaiur þar ung, mjb'g snotur stúlka. Hun sezt á bekk, og fer að lesa i blaði. Maðurinn virðir hana fyrir sér í laumi, og fiðringur fer um hann, þvi stúlkan er mjög snotur, eins og fyrr er sagt. Hann fikrar sig, eins og af tilviljun, i átt til bekkjarins, en auðvitað er það engin tilviíjun. Þegar hann kemur að bekknum, sezt hann á bláendann, og hálf snýr baki i stulkuna. Það sézt, að hann hugsar sitthvað, en það er eins og feimni aftri honum frá að aðhafast nokkuð. Annar miðaldra rnaður kemur nú úr hinni áttinni. Þegar hann sér stúlkuna sitja þarna, nemur hann staðar, og virðir hana fyrir sér. Svo mannar hann sig úpp i að ganga að bekknum, hik- andi þð, og fær sér sæti, en hál'f snýr baki i stúlkuna. Stulk- an hefur nu lokið við að lesa blaðið, og brýtur þaö því saman. Að þvi loknu stendur 'iGn upp og gengur burtu, án þess þo aö mennirnir verði þess varir. Þeir halda að stúlkan sitji þarna ernþá. Siðan taka þeir að fikra sig hægt nær hvor öðr- um, með leitandi hendurnar á undan. Þar kemur að hendur þeirra snertast. Hvor um sig heldur það vera hönd stúlkunnar, sem þeir halda nú i. Ekki þarf að taka frarn, að á meðan á þessu stendur hálf snúa þeir bökum sam- an. Handabandið verður innilegt, þvi hvor um sig heldur að hann hafi hlotið óvænt hnoss. Siðan fallast þeir i faðma, en þegar hinn bitri sannleikur rennur upp fyrir þeim, keraur á þá fyrirlitn- ingarsvipur, og þeir hlaupa sinn i hvora áttina. Með góðum látbragðsleik getur þetta vakið gifurlega hrifningu. KLÚTURINN Á KLAUFINNI. Látbragðsleikur, sem gerist i strætisvagni. Þar situr virðu- legur eldri maður, og virðir fyrir sér útsýnið. A næstu "stoppistöð" kemur miðaldra 'cona upp í vagninn, og sezt viö hlið mannsins. Maðurinn heldur áfrarn að horfa út um gluggann, og veitir konunni enga athygli. Hún fer aö leita að einhverju i veskinu sinu, en gengur illa að finna það. Loks tekur hún upp vasaklút, hvitan, og þurrkar sér um nefið, en verður það á, að láta vasa- klútinn i ekaut mannsins, án þess að hann taki eftir þvi. Konan tekur þvi næst upp púður- dós, og fer að púöra á sér nefbroddinn. Maðurinn hefur nú fengið n6g af þvi að skoða útsýnið og litur frara. Eins og af tilviljun keraur hann auga á hvitan vr.saklútinn, sem liggur i skauti hans. Ogurleg skelfing gripur hann, þvi hann heldur að þetta sé skyrtan, sem komi þarna ut um buxnaklaufina. Hann litur varlega á konuna, en sér til léttis sér hann, að hún er upp- tekin viö að púðra sig. Hann byrjar þvi, svo litið beri &, að troða vasaklötnum inn um klaufina. Þegar hann er hálfnað- ur, likur konan við að puöra sig, setur púðurdósina í veskið og svipast um eftir vasaklútnum. Undrun hennar verður ekki með orðurn lýst, þegar hun sér frh. á bls. 19. 11

x

Foringinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Foringinn
https://timarit.is/publication/905

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.