Skátinn


Skátinn - 01.04.1935, Blaðsíða 1

Skátinn - 01.04.1935, Blaðsíða 1
\L árg. — 1. tbl. — april 1935 Sfcátinn ÚTGEFANDI: SKÁTAFÉLAGIÐ >ERNIR< Ábyrgðarmenn: Haraldur Sigurðsson og Axel Sveins — Herbertsprent prentaði Skátinn. Það, sem einna mest hefnr háð útbreiðslu skátahreyfingarinnar hér á landi, er það hvað félagsskapurinn hefur haft litinn blaðakost. Það liggur i hlutarins eðli að gagnkvæmur skilningur og samstarf, sem er félagsskapnuin nauðsynlegur, fæst ekki án þess að stefnan, og það, sem liún hefur upp á að bjóða, verði ræki- lega kynnt fyrir almenningi. En vegna allra að- stæðna verður þessi kynnig að fara fram gegn- um blöð og bækur. Þegar skátafélagið „Ernir", árið 1925 byrjaði á útgáfu Skátans var því fyllilega Ijóist við hvaða örðugleika var að eiga. En þörfin var engu síður augljós. Að vísu höfðu áður verið gefin út blöð, sem ræddu um skátahreyfing- una, má þar nefna Liljuna, sem gefin var út af skátafélaginu Væringjar. En það blað var þá hætt að koma út fyrir nokkru, svo að félagsskapurinn hafði í svipinn yfir engu blaði að ráða. Úr þessu hugðust Ern- irnir að bæta að svo miklu leyti, sem unnt væri. Blaðið var raunar æði fátæklegt í fyrstu, koni út fjölritað nokkur fyrstu árin, en félagið taldi sig vera á réttri braut, enda gekk þetta litla blað svo vel, að eftir nokkur ár var farið að gefa það út prentað á góðan pappír. Að vísu kom blaðið ekki alltaf reglulega út, en það var víst, að það var ekki vegna viljaleysis þeirra, sem að þvi slóðu, heldur hitt, að fjárhagsástæð- ur félagsins hafa ekki á öllum timum verið svo góðar, sem æskilegt hefði verið. Eins og kunnugt er, hefur Skátinn legið niðri nú um nokkurt skeið og það af þeirri á- stæðu, sem áður er um getið. En þegar heldur batnar í búi, verða menn áræðnari og líta bjart- ari augum á framtíðina. Það er í trúnni á fram- tíðina og mátt hins góða málefnis, sem við sendum Skátann frá okkur á ný. Þörfin fyrir málgagn handa skátahreyfingunni er enn hin sama, ef ekki meiri, og við munum reyna að vinna að útbreiðslu hins glæsilegasta og bezta félagsskapar, sem til er eins ötullega og í okk- ar valdi sjendur. H. S. Gunnar. Drengjasaga eftir Aðalstein Sigmundsson, kennara. Það var sunnudagskvöld seint í október. Gunnar rölti niður Laugaveginn. Honum fannst hann vera einmana og yfirgefinn. Hinir dreng- irnir úr f Iokknum hans voru upp í Skála og ekki væntanlegir þaðan fyr en morguninn eftir. Hvað átti hann að gera í kvöld? Hann var auralaus, svo að hann gat ekki farið á bíó. Hann hafði lesið í bók allan daginn, svo að hann var orðinn leiður á því. En upp á ein- hverju varð hann að finna, til þess að gera sér mat úr kvöldinu. Allt í einu hrökk Gunnar upp úr hugleið- ingum sínum við hvella blástra, sem heyrast neðan af Hverfisgötunni. Hann þekkir ósköp vel hljóðið í slökkviliðsbílunum, og honum er ljóst á augabragði að einhverstaðar er kviknað í. Einhverstaðar í Austurbænum, eftir því að dæma, hvert slökkviliðið stefnir. Gunnar slæst þegar í för með tugum annarra forvitinna veg- farenda, sem stefna á brunastaðinn. Innan

x

Skátinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Skátinn
https://timarit.is/publication/918

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.