blaðið - 21.07.2007, Blaðsíða 14

14
FRÉTTIR
LAUGARDAGUR 21. JÚLÍ 2007
blaóiö
4

Fangelsi undir berui
■ Takmarkanir á
ferðafrelsi Palestínu-
manna skapa gífur-
leg vandamál
■ íbúar í flótta-
mannabúðunum
kvarta sáran yfir að-
stæðum sínum
Eftir Þórð Snæ Júlíusson
thordur@bladid.net
Jerúsalem „Við sjáum fólki hér
fyrir alls kyns þjónustu. Við sjáum
því fyrir menntun, félagslegri að-
stoð, tómstundaúrræðum fyrir
börn og ýmsu öðru. En lífið er mjög
erfitt hérna í Aida-búðunum. Múr-
inn og innilokunin skapa gífurleg
félagsleg, efnahagsleg og sálfræði-
leg vandamál fyrir íbúana,“ sagði
Barbara Shinston, aðstoðarfram-
kvæmdastjóri flóttamannahjálpar
Sameinuðu þjóðanna (UNWRA), í
erindi sem hún hélt fyrir íslenska
hópinn í gær.
Aida-flóttamannabúðirnar eru,
líkt og flestar slíkar búðir í Palest-
ínu, ekki tjaldbúðir. Shinston segir
það einfaldlega vera vegna þess að
þær séu búnar að vera þarna svona
lengi. „íbúarnir hérna bjuggu í
tjöldum árið 1949. En ástandið hjá
palestínskum flóttamönnum er
mjög frábrugðið því sem aðrir flótta-
menn annars staðar í heiminum
búa við vegna þess að ástandið er
aawa
Múrinn Átta metra múrinn
skilur hluta Vesturbakkans fr;
ísrael. Bygging múrsins, serr
verður 703 km langur, hefur
verið harðlega gagnrýnd þar
sem hann teygir sig út fyrir
Iandamærinfrá1967.
Blaðið/Frikki

nr 1
. •... :x - i. .. •••
enn óleyst. Það hefur staðið yfir
sleitulaust frá 1948. Þess vegna eru
búðirnar ekki lengur tjöld heldur
eru orðnar að byggingum."
Missa lífsviðurværið
Tom White, sem stjórnar sér-
stökum aðgerðum vegna múrsins
á vegum UNWRA, sagði að þær
innilokanir og þær takmarkanir á
ferðafrelsi sem Palestínumenn yrðu
fyrir skapi gífurleg vandamál. „Við
sjáum mikið af fólki missa lífsvið-
urværi sitt þar sem það hefur ekki
lengur aðgengi að ökrum sínum
vegna múrsins eða annarra hindr-
ana. Um tíu prósent af Vesturbakk-
anum er einangraður ísraelsmeg-
inn við múrinn. I mörgum tilfellum
eru það bestu ræktunarlönd sem til
eru á Vesturbakkanum. Þeir sem
áttu þessi lönd hafa ekki lengur
aðgengi að þeim. Ef þeir hafa það
þá þurfa þeir oft að ferðast marga
kílómetra frá heimilum sínum og
að eftirlitshliði til að komast að
þeim. Það flækir málin enn frekar
að þessi hlið eru oft ekki opin nema
tvisvar á dag í tuttugu mínútur í
senn. Þetta er því að verða gífurlega
mikið vandamál því mörg þessara
samfélaga voru sjálfbær áður. Þau
höfðu ákveðin úrræði, en hafa þau
ekki lengur.“
Bjuggu í nágrenninu
Adnan Ajarma, talsmaður íbúa í
flóttamannabúðunum, undirstrik-
aði mikilvægi þess að gera grein-
armun á flóttamönnum sem búa í
búðunum og öðrum íbúum hinna
Við búum hér
ennþá í þeirri
von að einhvern
daginn munum við
fá að snúa aftur til heima-
slóða okkar, sem eru í
rúmlega kílómetra fjar-
lægð héðan.
herteknu svæða í Palestínu.„Það
fólk sem býr í búðunum var rekið
frá heimilum sínum 1948 eða 1967.
Það bjó flestallt í nágrenni við búð-
irnar. Við búum hér enn þá í þeirri
von að einhvern daginn munum
við fá að snúa aftur til heimaslóða
okkar, sem eru í rúmlega kílómetra
fjarlægð héðan. Við vonumst til
þess að alþjóðlegum lögum verði
framfylgt og okkur leyft að snúa
aftur til heimkynna okkar, á sama
hátt og alþjóðleg lög tryggðu Israel
þann rétt að verða þjóðríki. Við
búum í eiginlegu fangelsi."
Þrengslin erfið
Siham Ikhlayel, talskona kvenna
í búðunum, sagði þrengslin á svæð-
inu gera íbúunum afar erfitt fyrir.
„Hér búa afar margir á mjög litlu
svæði. Það eru því mikil þrengsli
og lítið næði. Nágrannar deila með
sér glugga, vegg og klósetti. Hrein-
læti er ábótavant og við erum ekki
með rennandi vatn stærstan hluta
vikunnar. Við erum ekki með heilsu-
gæslustöð og engan spítala. Börnin
okkar hafa engin svæði til að leika
sér á og þess vegna leika þau sér úti
á götu. Það skapar vandamál.“
Islenska föruneytið heimsótti að
lokum heimili í búðunum þar sem
tólf manns bjuggu saman í íbúð með
tveimur svefnherbergjum. íbúðin
var samt sem áður með þeim betri
sem standa til boða í flóttamanna-
búðunum, enda hefur fjölskyldan
verið þar frá árinu 1948. Þar ræddi
Ingibjörg Sólrún við húsmóðurina
þar sem hún stóð yfir blindu barna-
barni sínu í einu svefnherbergjanna.
Konan sagði frá því að hún ætti
tvo syni sem væru báðir í fangelsi.
Annar þeirra var fjórtán ára þegar
hann var handtekinn og hún hefur
enn ekki fengið skýringar á því af
hverju honum er haldið. Ingibjörg
Sólrún var spurð hvað Island gæti
gert til að aðstoða fólkið við að losna
úr þeim aðstæðum sem það býr við.
„Mér finnst mikilvægt að mín stjórn,
líkt og allar aðrar stjórnir í heim-
inum, setji pressu á ísraelsk stjórn-
völd til að notfæra sér tækifærið til
að semja um frið fyrir palestínskt
ríki sem getur þrifist. Sem á mögu-
leika á því að þrífast í framtíðinni.
Ég tel að það sé mjög mikilvægt að
allar þessar hindranir, þessi hlið
sem þið þurfið að fara í gegnum,
verði fjarlægðar þannig að fólk geti
ferðast frjálst um þetta land.“