blaðið - 04.08.2007, Blaðsíða 24

24
blaðið
LÍFSSTÍLLSPJALLIÐ
bladid@bladid.net
f Mér leið bölvanlega og hugsaði ekki
um annað en draugasögurnar. Þegar
ég gekk fram hjá Draugatjörn var ég
hálf lamaður af ótta.
Skátar um allan heim
fagna dögun nýrrar aldar
í skátasatarfi og eru nú
á fimmta hundrað ís-
lenskir skátar staddir á
alheimsmóti í Englandi.
Baden Powell, stofnandi
skátahreyfingarinnar, fór
í fyrstu skátaútileguna í
Brownsea-eyju við Eng-
land fyrir 100 árum, en
síðan þá hafa óteljandi
slík mót verið haldin
víða um heim. Blaðið
fékkfimm íslenska skáta
til þess að segja frá
skemmtilegum sögum af
skátamótum, innanlands
sem utan.
Á Greyhound-
rútum vestan hafs
Ég byrjaði í skátunum haustið 1975 og
fór á mitt fyrsta skátamót 1977. Það var
landsmót skáta á Úlfljótsvatni og það
var heilmikil upplifun, enda var maður
þarna með fjórum öðrum skátum í
tjaldi og þurfti að sjá alfarið um sinn
eigin búnað og elda sjálfur ofan í sig há-
degis- og kvöldmat. Við vorum með einn
prímus með okkur sem við gátum notað
til eldamennskunnar og einu sinni þegar
ég eldaði mér Ora-fiskbúðing fannst mér
það vera heimsins besti matur þar sem
mér hafði tekist að elda hann sjálfur. Mér
fannst ég vera afar stór karl eftir þetta
fyrsta skátamót mitt.
Heimsmót skáta í Kanada, sem ég fór
á árið 1983, var líka eftirminnilegt. Þá
vorum við með 60 krakka og dvöldumst
þarna vestan hafs í heilan mánuð. Skáta-
mótið tók 10 dága og eftir það fórum við
á tveimur Greyhound-rútum um Kanada
og Bandaríkin. Áhugaverðast var að heim-
sækja smábæi sem minntu á myndina
Grease, og eitt sinn vorum við á veitinga-
stað með helling af flottum mótorhjólum
hinum megin við götuna. Nokkrir voru
snöggir að klára matinn og stálust svo
út til að setjast á hjólin. Við vissum ekki
fyrr en allt fylltist af illilegum mönnum í
svörtum alklæðnaði, og aldrei hef ég séð
neinn hlaupa eins hratt og við hlupum þá
upp í rútu.
Skemmtileg skátamót
m'. • v, wm
Framandi pottréttur
Vegna þess að nú stendur sem hæst 21. al-
heimsmót skáta í nágrenni London, vil ég
rifja upp 14. alheimsmótið sem haldið var í
grennd við Lillehammer 1975. Þá var ísland
einangraðra en það er nú og höfðu einungis 5
af 40 skátum í minni skátasveit áður farið til
útlanda og var úrval innfluttra matvæla mjög
takmarkað í verslunum.
Þegar liða tók á mótið höfðu safnast fyrir
í eldhústjaldinu matvörur sem okkur hafði
verið úthlutað, en ekki alltaf verið vissir um
hvernig ætti að nota, eða enginn viljað prófa.
Ákveðið var að útbúa pottrétt úr öllu. Sett var
vatn í pott og síðan bætt við grænmeti sem
hópurinn hafði aldrei séð áður sem og kjöt-
meti. Meðal þess sem leyndist á kjötlagernum
voru salamipylsur sem enginn hafði bragðað
og voru taldar í ætt við bjúgu. Þegar þetta
hafði mallað góða stund var smakkað. Lyktin
lofaði góðu en einkennilegt þótti hvað bragðið
var svakalega salt. Það var þó ekki annað að
gera en að reyna að koma þessu niður, annar
matur var ekki í boði í matartimanum. Eng-
inn fór svangur frá pottinum, sumir svolítið
þyrstir, en nóg var til af vatni.
Ég efast um að eitthvað í líkingu við þetta
komi fyrir á mótinu í sumar, enda ferðast ís-
lendingar meira en áður. Ég held að tæpast séu
fleiri en 5 þeirra 430 íslensku skáta, sem nú eru
í Englandi, að fara sína fyrstu utanlandsferð.
Skátastarfið
er örlagavaldur
Mörgum af mínum traustustu vinum kynnt-
ist ég þegar ég var virkur í skátunum. Ég byrj-
aði ungur, svona átta, níu ára, og maður hættir
aldrei ef maður helst í þessu framyfir ung-
lingsárin, sem ég gerði. Enn þann dag í dag
er ég viðloðandi skátahreyfinguna og meðal
annars erum við nokkrir skátar af Skaganum,
sem búum í Reykjavík, í óformlegu félagi sem
heitir Kleinuhringurinn. Við hittumst einu
sinni í mánuði og þá dælast upp úr okkur sög-
urnar af skátaferðum og starfinu almennt.
Ég kynntist konunni minni í skátunufn og
ég held líka að skátastarfið hafi haft mikil
áhrif á það að ég fór að læra leiklist. Maður var
alltaf að troða upp á einn eða annan hátt þar
enda þótti sjálfsagt mál að þurfa að standa upp
og gera eitthvað fyrir framan aðra. Þannig bý
ég á margan hátt að því að hafa verið í þessu
starfi.
Svo má nefna að ég fór í fyrsta skipti til út-
landa með skátunum. Það var þegar ég fór á
landsmót í Noregi árið 1972 með 120 manna
hópi frá íslandi. Flestir voru að fara í fyrsta
skipti til útlanda, enda var ekki svo sjálfsagt
að fara til útlanda þá eins og nú. Það var rosal-
egur viðburður.
Jakob Þór Einarsson
leikari
Ævintýri í Botnsdal
Síðan ég byrjaði sem skáti þegar ég var svona
10 ára gamall hef ég verið meira og minna
verið starfandi með skátafélaginu á Akranesi.
Nú starfa ég fyrst og fremst með eldri skátum
þar í bæ.
Fyrstu mótin sem ég fór á voru svokölluð
Botnsdalsmót sem voru, eins og nafnið gefur
til kynna, haldin í Botnsdal í Hvalfirði af Ákra-
nesskátum. Þessi mót voru alger ævintýri og á
þeim var farið í þjálfun, gönguferðir, keppnir
og alls kyns leiki og svo var endað á ógleyman-
legum kvöldvökum með varðeldum og fleiru.
Þátttaka í skátastarfi eflir félagsþroska og
ábyrgðartilfinningu, kennir krökkum að taka
forystu, skipuleggja sig, bregðast við óvæntum
aðstæðum og ýmislegt fleira. Aðalmarkmiðið
með starfinu er þó að skapa gott andrúms-
loft í félagi við aðra og kynnast fólki af öðru
þjóðerni. Maður lærir snemma að maður er
hluti af stórum heimi þar sem allir eiga sam-
eiginleg markmið um frið og vináttu. Þetta er
alþjóðleg hreyfing sem á að vera hafin yfir pól-
itík og trúarbrögð og það hefur yfirleitt tekist
þótt vissulega hafi gengið á ýmsu hjá vissum
félögum í heiminum.
Ég hvet fólk til þess að standa þétt við bakið
á skátahreyfingunni og krakka til að taka þátt
í starfinu. Það er mjög lærdómsríkt og hollt að
fá að kynnast þessu starfi.
Rifjaðl upp
draugasögur
Árið 1972 héldum við félagarnir í Hamra-
búum dróttskátamót í Marardal í Henglinum.
Það er erfitt að komast þangað enda þurfti að
ganga að minnsta kosti í klukkustund og jafn-
vel meira með allt á bakinu. Fáir rötuðu á stað-
inn og því auglýstum við að vanur leiðsögu-
maður færi með fimmrútunni á föstudeginum
frá BSÍ að Kolviðarhóli. Félagar mínir fóru
upp eftir á traktor seint á fimmtudagskvöld.
Ég hafði undirbúið leiðsögumannsstarfið
með því að rifja upp allar draugasögurnar í
Sögu Kolviðarhóls, en þær eru margar. Ég tók
rútuna sem var hálftóm og enginn þesslegur
að vera á leiðinni á dróttskátamót. Ég bjóst þá
við að hópur biði mín við Kolviðarhól, en þar
var ekki sála. Það var rok og úrhellisrigning
og ég henti hermannaponsjóinu yfir mig og
hélt af stað, einn míns liðs. Það var dimmt yfir
og leiðin sóttist seint í rokinu. Mér leið bölv-
anlega og hugsaði ekki um annað en drauga-
sögurnar. Þegar ég gekk fram hjá Draugatjörn
var ég hálflamaður af ótta. Ég bar mig samt
mannalega þegar ég hitti félaga mína í Mar-
ardal. Við sváfum í hellisskúta sem þarna er,
því það var ekki nokkur leið að tjalda í óveðr-
inu. Enginn gestur var kominn á mótið og það
kom aldrei neinn.