blaðið - 25.08.2007, Blaðsíða 38

LAUGARDAGUR 25. ÁGÚST2007
blaöió
LÍFSSTÍLLSPJALLIÐ
bladid@bladid.net
*Manni finnst þetta heldur ógeðfellt þó svo að
þetta sé auðvitað bara kjöt eins og allt annað.
Hindrunin er fyrst og fremst hugarfarsleg og
maður þarf bara að yfirvinna það.
Jataka
jambola
Ég hef að sjálfsögðu smakkað allt sem
kemur upp úr hafinu og leitast við að smakka
skrýtinn og öðruvísi mat en flokka sjávarfang
ekki undir það. Eftirminnilegasti matur sem
ég hef smakkað er súpa sem ég keypti í pylsu-
vagni við Amasonfljótið í Brasilíu. Hún hét
jataka jambola, súpan sem ég fékk í Brasilíu.
Hún var drukkin úr lítilli og þunnri glerskál.
Hún var gerð úr einhvers konar chili sem
gerði það að verkum að hún var mjög sterk en
jafnframt bragðgóð. Maður dofnaði allur upp
í munninum og tungan á manni varð ekki
söm eftir þessa reynslu. Súpan var alveg glær
og það var ekkert í henni. Eg veit ekki hvort
það var bragðið, nafnið eða stemningin við
Amasonfljótið sem gerði þetta að einhverjum
eftirminnilegasta mat sem ég hef smakkað. En
það sem einum finnst skrýtið finnst öðrum
eðlilegt. Ég hef borðað allt sem kemur upp úr
hafinu og það er ekkert sem ég myndi ekki
smakka þaðan. I raun er ekki til sá matur yfir-
höfuð sem ég er ekki tilbúin að smakka, ef það
er eitthvað skrýtið og óvenjulegt á boðstólum
þá smakka ég það samt.
Gourmet-kálfsheili
Það skrýtnasta sem ég hef smakkað var
kálfsheili sem ég smakkaði í gourmet-borg-
inni París árið 1992. Ég myndi ekki vilja borða
hann aftur enda fannst mér hann einstaklega
óaðlaðandi matur. Hann var heldur ekki í lík-
ingu við neitt annað sem ég hef smakkað og sér-
staklega var myndmálið á disknum ógirnilegt.
Þetta þykir mjög finn matur í París og þeim
sem eru vanir að borða kálfsheila finnst hann
held ég flestum mjög góður. En hann höfðaði
alls ekki til mín.
Ekki bætti úr skák að í kjölfarið á því að ég
hafði smakkað kálfsheilann kom upp Kreuz-
feldt Jakob-sjúkdómurinn í Evrópu, en sá átti
að berast í fólk úr heilum dýra. Við hjónin
urðum sjálf allrosalega veik daginn eftir af
matareitrun þannig að þetta var algjörlega
misheppnuð máltíð í borg rómantíkurinnar og
sælkeramáltíða.
Annars er ég alltaf dugleg að smakka mat,
ekki síst þann mat sem þyldr hvað mest
einkennandi á þeim stað sem ég er stödd. Við
erum aftur á leið til Parísar í september og
þrátt fyrir slæma reynslu er ég staðráðin í að
prófa ýmislegt nýtt aftur í þetta sinn.
Óvenjulegasti
maturinn?
Það er misjafnt hvað fólk er tilbúið að smakka á ferðalögum sínum
um heiminn. Sumir þora að bragða á nánast hverju sem er á meðan
aðrir halda sig við það sem þeir þekkja. Viðmælendur Blaðsins eru
góð dæmi um það.
Mæli ekki með silkiormum
Það er ekki mikið mál að svara því hvað það óvenjulegasta er sem ég hef smakkað. Ég hef
nefnilega borðað slöngukjöt í Kína sem var hinn besti matur og svo hef ég líka smakkað grillaða
silkiorma í Kóreu sem voru mjög vondir og afskaplega klígjulegur matur. Ég myndi ekki smakka
þá aftur eða ráðleggja öðrum sem væru á leið til Kóreu að gera það. En slöngukjötið í Kína var
mikill herramannsmatur og minnti dálítið á skötusel.
Ég hika aldrei við að smakka það sem er í boði á hverjum stað. Partur af því að vera á ferðalagi
og upplifa menningu annarra þjóða er að smakka matinn og kynnast matarmenningunni sem er
alveg stórkostleg. Því finnst mér mikilvægt að ganga að hverjum rétti fyrir sig með opnum huga
og smakka hann og njóta.
Þó hef ég aldrei þorað að smakka hundakjöt. Ég hef séð það tvisvar eða þrisvar á matseðli í
Asíu en aldrei lagt í að prófa þótt vel megi vera að ég geri það seinna. Manni finnst þetta heldur
ógeðfellt þó svo að þetta sé auðvitað bara kjöt eins og allt annað. Hindrunin er fyrst og fremst
hugarfarsleg og maður þarf bara að yfirvinna það.
Ingvi Hrafn Jónsson,
sjónvarpsstjóri ÍNN
Aldrei étið rottuhala
eða krókódílasteikur
Ég hef aldrei smakkað neitt sérstaklega
óvenjulegt, enda er ég afskaplega lítið fyrir
að borða mat sem á einhvern hátt getur talist
mjög furðulegur eða skrýtinn. Því hef ég aldrei
étið neina rottuhala, krókódílasteikur, keng-
úrukjöt, froskalappir, strúta eða annað í þeim
dúr. Mér finnst ég alltaf verða að vita fullkom-
lega hvað það er sem ég læt ofan í mig hverju
sinni og ég verð að geta treyst því að það sé
nokkurn veginn í lagi.
Hið sama gildir á ferðalögum, hér á landi
sem erlendis, ég tek aldrei neina óþarfa sénsa.
Þó má ekki skilja það sem svo að ég sé ekki
mikill nautnamaður, því það er ég vissulega.
Ég er bara þeirrar náttúru að ég hef algert kont-
ról á því hvert ég beini mínum nautnum og
hvert ekki, og kýs því að velja sjálfur og hafna
i þeim efnum.
Mér finnst alltaf best að borða hefðbundinn
mat sem ég hef vanið mig á, veit hvað er og
finnst góður á bragðið. Svo borða ég auðvitað
líka fiskinn sem ég veiði sjálfur í mínum
veiðiferðum.
og strútur
Ég hef gaman af því að smakka öðruvísi
mat og hef ferðast vítt og breitt um heiminn
og lagt mér margt misjafnt til munns. Furðu-
legasti matur sem ég hef smakkað um ævina
var krókódíll sem ég smakkaði í Englandi og
strútur sem ég fékk í Portúgal. Ég get ekki
gert upp á milli strútsins og krókódílsins, það
er matur sem ég hef eingöngu smakkað einu
sinni um ævina. Krókódíllinn var á boðstólum
í Cambridge í Englandi á mjög sérkennilegum
veitingastað þar. Þótt ég ætti að vinna mér
það til lífs að segja hvernig hann bragðaðist þá
myndi ég ekki muna eftir bragðinu. Hann var
svo ofboðslega kryddaður að þetta hefði getað
verið tófú þess vegna. Það er nú oft þannig
með mat að bragðið týnist í einhverju svaka-
lega sterku kryddi. Strútinn fékk ég hins vegar
á íslenskum veitingastað í Portúgal. Hann
minnti ótrúlega mikið á nautakjöt og var mjög
góður á bragðið. En í dag er ég orðin mjög
vandlát á kjöt og borða bara íslenska lamba-
kjötið. Það er einstaka sinnum sem lífrænir
hamingjusamir kjúklingar slæðast með.