Aðventfréttir - 01.02.1992, Blaðsíða 2

Aðventfréttir - 01.02.1992, Blaðsíða 2
Okkar versti óvinur eftir Roy Adams, ritstjórnarfulltrúa Adventist Review Júlíus Sesar er okkur ofjarl, sagði Brútus sorgmæddur. Hver gerði okkur að dvergum?" Vandinn, kæri Brútus" svaraði Kassíus, "liggur ekki í stjörnum okkar, heldur í okkur sjálfum...".1 Þessar línur Shakespears beina athygli okkar að almennu mannlegu vandamáli - tilhneigingunni að skella skuldinni á aðra. "Konan kom mér til þess að gera þetta" sagði Adam eftir freistinguna og syndafallið - "konan, sem þú gafst mér sem lífsförunaut." Og af hálfu konunnar var lögð fram eftirfarandi vörn: "Höggormurinn tældi mig. Satan fékk mig til þess að gera þetta".2 Og þessa afsökun höfum við notað síðan. Yngri kynslóðin kennir eldri kynslóðinni um vandamál sín. "íhaldsamir" kenna "frjálslyndum" um ófarir þjóðfélagsins og hinir "frjálslyndu" svara í sömu mynt. Fjölmiðlarnir gera stjórnmálamenn ábyrga og stjórnmálamennirnir kenna aftur fjölmiðlunum um er fiðle ika sína og allir kenna öllum um allt mögulegt. Kröftug blinda. Þessi afsökunarárátta gerir okkur blind gagnvart stærsta óvini okkar, sjálfinu - óvininum, sem er upphaf allrar syndar, einnig þeirrar fyrstu. Hinn hrokafulli engill sagði: "Ég vil upp stígatil himins! Ofarstjörnum Guðsvil égreisaveldisstól minn! Á þingfjalli guðanna vil ég setjast að, yst í norðri. Ég vil upp stíga ofar skýjaborgum, gjörast líkur hinum hæsta!"3 Ótölulegur fjöldi prédikara og annarra kristinna einstaklinga hafa bent á sjálfselskuna sem liggur að rótum metnaðargirndar Lúsifers, sem birtist í þessum versum. En að hafa komiö auga á þetta verndar okkur ekki fyrir því að verða sömu áráttu að bráð. Þegar Jesús talaði um handtöku sína sem í vændum var þá bjóst Pétur og hinir lærisveinarnir til varnar gegn utanaðkomandi óvini.4 En viðburðir sem áttu sér stað sama kvöld leiddu í ljós óvin sem var miklu nær. Hann var hið innra með þeim. Að ná til hjartans. Sjáfið liggur til grund vallar flestum þeim vandamálum sem hrella söfnuðinn í dag. Það hefur áhrif á samskipti okkar við aðraog afstöðu til málema. Sjálfið eignar sér þann heiður sem fylgir góðum árangri - þegar prédikunin tekst vel, þegar stjórnun tekst vel, þegar okkur tekst vel upp í söng, í ritsmíðum eða þegar við högnumst vel í viðskiptum. Sjálfið verður afbrýðisamt og önugt þegar öðrum tekst vel til, þegar samstarfsmenn ná betri árangri. Sjáfið særist og fyllist gremju þegar sviðsljósið fellur áeinhvern annan. Sjálíið seilist eftir æðstu stöðunni og móðgast þegar einhver annar fær viðurkenningu. Sjálfið ræðst til atlögu gegn boðskap safnaðarins með það fyrir augum að hefja upp eigin persónu og vekja athygli á sjálfum sér. Og sjálfið lýsir stuðningi við kenningar safnaðarins í orði en ekki á borði til þess að komast í álit á meðal "bræðranna" og þannig koma til álita hvað varðar starf og stöðuhækkun innan starfsins. Þegar við kveðum okkur hljóðs til þess að gagnrýna bræður okkar og sysrur í söfnuðinum er það þá gert í anda yfírlætis við heimfærum ekki kenningima á okkar eigin lífmunum við eyða ævinni í fjötrum þessa lævísa og grimma óvinar. Sjálfið. Það er mesta hindrun útbreiðslu fagnaðarerindisins. Því innblásinn höfundur segir: "Ef við lítillækkum okkur sjálf frammi fyrir Guði, og erum vingjarnleg, háttvís, samúðarfull og vorkunnsöm, munu eitt himdrað iðrast og snúast til Guðs þar sem einungis einn iðrast í dag."5 En Ellen White heldur svo áfram og segir í næstu línu, línu sem við oft sleppum: "En þó að við játumst vera börn Guðs, þá burðumst við samt áfram um meðböggul af sjálfinu sem við álítum svo dýrmætan að óhugsandi væri að gefa hann frá sér."6 Sjálfið - lævíst, slóttugt, svfkult. Við höfum engan m ögul eika á að sigrast á því í eigin mætti. Það er öflugasti óvinurinn sem við nokkurn tíma munum fást við.7 Teiknimyndahetjan Pogo komst vel að eða í anda auðmýktar? Reynum við að byggja upp eða rífa niður? Er rödd okkar eins og rödd Jesú, full samúðar, eða er hún, eins og rödd óvinarins, eitri blandin? Eru markmið okkar, djúpt hið innra með okkur, dýpra en nokkurt auga fær séð, menguð af sjálfinu? Ræður hinn slóttugi harðstjóri ríkjum í lífi okkar? Hættan fyrir mig, sem greinarhöfund, og fyrir þig, sem lesanda, er sú að við látum undan tilhneigingunni til þess að heimfæra þessahluti á annað fólk en ekki á okkur sjálf. Ég stóð sjálfan mig að þessu þegar ég skrifaði þessa grein. En ef orði er hann sagði: "Við höfum fundið óvininn - hann er við sjálf'. 1 Júlíus Sesar, 1. þáttur, 2. atriði, lína 140, 141. 2 1M 3.12,13 endursagt. 3 Jes 14.13,14. * Sjá Lk 22.38. 5 Testimonies. 9. bókbls. 189. 'Sama. 7 Messages to Young People, bls 134. Höfundur teiknimyndar: © 1985 Doug Marlette, endurprentað frá Adventist Review með leyfi útgefanda. Adventist Review 49-90 AftveBtfrétUr2,1992

x

Aðventfréttir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aðventfréttir
https://timarit.is/publication/973

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.