Aðventfréttir - 01.02.1992, Blaðsíða 6

Aðventfréttir - 01.02.1992, Blaðsíða 6
FYRIR UNGA FOLKIÐ LIFANDI GUÐ - DAUÐUR SOFNUÐUR eftir Gurlí Vibe Jensen Hve oft hefur maður ekki heyrt unga fólkið segja eftirfarandi, eða kannski hefur þessi hugsun komið upp í huga manns sjálfs: "Það er ekki til neins að sækja kirkju... Það sem geríst þar, ef eitthvað gerist þááannað borð, segirmér ekki neitt... Þar er ekkert fyrir ungt fólk, og það sem sagt er hefur ekkert með daglega lífið að gera." Stundum á þetta við rök að styðjast. Það er erfitt að halda áfram að vera áhugasamur í litlum söfnuði þar sem fáir unglingar eru. Kannski er enn verra að vera einmana í stórum söfnuði þar sem margt er um unglinga sem hægt væri að eiga samskipti við en sem manni samt finnst maður ekki eiga neitt sameiginlegt með. Einnig gæti verið að "DAUÐUR SÖFNUÐUR " Ég heyrði skringilega sögu frá Austur- Afríku. Sagt er að til hafi verið söfhuður sem skildi hver Guð er. Safhaðarfólkið elskaðinafhGuðsogvarþakkláttfyrirað vera í þjónustu hans. Söfhuðurinn óx og varð mjög stór og safnaðist oft saman í kirkjunniásamkomurogáfélagskvöldum tíl þess að sannfærast um það að þau tilheyrðu öll syni hins lifanda Guðs. En þá gerðust ýmsir viðburðir sem urðu til þess að fólk dró sig í hlé frá söfnuðinum. Færri og færri komu í kirkjuna. Ýmsir uppgötvuðu að þeir þurftu í rauninni ekki að sækja kirkju. Þeir sögðu:" Vel er hægt að vera kristinn án þess að vera innan um aðra kristna einstaklinga". Aðrir sögðu: "Maður verður að fá að sofa út þennan eina dag vikunnar!" Ogsvosnéruþeuséráhinahliðina á mottunni sem var rúm þeirra og héldu áfram að sofa. Enn aðrir fóru út á akurinn og sögðu: "Það er jafngott að íhuga Guð í náttúrunni sem inni í leirkirkjunni." Sumir sögðu: "Ég gæti vel hugsað mér að fara í kirkju ef allt þetta fólk kæmi ekki sem við vitum að hagar sér eins og það sé barahálf-kristið." Afsakanir skiptuþúsundum. Ekki hugsaði fólkið um son hins lifanda Guðs. Heldur einungis um sjálft sig og tilfinningar sínar, hugsanir og skoðanir. Sunnudag nokkurn er einungis fáeinir voru mættir í kirkjunni gekk presturinn í stólinn og sagði:" Söfnuðurinn ykkaY er dáinn. Jarðar förin fer fram næst komandi sunnudag og ég óska þess að þið komið þessari fregn til allra í þorpinu þannig að þeir fái tækifæri til þess að vera viðstaddir útförina." Það var aldeilis margmenni í kirkjunni næsta sunnudag. Stórir, smáir, grannir, digrir, allir komu til þess að uppgötva hvað um var að vera. Kirkjan þeirra var dáin. Þetta hjómaði einkennilega í eyrum þeirra. Þeim stóð manni finni st maður ekki geta tekið þátt eins og sumir aðrir sem alltaf eru uppi á palli að stjórna og láta á sér bera. Nóg er af vandamálum sem hægt er að sökkva sér niður í! Fyrir nokkru las ég grein í safnaðarblaði safhaðar nokkurs sem gæti ef til vill einnig átt við um Aðvent- söfnuðinn... ekki alls kostar á samaþvi í þessari kirkju höfðu þau nú látið skíra börnin sín, ferma þau, o.s.frv. Skyndilega kom presturinn inn í kirkjuna og gekk upp kirkjugólfið með litla kistu á öxlinni. Kistan var opin. Hann kom kistunni fyrir framann við altarið á gráðurnar og sagði síðan mjög alvöruþrunginn: "Söfhuðurinn ykkar er dáinn, ég vænti að þið óskið þess að kveðja hann." Og hann lét fólkið rísa á fætur og ganga fram hjá kistunni í einfaldrí röð til þess að votta hinum dána söfnuði virðingu. Ég er viss um að allir hafi verið mjög óþreyjufullir eftir að sjá hvað var í kistunni. Þeir gengu að kistunni og horfðu ofan í. Hinn snjalli prestur hafði komið spegli fyrir í botni kistunnar. Þið getið verið viss um að ég myndi hafa viljað gefa mikið fyrir að vera viðstödd til þess að sj á viðbrögð fólksins þegar það hallaði sér yfir kistuna til þess að sjá hinn látna söfhuð. Hvað sá það? Sitt eigið andlit! Þetta fólk varð þar af leiðandi að segja við sjálft sig: "Ég er hinn látni söfhuður. Ég sé mitt eigið andlit." Aðventnyt 2/92 ÞAÐ XR XKKXRTAÐ ÞXSSARIRITVXL... Nxi, það xrxkkxrt að þxssari ritvxl, nxma hvað xinn stafiir xr bilaður. Allir hinir 45 xru í lagi xn þxssi xini sxm xr í ólagi brxytir öllum txxtanum. Xrt þú xkki sammála? Þú gætir til dæmis sagt: Xg xr bara xinn xinstaklingur, það gxtur vxrið nokkuð sama hvort xg mæti í kirkjunni okkar xða xkki. Xn þar skjátlast þxr! Söfhuðurinnþarfá þxr að halda. Án þín xr söfhuðurinn xkki sá sami. Allir hinir rxikna mxð þxr. Xf þxtta kxmur fyrir hjá þxr aftur þá minnstu þxssarar ritvxlar! Hvað Km m myndq gxrast xf hxqlqr tvxqr stafir gæfii sqg og hvað þá þcqc! Aðventnyt 2/92 AðventfrétUr 2,1992

x

Aðventfréttir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Aðventfréttir
https://timarit.is/publication/973

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.