Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 5

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 5
Hún ber enga böggla. Andlitið er frítt og vöxturinn fallegur. Hún leiðir litla telpu, á að gizka fimm eða sex ára gamla. Telpan stanzar við hvern búðarglugg- ann á fætur öðrum, frá sér num- in af allri dýrðinni, sem þar mæt- ir augunum. „Mamma, mamma!" Telpan þrífur fast í hönd móð- ur sinnar. Hún hefur stanzað við' stóran sýningarglugga, fullan af allskonar glingri. I miðjum glugganum er stór brúða. Litla stúlkan stendur með opinn munn og bláu barnsaugun verða alveg kringlótt. „Er hún ekki falleg, mamma?" Glugginn er opnaður að inn- an, einn búðarmaðurinn kemur út í hann, tekur brúðuna og sýn- ir vel búnum hjónum, sem eru inni í búðinni. Konan tekur blíð- lega í handlegg litlu stúlkunnar. „Komdu Gréta mín, þetta er ekki fyrir okkur". „Æ, nei, mamma mín, lofaðu mér að horfa á dúkkuna dálitla stund. Ætli maðurinn sé að kaupa hana?" „Sjálfsagt, góða mín. Hann á víst litla stúlku heima, sem hann ætlar að gefa hana". „Heldurðu að pabbi hefði gef- ið mér hana, ef hann hefði ekki verið farinn til guðs?" „Sjálfsagt, væna mín". „Af hverju var guð að taka hann til sín, mamma? Mér finnst guð ætti að lofa honum að koma til okkar um jólin". Móðirin þrýsti hönd litlu stúlkunnar og það glitra tár í augum hennar. „Já, hefði Sigurður lifað!" Þau höfðu verið svo hamingjusöm, þessi 'fáu ár. Hann var alltaf svo blíður og góður, hafði næga vinnu, svo að þau höfðu lifað áhyggjulausu lífi — sem sagt eins og glaðværir, hamingjusam- ir söngfuglar, sem hugsuðu að- eins um líðandi stund og yndis- leik hennar. Það hafði byrjað dag einn með dálitlu kvefi — síðan orðið meira og meira. Loks hafði hann lagzt alveg í rúmið, þannig gekk það í eitt og hálft ár. Hún hafði reynt að taka að' sér þjónustu, jafnframt því sem hún stundaði sjúklinginn og barnið. Það hafði samt lítið dug- að fyrir læknishjálpinni. Hún hafði ekki getað hugsað sér að láta hana fara í sjúkrahús, því henni hefði fundizt engum trú- andi fyrir honum nema sjálfri sér. Pram á síðustu stund hafð'i hann vonað, og þau bæði, að bráðum kæmi alger bati. Batinn hefði líka komið, en ekki á þann hátt, sem þau hefðu búizt við. Hún hafði reynt að hafa út- förina sómasamlega: Allt hafði HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.