Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 29

Heimilisritið - 01.12.1948, Blaðsíða 29
nema landið yrði bjargþrota þá og þegar, og þá var gott að eiga eitthvað sem hægt væri að grípa til. .. . Hvað sem öðru leið, skyldi hann ekki verða hungur- morða. Nú, það væri gaman að sjá framan í þann eða þá, sem í fullri alvöru og einlægni gagn- vart sjálfum sér, þyrði að lá Gísla bónda slíka forsjálni. Tím- arnir voru þannig, að mönnum var nauðsynlegt að halda spar- lega á eignum sínum til þess blátt áfram að geta lifað. Eða hvað' sá maður ekki í kring um sig? Eymd og aftur eymd! Þeg- ar manni var þyrmt við eyði- leggjandi eldgosum, var eins og það væri föst regla að hafísinn kæmi og lokaði fyrir alla firði, svo að maður fékk ekki bein úr sjó í marga mánuði. Og ofan á alla þá eymd og óhamingju sem náttúran var orsök í, bættust svo verzlunarhættir sem voru þannig, að því er erfitt að lýsa svo að því verði trúað. Auk alls þessa var svo mannfólkið sjálft, sem rambaði stöðugt á barmi helvítis og átti í þrotlausri bar- áttu við Satan, þann leiða óvin, sem allt ætlaði að steikja. Vald Satans sást hvarvetna, bæði í náttúrunni og manninum sjálf- um. Þjónar drottins börðust djarflega gegn Satan og þjónum hans, og mörg voru bálin orðin, þar sem galdramenn höfðu feng- ið „dauða hægan og án blóðsút- hellinga" fyrir glæpi sína. Hræðslan við' ákæru um galdur reið mönnum eins og mara. Einkum var það hættulegt ef einhverri æruverðugri prestsfrú varð snögglega illt, því að þá var hér um bil víst að einhver mundi verða brenndur fyrir að hafa or- sakað sjúkleika hennar. Já, það var einkennileg og hryllileg öld. . . . Ofan á allar þessar plágur bættist óttinn við sjóræningja. Það var ekki langt síðan að' spænskir ræningjar höfðu gert hervirki á Vestfjörðum. Að vísu tókst hinu röggsamlega yfir- valdi Vestfirðinga að ráða nið- urlögum þeirra, en hver vissi nema þeir spænsku hyggðu á hefndir og kæmu með óvígan her til landsins í því skyni? Svona var öldin. Auðvitað gat ekki hjá því farið að' mann- eskjurnar yrðu mótaðar af um- hverfi sínu. Þær urðu smásálar- legar, og eiginhagsmunasýkin lagði hug þeirra í fjötra. Þeim var mest í muna að njóta gleði augnabliksins, því að engum skynsömum manni kom til hug- ar að unnt væri að sporna við þeim plágum, sem alls staðar vofðu yfir höfði manna. Og því varð' gleði augnabliksins matur og aðeins matur. Feitur matur! Himnaríki var því aðeins ákjós- HEIMILISRITIÐ 27
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.